ΕΤΣΙ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΑΙ
ΜΕ ΘΡΑΣΟΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΝ ΚΑΙ ΑΝΑΙΔΙΑΝ

ΠΡΟΛΟΓΙΚΟΝ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟΝ

Τοῦ ῎Επιμελητου της ᾽Εκδόσεως ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΧΡ. ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ

῾Η οἰκογένεια τοῦ μακαριστοῦ ᾽Ιορδάνου καί Αἰκατερίνης Τσακίρογλου μέ τά τρία ἄρρενα τέκνα τους, Χαράλαμπον (μον. Μάξιμος), Στυλιανόν (π. Στέφανος) καί Νικόλαον (π. Νεόφυτος) καί τάς τρεῖς θυγατέρας, ἤδη ἀπό δεκαετιῶν Μοναχαί ὑπό τά ὀνόματα Συγκλητική, Θεολογία καί ᾽Επιστήμη, ἐπιστεύαμεν ὅτι ἦτο μία εὐλογημένη γενεά εὐθέων. Τοῦτο ὑφ' ἁπάντων ἐπιστεύετο ἕως ὅτου, προϊόντος τοῦ χρόνου, προέκυψαν ὅχι ὀλίγοι, οἱ ὁποῖαι ἥρχισαν νά ἀνησυχοῦν καί νά ἐκφράζουν ἀνεπιφυλάκτως ἐπιφυλάξεις διά τόν ρόλον τόν ὁποῖον διεδραμάτιζον οἱ ᾽Αδελφοί καί αἱ ᾽Αδελφαί Τσακίρογλου, εἰς τούς χώρους τῶν δύο ἱστορικῶν ῾Ιερῶν Μονῶν, Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου καί Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος. Προσωπικῶς, πάρα πολλῶν προσώπων, ἐδέχθην παράπονα καί μοι ἐπέστησαν τήν προσοχή τόσον διά τήν ἀπάδουσαν εἰς Μοναχούς καί Μοναχάς συμπεριφοράν, ὅσον καί ἐπί τοῦ θέματος τῆς ῾Ομολογίας των καί τάς διασυνδέσεις των μετά ξένων Κέντρων, ἀλλ' ἡμεῖς πεπεισμένος διά τό εὐθές καί εὐλογημένον τῆς Οἰκογενείας, ἄλλοτε ἐκωφεύσαμεν, καί ἄλλοτε ἠρκέσθημεν ἐκ τινας ἐξαιρετικά εὐγενεῖς παρατηρήσεις πρός τόν ᾽Αρχ/την π. Στέφανον ἤ καί τάς Μοναζούσας ἀδελφάς. Δυστυχῶς, δέν ἀνησυχήσαμεν οὔτε καί κατά τήν περίοδον ἀπό τό 1984 ἕως τό 1988, ὅτε ἡ οἰκογένεια αὐτή εἷχεν ἀντιδράσει ἀσυνήθως τόσον διά τήν ἀνέγερσιν τοῦ ἐν Περιστερίω Πνευματικοῦ Κέντρου τῆς ᾽Εκκλησίας, ὅσον κυρίως διά τόν σκοπόν τόν ὁποῖον προωρίζετο, ὁ ὁποῖος ἦτο νά λειτουργήση εἰς αὐτό ᾽Εκκλησιαστική Σχολή πρός ἀνάδειξιν Κληρικῶν διά τήν ὅσον ἔνεστι, ἐξ ἀνθρωπίνης ἀπόψεως, προώθησιν τοῦ ἔργου τῆς ᾽Εκκλησία. Τελικῶ καί μέ τήν συνέργειαν τοῦ τότε ᾽Αττικής Ματθαίου κατώρθωσαν τό 1988—1989 νά ματαιώσουν τόν σκοπόν διά τόν ὁποῖον ἀνηγέρθη τό Κέντρον μέ τήν πρόφασιν ὅτι… ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΑΙ!.. Εἶναι χαρακτηριστικόν ὅτι συζητουμένου τοῦ θέματος ἐν Συνόδω, ἡμεῖς ἐβεβαιώσαμεν ὅτι ὑπάρχουν ὑποψήφιοι καί θά προκύψουν καί ἄλλοι, καί ἐν ἀνάγκη θά λειτουργήσουμε τήν Σχολή, ἔστω καί μέ τρεῖς ἱεροσπουδαστάς, ὑπεδείξαμεν δέ καί συγκεκριμένα πρόσωπα, Μοναχούς, ῾Ιεροδιακόνους καί ῾Ιερεῖς. Δυστυχῶς τά πρόσωπα ἀπεκλείσθησαν, διότι ἀνῆκαν εἰς τήν Μονήν καί ειχαν σοβαράς ἄλλας διακονίας ἐκτός τῶν Μοναχικῶν καθηκόντων!!
Δυστυχῶς, δέν ἀντελήφθημεν οὕτε τό 1988 οὔτε καί τό 1991 καί μέχρι τό 1998, τόν καταχθόνιον ρόλον τῶν ᾽Αδελφῶν Τσακίρογλου νά σβήση ὁ ᾽Αγών τῆς ᾽Ορθοδοξίας, καί ὅτι αὐτοί ἐνεδύθησαν τό ράσο καί κατέλαβον τάς δύο ῾Ιεράς Μονάς δι᾽ αὐτόν τό λόγον. Δέν ἠθελήσαμε ποτέ νά τούς ἴδωμεν ὡς ὑπόπτους καίτοι μέ τόν τρόπο τους πάντοτε κατεφέροντο κατά πάσης Ὁμολογιακῆς — ᾽Εκκλησιολογικῆς ἐκδηλώσεως κ.λπ. Οὔτω, ἐν τέλει ἐδίχασαν τάς ᾽Αδελφότητας, ἐνῶ προηγουμένως μετέτρεψαν τά μέλη τῶν ᾽Αδελφοτήτων εἰς ἁπλοῦς δεκατριμερίτας χωρίς ὀρθόδοξον συνείδησιν ἀλλά καί χωρίς βαθυτέραν ὀρθόδοξον πνευματικότητα. ῎Οχι μόνον ταῦτα, ἀλλά μέ σατανικήν ὑποκρισίαν συνέβαλον καί εἰς τά περί Νεοεικονομαχίας σκάνδαλα, πολύ πρίν τό 1991. Δυστυχῶς, καί μετά τό σχῖσμα τῶν πέντε (1995), δέν παρητήθησαν, ἀλλά μέ περισσοτέραν ὑποκρισίαν καί σατανικάς μεθόδους, διά νά πολεμήσουν οἱ δυστυχεῖς, ἐφεῦρον μετά τῶν Φλωρινικῶν καί τήν δῆθεν κακοδοξίαν περί «᾽Ανάρχου», ἀφοῦ τά περί «νεοεικονο-μαχίας», πλέον δέν ἦσαν ἱκανά νά ὑπηρετήσουν τά σχέδιά τους. Ταῦτα πάντα ἐπενόησαν διότι ὡς ἐγκάθετοι τῶν ξένων κέντρων ἐσχεδίασαν καί ἀπεφάσισαν τήν ἕνωσιν μετά τῶν Φλωρινικῶν μέ δεδομένα τήν δῆθεν κοινήν Ὁμολογίαν καί τήν κοινήν ᾽Αποστολικήν Διαδοχήν! Μόλις ἀπό τό τέλος τοῦ 1998 ἀποκαλύπτονται πλέον ὅτι δέν πιστεύουν καί δέν ὁμολογοῦν τήν ᾽Εκκλησιολογίαν τῆς Γνησίας ᾽Ορθοδόξου ᾽Εκκλησίας, τήν ὁποίαν διενοήθησαν ὅτι θά συνέτριβον καί ἐξήλειφον διά τῆς κατά τά σχέδια τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ ἑνώσεως μετά τῶν Φλωρινικῶν καί τῆς οὕτως εἰπεῖν σιωπηλῆς ἐν τῆ πράξει ἀποδοχῆς τῆς συγχωρητικῆς εὐχῆς τό 1971 ὡς «χειροθεσίας» ἐπί σχισματικῶν!
Αὐτόν τόν ρόλον (ἄγνωστον εἰς ἡμᾶς ἀπό πότε) ἀνέλαβον νά διαδραματίσουν καί νά ὁλοκληρώσουν μέχρι τό 1999 ἥ καί τό 2000: ᾽Επειδή ὅμως δέν τό κατώρθωσαν, ἥδη ἀπό τό 1998, συστηματικῶς καί μεθοδικῶς προεκάλεσαν δεύτερον γύρον σκανδάλων μέ τά περί «᾽Ανάρχου» καί οὕτω ἥγειραν μίση καί διχοστασίας. ᾽Εν τέλει οἱ ἴδιοι, ὡς οἱ πιό δεινοί ἐγκάθετοι τῶν μεγάλων ξένων κέντρων, ὡδήγησαν τόν μέν ἀποβιώσαντα ᾽Αρχιεπίσκοπον ᾽Ανδρέαν εἰς παραίτησιν, ὑπέρ τοῦ χειροθετημένου, ὡς πρώην σχισματικοῦ καί ἀνιέρου, Πειραιῶς Νικολάου, καί μέ τήν δήλωσιν ὅτι «τό 1971 ἐγινεν λάθος εἰς τό θέμα τῆς χειροθεσίας»! Παρητήθη, λοιπόν, ὑπέρ τοῦ Πειραιῶς Νικολάου, κυρίως διότι οὗτος, ἤδη ἀπό τό 1974-1976, ὡμολόγει ἐν τῆ πράξει ὅτι ὡς Κληρικός καί ᾽Αρχιερεύς προέρχεται ἐκ τῆς χειροθεσίας τοῦ 1971! Παραλλήλως ἀπό τό 2003 καί ἑξῆς καί οἱ «᾽Αργολίδος» καί «Περιστερίου», ὑπαναχωρήσαντες ἐδήλωσαν ὅτι «τό 1971 καί εἰς τήν ᾽Αμερικήν καί εἰς τήν ῾Ελλάδα ἐγένετο «χειροθεσία» ὡς επί σχισματικῶν»; Εἰς τοῦτο ὅλον, μετ' ἐπιγνώσεως καί λόγου εὐθύνης, λέγομεν ὅτι τά μέγιστα συνετέλεσαν οἱ ᾽Αδελφοί Τσακίρογλου.
᾽Εκτός τῆς φθορᾶς, τήν ὁποίαν ἐπέφερον εἰς τάς δύο ᾽Αδελφότητας τῶν δύο ἱστορικῶν Μονῶν, τήν ἰδίαν φθοράν ἐπί τῆς ᾽Ορθοδόξου συνειδήσεως ἐπέφερον καί εἰς τούς πιστούς τῶν ἀνά τήν ῾Ελλάδα καί τό ἐξωτερικόν ᾽Ενοριῶν! Φθοράν τήν ὁποίαν μακροχρονίως, πλήν ἀθορύβως, κατειργάσθησαν, μέ ἀποτέλεσμα ἡ κατάρα τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ νά εἰσχωρήση, ἐκτός τῶν ῾Ιερῶν Μονῶν καί εἰς τάς ᾽Ενορίας, μετατρέψασα τούς Χριστιανούς εἰς κενούς παλαιοημερολογίτας, ἤ ἐπί τό ὀρθώτερον εἰς θρησκευτικούς ζηλωτικούς τύπους, χωρίς ᾽Ορθοδοξίαν καί βαθυτέραν πνευματικήν ὑπόστασιν, γεγονός τό ὁποῖον ηὐνόησεν τάς νεωτέρας μισαλλοδοξίας, διχοστασίας, ὁμαδοποιήσεις, φανατισμούς, μίση, καί ὁπαδοποίησιν τῶν ἀνθρώπων.
Εἰς τήν ἀνδρώαν Ἱ. Μονήν τῆς Μεταμορφώσεως ἡ πλειονότης τῶν Μοναχῶν (ἀλλά καί κληρικῶν), ὡς ἐκ τῶν πραγμάτων συμπεραίνεται, ἤδη ἔχουν χάσει καί τήν ᾽Ορθόδοξον Χριστιανικήν καί Μοναχικήν, προσωπικότητά των, καί σύρονται ὀπίσω των ὡς ἄβουλοι καί φοβισμέναι ὑπάρξεις. Πρῶτοι καί κατ' ἐξαίρεσιν, οἱ Μοναχοί Κύριλλος καί Βαρνάβας ἠξιώθησαν παρά τοῦ Κυρίου νά διακρίνουν τήν προδοσίαν των καί διεχώρισαν ἑαυτούς καί ἐξῆλθον ἐκ μέσου ᾳὐτῶν. ᾽Επίσης καί ἕτεροι εὐλαβεῖς Μοναχοί ὡς ὁ π. ᾽Ιωαννίκιος ᾽καί π. Ναυκράτιος τηροῦν σοβαράν ῾Ομολογιακήν στάσιν. Αὐτό ἀκριβῶς τό γεγονός τόσον τούς ἀνησύχησεν καί τόσον τούς ἐξώργισεν, ὥστε ἔθεσαν ὑπό διωγμόν τούς ὁμολογητάς Μοναχούς, καί προσπαθοῦν νά μήν ἀνάψη ἡ φλόγα τῆς ᾽Ορθοδοξίας εἰς τούς ὑπολοίπους ἀγνοοῦντας τά πράγματα ἤ φοβουμένους, ἤ πλανωμένους Πατέρας!
Τό γεγονός ὅτι κατ ' ἀρχάς ὁ Μοναχός π. Κύριλλος καί κατόπιν καί ὁ Μοναχός π. Βαρνάβας, διέκοψαν τήν κοινωνίαν καί ἀπεμα-κρύνθησαν τῆς Μονῆς, ἠνάγκασεν τούς Τσακίρογλου εἰς μεθόδους καί ἐνεργείας τοιαύτας, ὥστε ἤ νά τούς ἐπαναφέρουν ὑποτετα-γμένους καί ἀβούλους καί νά μετάσχουν εἰς τήν προδοσίαν τους, ἤ ἐν ἐναντία περιπτώσει νά μή φθάνη ἡ φωνή αὐτῶν τῶν Μοναχῶν εἰς τούς ὑπολοίπους. Τέλος, τό γεγονός ὅτι καί ἄλλοι Μοναχοί, ὡς προείπομεν, διέκοψαν κοινωνίαν, ἄλλοι δέ ἤδη προρληματίζονται σοβαρά, τούς ὡδήγησεν εἰς τό νά χάσουν τήν ψυχραιμία τους καί μέ τάς ἀηθεστάτους ἀντιδράσεις των κατά τῶν μοναχῶν Κυρίλλου καί Βαρνάρα νά ἀποκαλύπτωνται καί ὡς ἀδίστακτοι προδόται ἀλλά καί ὡς δεινοί ἐγκάθετοι τῶν ξένων Κέντρων.
Εἰς τήν παροῦσαν ἔκδοσιν ἐκτίθεται ἐκ πηγῶν ἀψευδῶν ἡ ᾽Ορθόδοξος πορεία τῶν δύο Μοναχῶν π. Κυρίλλου καί Βαρνάβα, καθώς καί αἱ ἔκνομοι καί ἀήθεις ἀντιδράσεις τῶν διωκτῶν αὐτῶν καί ἐν προκειμένω τοῦ Καθηγουμένου Στεφάνου Τσακίρογλου, διότι μέχρι σήμερον μόνον αὐτός καί ὁ ὑποτακτικός ἐπίσκοπος κ. ᾽Ανδρέας Σύρος ἐμφανίζονται ὡς διῶκται τῶν δύο ᾽Ορθοδόξων Μοναχῶν.
Συγκεκριμένως προέβησαν εἰς τάς κάτωθι ἀντικανονικάς, παρα-λόγους καί βαρβαρικάς ἐνεργείας.
α) ᾽Αναρμοδίως καί ᾽Αντικανονικῶς ὁ ῾Ηγούμενος π. Στέφανος χρησιμοποιεῖ τόν Σεβ/τον κ. ᾽Ανδρέαν Σύρον, ὁ ὁποῖος ὑπογράφει τήν ὑπ' ἀριθμ. 8/6/19.6.2002 «κλῆσιν πρός ᾽Απολογίαν» κατά τοῦ Μοναχοῦ Κυρίλλου.
β) Εἰς τήν ἀπάντησιν τοῦ ῾Οσ/του π. Κυρίλλου, τήν ὁποίαν ἀπευθύνει κανονικῶς πρός τόν Καθηγούμενον καί τήν ὁποίαν συνυπογράφει καί ῾Οσ/τος π. Βαρνάβας, κατά τόν ἴδιον τρόπον ἀποστέλλεται ἀπόφασις περί ἀκοινωνησίας κατά τοῦ ἰδίου Μοναχοῦ, τήν ὁποίαν ὑπογράφει καί ἐπιστέλλει τό ἴδιον πρόσωπον, ὁ ᾽Επίσκοπος κ. ᾽Ανδρέας.
γ) Εἰς τήν νέαν ἀπάντησιν τοῦ π. Κυρίλλου, τήν ὁποίαν ὅπως καί τήν πρώτην συνυπογράφει καί ὁ ἐπίσης ῾Οσ/τος Μοναχός π. Βαρνάβας, ἀπεγνωσμένως ὁ Καθηγούμενος μετά τοῦ συμρουλίου του, ἐπιστέλει τρίτον ἔγγραφον εἰς ἀμφοτέρους τούς Μοναχούς, μέ τά ὁποῖα τούς κοινοποιεῖ «᾽Αποφάσεις τοῦ ῾Ηγουμενοσυμβουλίου» του μέ τάς ὁποίας τούς διέγραψεν ἐκ τοῦ Μοναχολογίου τῆς ᾽Αδελφότητος.
δ) Κατόπιν τόύτου ἀκολουθεῖ τρίτη ῾Ομολογιακή ᾽Ανοικτή ᾽Απάντησις τῶν Μοναχῶν Κυρίλλου καί Βαρνάβα. Ταῦτα ἐκρίθη ἀπαραίτητον ὅπως τεθῶσιν ὑπ' ὄψιν ὅλων διά τῆς παρούσης μικρᾶς ἐκδόσεως ὑπό τόν τίτλον: «ΑΝΟΙΚΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ».