Α.Π. 421

 

 

ΠΡΟΣ

 

α) Τούς πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφούς καί Συνεπισκόπους: «Πειραιῶς» κ. Νικόλαον, «Ἀργολίδος» κ. Παχώμιον, «Περιστερίου» κ. Γαλακτίωνα, «Βερροίας» κ. Ταράσιον, «Διαυλείας» κ. Ἀνδρέαν, «Φιλίππων» κ. Χρυσόστομον.

β) Τούς ὑπ’ αὐτούς Πρεσβυτέρους καί Ἱεροδιακόνους: Χρύσανθον, Εὐστάθιον, Στέφανον, Νεόφυτον, Δαμασκηνόν, Ἀνανίαν, Ἀντώνιον,  Ἀπόστολον, Δημήτριον, Ἠλίαν, Κασσιανόν, Κυπριανόν, Λάζαρον, Νικόλαον, Παντελεήμονα, Στέφανον, Ἰγνάτιον, Μεθόδιον καί Βαρθολομαῖον, καί τούς ἐπίσης ὑπ’ αὐτούς  Ἱερεῖς τῆς Αὐτοκεφάλου ‘Εκκλησίας τῆς Κύπρου.

  Κοινοποίησις: Πρώην Μητροπολίτας κ. Γρηγόριον καί κ. Χρυσόστομον.

 Ἀγαπητοί πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφοί, μέ τήν Χάριν τοῦ Χριστοῦ δέν θά παύσωμεν νά προσευχώμεθα διά τήν μετ’ ἐπιγνώσεως ἐπιστροφήν σας εἰς τήν Μητέρα Ἐκκλησία, ἐνῶ τήν κατ’ Αὐτῆς προδοσίαν σας, (εἰς τήν ὁποίαν σᾶς ὡδήγησαν καί σᾶς κρατοῦν σιδηροδεσμίους τά ξένα Κἐντρα τοῦ Φλωρινισμοῦ καί Νεοημερολογιτισμοῦ, διά τῶν ἐγκαθέτων των, Δημ.  Κάτσουρα, Μαξίμου κλπ.) δέν θά παύσωμεν νά καταγγέλλωμεν καί ἐν πολλῆ βδελυγμία νά καταδικάζωμεν. Δυστυχῶς, ὅμως, καθίσταται μὰλλον προφανές ὅτι αἱ μέχρι σήμερον προσευχαί μας δέν φθάνουν κἄν εἰς τόν Χριστόν, καί διά τάς πολλάς μας ἁμαρτίας, ἀλλά προπάντων, διά τήν ΕΣΧΑΤΗΝ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΝ ΥΜΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ἤτοι κατά τῆς Ἀποστολικῆς σας Διαδοχῆς καί τῆς Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Ἀγαπητοί, μέ ἀφορμήν τήν ὑφ’ ὑμῶν πρός τήν ἐλαχιστότητά μου ἀποσταλεῖσαν ὑπ’ ἀριθμ. 3243/7.10.2006 «Γ΄ ΚΛΗΣΙΝ ΠΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΑΝ»[1] μου, ἐπί δῆθεν «κακοδοξία», «σχίσματι» κ.λ.π. ὑπογραφομένην ὑπό τοῦ βλασφήμου ψευδαρχιεπισκόπου κ. Νικολάου Μεσσιακάρη καί ὑπό τοῦ παρανόμως καί ἀντικανονικῶς φερομένου ὡς «ἀρχιγραμματέως» π. Δημητρίου Τσαρκατζόγλου, δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων καί μέ τήν Χάριν τοῦ Κυρίου μας, σᾶς ἀπαντῶ καί διά τῆς παρούσης. ‘Εκ προοιμίου ὅμως διευκρινίζω καί ὑπογραμμίζω, ὅτι τοῦτο ποιῶ διά νά μήν αὐταπατᾶται οὐδείς, οὔτε ἐξ  ὑμῶν, οὔτε ἐκ τῶν πλανηθέντων ὀπίσω ὑμῶν πιστῶν χριστιανῶν, ἀλλά νά γνωρίζουν οἱ πάντες ὅτι δέν μᾶς ἐχώρισαν καί δέν μᾶς χωρίζουν  αἱ ἀήθεις ψευδεῖς καί ἀνυπόστατοι κατηγορίαι σας, οὔτε ἄλλαι προσωπικαί ἤ ἐπουσιώδεις διοικητικαί διαφοραί, ἀλλά τά ἀμέσως μετά τό 1995 προκύψαντα καί λαβόντα διαστάσεις σοβαρά Ἐκκλησιαστικά θέματα ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΤΑΞΕΩΣ ΚΑΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ. Αὐτά προεκάλεσαν τήν πτῶσίν σας, τήν αὐτοαποβολήν σας ἐκ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί προεκάλεσαν μέγα χάσμα μεταξύ ἡμῶν τε καί Ὑμῶν, τό ὁποῖον δέν γεφυρώνεται καί δέν διαπερᾶται, παρά μόνον διά τῆς ἐν μετανοία διορθώσεως καί ἐπιστροφῆς ἐκεῖ ὁπόθεν ἐξεπέσατε. Γίνομαι δι’ ἄλλην μίαν φοράν σαφής καί ρητός, ὅσον καί ἄν αὐτή ἡ ἐπανάληψις γίνεται κουραστική.

ΜΕΡΟΣ Α΄

ΤΙ ΜΑΣ ΕΧΩΡΙΣΕΝ ΚΑΙ ΤΙ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΕΙ

Α. Η ΚΑΤΑΛΥΣΙΣ ΤΗΣ ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ ΤΑΞΕΩΣ

Κατ’ ἀρχάς, κατά τήν μετά τό 1997 περίοδον, δέν ἐφηρμόζετο ἡ Κανονική Τάξις, ἐνῶ ἐν συνεχείᾳ ΣΥΛΛΗΒΔΗΝ ΚΑΤΕΛΥΘΗ καί ΚΑΤΕΠΑΤΗΘΗ αὕτη, πρός χάριν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ σας Οἰκουμενισμοῦ καί τῆς προδοσίας κατά τῆς Ἀποστολικῆς σας Διαδοχῆς καί ‘Εκκλησιολογίας. Τό θέμα τοῦτο, τῆς καταλύσεως τῆς Κανονικῆς Τάξεως, εἶναι μεῖζον θέμα, διότι ὁ σεβασμός καί ἡ ἐφαρμογή της ἐν πᾶσι, ἀποτελεῖ μίαν ἐκ τῶν βασικῶν ἀρχῶν διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας, ἄνευ τῆς ὁποίας δέν νοεῖται ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Πέραν τούτου οὐδείς ἀγνοεῖ ὅτι οἱ παραβάται τῆς Κανονικῆς Τάξεως καθίστανται εὐθέως καί βλάσφημοι κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ λαλήσαντος ἐν ταῖς Ἁγίαις Συνόδοις, ἐν αἷς Πνευματοκινήτως διετυπώθησαν οἱ θεῖοι καί Ἱεροί Κανόνες. Τό γεγονός τοῦτο, ἤτοι τῆς καθ’ ὑποτροπήν καί ἐξακολουθητικῶς καταλύσεως τῆς Κανονικῆς Τάξεως, δέν ἔπαυσεν νά ἐνεργῆται ὑφ’ ὑμῶν μέχρι καί αὐτῆς ταύτης τῆς «Γ’ ΚΛΗΣΕΩΣ ΣΑΣ  ΠΡΟΣ ΑΠΟΛΟΓΙΑΝ» μου, διότι καί ταύτην ἐνεργήσατε, οὐχί Κανονικῶς, οὐδέ ‘Ορθοδόξως, οὐδέ κατ’ Ἐκκλησιαστικήν Δεοντολογίαν, ἀλλ’ ἀποκλειστικῶς, κατά οἰκουμενιστικήν καί προδοτικήν δεοντολογίαν, καί διότι, ἀφ’ ἑνός ἀφελῶς πιστεύετε ὅτι θά φοβηθῶμεν τάς σκευωρίας, θά σιωπήσωμεν καί θά ἀναστείλωμεν τόν ὑπέρ τῆς Μητρός Ἐκκλησίας σκληρόν ἀγῶνα. Μέ ἕνα λόγον πράττετε ταῦτα διότι ἀμετανοήτως ἐμμένετε εἰς τήν προδοσίαν κατά τῆς ‘Αποστολικῆς σας Διαδοχῆς καί τῆς Ἐκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Β.  Η ΚΑΤΑΛΥΣΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΝΟΔΙΚΟΥ ΘΕΣΜΟΥ

Κατά τήν μετά τό 1996 περίοδον, καταλύσαντες τήν Κανονικήν Τάξιν, κατ’ ἀνάγκην κατελύσατε καί τόν ἱερόν θεσμόν, τόν πρῶτον καί μέγιστον θεσμόν τῆς ‘Εκκλησίας, τήν ΙΕΡΑΝ ΣΥΝΟΔΟΝ, ἥτις ἐστίν κοινωνία ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, Ἀγάπῃ καί Ἀληθείᾳ, ἐν ἧ καί δι’ ἧς μυσταγωγεῖται τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ. Ἄνευ τῶν ὅρων τούτων, οἱαδήποτε ἄλλη σύναξις ‘Επισκόπων δέν συγκροτεῖ Σύνοδον ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ἀλλά συνάθροισιν ἐν τῶ πονηρῶ. Αὕτη ἡ ἁμαρτία, τοῦτο τό ἔγκλημα ὁδηγεῖ αὐτόχρημα εἰς σκοτισμόν καί ἐγκατάλειψιν τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ ἐπισύρει καί τήν ὀργήν Του «ἐπί τῶν υἱῶν τῆς ἀπειθείας». Παρακαλῶ, διά νά μήν ἀπατᾶται κανείς καί ἐπ’ αὐτοῦ, ἀκουσώμεθα τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου: «... Συνόδους συνεκρότησαν μεγάλας καί παμπληθεῖς καί Ἐκκλησίαν Θεοῦ ἑαυτούς ὠνομάκασι,  καί ὑπέρ Κανόνων ἐφρόντισαν τῶ δοκεῖν (ἐφρόντισαν νά φαίνωνται πώς ἐργάζονται ὑπέρ τῶν Κανόνων), κατά Κανόνων τό ἀληθές κινούμενοι (ἐνῶ στήν πραγματικότητα ἐστρέφοντο κατά τῶν Κανόνων). Τί δή θαυμαστόν, εἰ καί πέντε καί δέκα ἐπίσκοποι, συναχθέντες τόν ὑπό τῶν Κανόνων καθηρημένον κατά τάς δύο αἰτίας ἠθώωσαν, λύσαντες τοῦ ἱερουργεῖν; Συνόδους τοίνυν, δέσποτα, οὐ τό ἀπλῶς συνάγεσθαι Ἱεράρχας τε καί Ἱερεῖς, κἄν πολλοί ὦσιν (κρείσσων γάρ εἶς ποιῶν τό θέλημα τοῦ Κυρίου, ἤ μύριοι παραβαίνοντες), ἀλλά τό ἐν ὀνόματι Κυρίου, ἐν τῆ εἰρήνη καί φυλακῆ τῶν Κανόνων. Καί τό δεσμεῖν καί λύειν οὐχ ὡς ἔτυχεν, ἀλλ’ ὡς δοκεῖ τῆ ἀληθείᾳ, καί τῶ κανόνι, καί τῶ γνώμονι τῆς ἀκριβείας. Εἰ δείξωσιν οἱ συνελθόντες τοῦτο πεποιηκότες καί ἡμεῖς σύν αὐτοῖς. Εἰ οὐ δεικνύουσι, ἐκβαλέτωσαν τόν ἀνάξιον, ἵνα μή τις εἰς κατηγόρημα αὐτοῖς καί τοῖς μετέπειτα γενεαῖς παραδοθήσεται ... καί ἐξουσίᾳ τοῖς ἱεράρχαις ἐν οὐδεμία δέδοται ἐπί πάση παραβάσει κανόνος, ἤ μόνον στοιχεῖν τά δεδογμένα καί ἔπεσθαι τοῖς προλαβοῦσιν». Ἀκούετε, ἀγαπητοί, τί περί τῆς ἀληθοῦς Συνόδου λέγει ὁ Ἅγιος; Σᾶς ἐρωτῶ, ἡ ὑμετέρα ἀσεβής ὁμάς πληροῖ τι, ἔστω καί κατ’ ἐλάχιστον, ἐκ τῶν ὅσων ἀναφέρει ὁ Ἅγιος; «Σύνοδος» τῶν 5, «Σύνοδος» ὑμεῖς, «Σύνοδοι» 5-6 οἱ Φλωρινικοί!  Σᾶς ἐρωτῶ, ὅλαι αὐταί αἱ «ἀσεβεῖς συμμορίαι» τῶν ἀπίστων χριστεμπόρων εἶναι «Σύνοδοι»;

Ἀκουσόμεθα ὅμως καί τοῦ μεγάλου διδασκάλου καί θεολόγου Ἀθανασίου τοῦ Παρίου ἐκτενέστερον διδάσκοντος: «Ὀρθόδοξος Σύνοδος ἐστί καί ὀνομάζεται, ἡ φυλάττουσα άπαρασαλεύτως τά δόγματα καί τάς παραδόσεις καί τούς Κανόνας τῆς Καθολικῆς ‘Εκκλησίας. Κακόδοξος δέ καί αἱρετική ἐστίν ἐκ τοῦ ἐναντίου, ἡ μή φυλάττουσα  αὐτά, ἀλλά τινός ἑνός φρονήματος ἀκολουθοῦσα, ἥτις διά ταῦτα καί ὑπό τῆς ἁγίας οἰκουμενικῆς Συνόδου ἀναθέματι καθυποβάλλεται. Λοιπόν δέν εἶναι πάντοτε σεπτόν καί τίμιον τό τῆς Συνόδου ὄνομα. Ἀλλ’ ἐκείνη εἶναι σεπτή καί τιμία καί ἀγία Σύνοδος, ἡ στοιχοῦσα τοῖς τε ἐγγράφοις καί ἀγράφοις παραδεδομένοις, ὑπό τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Καί τῆς τοιαύτης Συνόδου τάς ἀποφάσεις δεχόμεθα καί φυλάττομεν, τῶν δέ ἀλλοτρίων τήν φωνήν οὔτε γινώσκομεν, οὔτε πειθόμεθα αὐτῆ. Δυνάμεθα ἐνταῦθα ν’ ἀπαριθμήσωμεν τοιαύτας κακοδόξους συνόδους. Ἀλλ’ ἵνα μή χρονοτριβῶμεν περιττῶς, ἀς ἴδη ὀ ἀναγνώστης τόν Β΄ Τόμον τῶν Συνοδικῶν καί θέλει εὕρει αὐτάς, ὅπου καί ρητῶς ληστρικαί ἐπιγράφονται. Καί τό χειρότερον ὅπου ὄχι μόνον τοπικαί καί ὀλιγάριθμοι ἐστάθησαν τοιαῦται, ἀλλά καί οἰκουμενικαί πολυάριθμοι, οἵα ἡ ἐν ‘Εφέσῳ τό δεύτερον, ἡ συμφρονήσασα τῶ μονοφυσίτῃ Εὐτυχεῖ, καί τόν εὐσεβέστατον καί ἁγιώτατον Φλαβιανόν τόν Κων/λεως ἀποκτείνασα. Μετά ταύτην ἡ ἐπί Κοπρωνύμου πολυαριθμοτάτη, ἡ φρυάξασα κατά τῶν ἀγίων Εἰκόνων, ὁμοίως καί ἠ ἐπί Βασιλείου τοῦ Μακεδόνος οἰκουμενική ὀνομασθεῖσα, παρανομωτάτη δέ ἀναφανεῖσα, ὡς καθελοῦσα καί ἀναθεματίσασα τόν ἀγιώτατον Φώτιον. Περιττόν δέ εἶναι ν’ ἀναφέρω τό ἐν Φλωρεντίᾳ οἰκουμενικόν μέν, ληστρικώτατον δέ συνέδριον. Λοιπόν πάλιν λέγομεν, δέν εἶναι ἀείποτε σεπτόν καί τίμιον τό τῆς συνόδου ὄνομα, καθώς οὐδέ τό τῆς ἐκκλησίας, καθότι ἔστι ‘Εκκλησία ἁγίων καί Ἐκκλησία ὁσίων, ἀλλά ἔστι κατά τόν ψαλμωδόν καί «ἐκκλησία πονηρευομένων». Αἱ φωναί, λοιπόν, ἤτοι τά ὀνόματα οὕτως ἔχουσιν, ἤτοι καί ἐπί καλοῦ καί ἐπί κακοῦ. Καί ἐπί κακοῦ μέν λαμβάνονται καθώς διά παραδειγμάτων ἐδείξαμεν. Ἀλλ’ οἱ ἁπλοῖ ἄνθρωποι, ἤτοι οἱ ἀπαίδευτοι, οὐ δύνανται ποιῆσαι τήν διάκρισιν ταύτην ἐκ τῆς ἀμαθείας αὐτῶν. Ἀλλά σύνοδον ἤκουσαν, τόσον φθάνει, εὐθύς προσκυνοῦσι καί πείθονται καί μέ ζῆλον ἄκρατον τά πάντα θορυβοῦσι καί ταράττουσι. Περί τῶν τοιούτων ὁ θεῖος Ἀπόστολος ὁμολογεῖ πώς «ἔχουσι ζῆλον Θεοῦ, ἀλλ’ οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν».  (Βλέπετε καί ἡμέτερον σχετικόν ὑπ’ ἀριθμ. 209/19.6.2001 ἐν Ο.Π. Τόμος 12^ος, σελ. 106, καί τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου: «Ο.Π»., Τόμος 15^ος, σελ. 378).  

 Ἡ Ἱερά Σύνοδος, ἐπαναλαμβάνομεν, εἶναι τό ὄργανον δι’ οὗ, θέμις εἰπεῖν, «μυσταγωγεῖται» τό θεῖον θέλημα. Σεῖς, ὅμως ἀγαπητοί, κατελύσατε τόν μέγαν τοῦτον θεσμόν, καί μετατρέψατε αὐτόν εἰς ἰδικήν σας «ἄτιμον θεραπαινίδα», ἤτοι ὄργανον τῶν στόχων  καί τῶν σκοπῶν τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ σας οἰκουμενισμοῦ. Τοῦτο ἀκριβῶς ἔσχεν ὡς ἀποτέλεσμα εἰς τάς μετά τό 1997 «Συνόδους» σας, νά μήν ἰσχύση ποτέ τό «ἔδοξε τῶ Ἁγίῳ Πνεύματι καί ἡμῖν», ἀλλά μονίμως τό κατηραμένον «ἕδοξεν τοῖς Φλωρινικοῖς, Νεοημερολογίταις καί τοῖς ἐγκαθέτοις αὐτῶν καί ὑμῖν», (δηλαδή καί σέ σᾶς)»! Παρακαλῶ, ὅπως ἐν ὀνόματι τῆς Ἀγάπης καί τῆς Ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ, φέρετε εἰς τήν μνήμην σας ὅλας τάς «συγκλήσεις τῶν Συνόδων σας» καί νά ἴδητε ἄν, ἔστω καί εἰς μίαν συνεδρίαν, ἔστω καί ἐπί ἑνός θέματος, ἐτηρήθη ἡ Κανονική Τάξις, ὑπηρετήθη δέ τό δίκαιον καί ἡ Ὀρθοδοξία, ἤτοι ἡ Ὁμολογία – ‘Εκκλησιολογία καί ἡ Ἀποστολική Διαδοχή. Ὑποδεῖξτε, ἐμοί τῶ ἐλαχίστω, ὅτι ἔστω καί ἐν μιᾶ τῶν τοιούτων «Συνόδων» σας, δέν ὑπῆρξεν ἀθλία σκοπιμότης διά παραλείψεις ἐπί Κανονικῶν καί Δογματικῶν θεμάτων καί ὅτι δέν σᾶς ἐπεβλήθησαν ἔξωθι ὑπό τρίτων προειλημμέναι ἀποφάσεις, προωθοῦσαι προσχεδιασμένας καί ἐλεεινάς σατανικάς σκευωρίας τῶν συγκεκριμένων Κέντρων καί τῶν ἐγκαθέτων των, τούς ὁποίους ἤδη ἀνεφέραμεν, καί τούς ὁποίους γνωρίζετε κάλλιον ἐμοῦ. Διά τούς λόγους αὐτούς τούς Κανονικούς, Θεσμικούς καί Δογματικούς, ἤχθημεν εἰς τήν ὑπ’ ἀριθμ. 223/2.11.2001 ἀπόφασίν μας, δι’ ἧς ὡς ὑπεύθυνος, Κανονικός καί Ὀρθόδοξος Ἀρχιερεύς, διεχωρίσαμεν τάς εὐθύνας ἡμῶν καί ΕΞΗΛΘΟΜΕΝ ΕΚ ΤΩΝ ΕΝ ΤΩ ΠΟΝΗΡΩ ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ ΣΑΣ, διότι εἰς αὐτά μονίμως ἀπεσιωπῶντο καί ἀπερρίπτοντο θέματα ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ καί ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ. ‘Εξήλθομεν, διότι τήν Ἱεράν Σύνοδον μετετρέψατε εἰς Καϊαφικόν Συνέδριον πρός συνεχεῖς ἀντιχρίστους σκευωρίας καί κατά Προσώπων καί κατά τῆς Ἐκκλησιολογίας καί Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, ἀποδειχθέντες ὡς τά πλέον φθηνά ὄργανα τοῦ κατηραμένου παλαιοημερολογιτικοῦ, ἀλλά καί νεοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ!

Παρακαλῶ μελετῆστε τό γεγονός καί, ἄν σᾶς ἀδικῶ, ἄν σᾶς συκοφαντῶ, γνωστοποιῆστε μας τοῦτο ἀποδεικτικῶς καί τότε ἑβδομηκοντάκις ἑπτά θά πέσω ἐν τῶ ἐδάφει ζητῶν συγγνώμην καί ἀνακαλῶν. Ἴσως εἴπητε: «Ὑποκρίνεσαι καί ὑπεκφεύγεις ‘Επίσκοπε Κήρυκε.  Ἡμεῖς σέ καλοῦμε εἰς ἀπολογίαν, διότι μέ τήν διατύπωσιν τοῦ θεολόγου ‘Ελευθερίου Γκουτζίδη: «Δέν θά ὁμιλήσω διά τήν πρώτην, ἄναρχον, αἰωνίαν καί ἀόρατον Ἐκκλησίαν ...» κηρύσσεις «ἀμάρτυρα» καί περιέπεσες εἰς Τριαδολογικήν, Χριστολογικήν καί ‘Εκκλησιολογικήν αἵρεσιν ...»!

Ἀπάγετε τῶν βλασφημιῶν τούτων καί κάμετε ὀλίγην ὑπομονήν, διότι καί πάλιν χωρίς πάθος, ἀλλά μόνον κατά ὁμολογιακόν καθῆκον, καί ἵνα μή τις ἐστίν ὁ ἐξαπατῶν ὑμᾶς καί ἰδιαιτέρως  τούς ἁπλοῦς χριστιανούς, καί πάλιν, λέγω, χάριτι Χριστοῦ καί δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων, θά σᾶς ἀποδείξωμεν ὅτι δυστυχῶς, Σεῖς, ἀγαπητοί πρώην ἐν Χριστῶ Ἀδελφοί, εἰς τήν ἀπεγνωσμένην προσπάθειάν σας νά μᾶς κηρύξετε ὡς δῆθεν «κακόδοξον» καί «ἐκτός Συνόδου»!!!, Σεῖς περιεπέσατε ὄχι μόνον εἰς βλασφημίαν καί ἄρνησιν κατά τῆς Ἀποστολικῆς σας Διαδοχῆς καί Ὁμολογίας, ἀλλ’ ὅπως παρακατιών θέλομεν σᾶς ἀποδείξει, ἠσεβήσατε, ἐκτός τῆς βλασφημίας σας κατά τῆς Ἐκκλησιολογίας καί τῆς Ἀποστολικῆς σας Διαδοχῆς, καί κατά τοῦ Τριαδολογικοῦ, Χριστολογικοῦ καί Ἐκκλησιολογικοῦ Δόγματος.

Γ΄. ΑΛΛΟΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΙΣΤΕΩΣ

Δύο λόγια ὅμως ἀκόμη, ὡς πρός τό τί μᾶς χωρίζει ἀπό τό 1997 καί ἐντεῦθεν, μέ κατάληξιν τάς ἀπό Φεβρουαρίου τοῦ 2003 καί μέχρι 16.6.2005 «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» ὠργανωμένας βλασφημίας σας κατά τῆς τε ‘Αποστολικῆς Διαδοχῆς καί Ἐκκλησιολογίας, ΟΤΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΑΠΕΚΗΡΥΞΑΜΕΝ.

Α) Μᾶς ἐχώρισεν καί μᾶς χωρίζει ἡ ἄρνησίς σας νά ἐκτελεσθῆ ἡ ὑπ’ ἀριθμ. 3005/1997 ὁμόφωνος Ἀπόφασις τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας κατά τῆς σχισματοαιρέσεως τῶν πέντε πρώην Μητροπολιτῶν, καί ἐν ταυτῶ ἡ ἐκ μέρους σας ἐν τῆ πράξει δικαίωσις καί τῶν ἰδίων, γεγονός τό ὁποῖον ἔσχεν ὡς ἄμεσον συνέπειαν τήν ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΙΝ τῆς ὑπ’ ἀριθμ. 10/25.6/8.7.1995 καθ’ ὑμῶν «καθαιρετικῆς ἀποφάσεώς των». Οὕτω, Σεῖς, μίαν ΑΚΥΡΟΝ καί ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΝ ἀπόφασίν των, ὡς ἐκ σχισματοαιρετικῶν προερχομένην, τήν ὑποστασιοποιήσατε καί ἐπεκυρώσατε δι’ ἑαυτούς καί ἐπομένως εἶσθε καί ΚΑΘΗΡΗΜΕΝΟΙ, ἐκτός ἄν μέ μυστικά Πρωτόκολλα ἀνεκλήθη ἀμοιβαίως ἐκείνη ἡ «καθαιρετική ἀπόφασίς» των, ἀφοῦ ἐξομοιώθητε αὐτοῖς καί οὐσία εἶσθε ἡνωμένοι.

Β) Μᾶς ἐχώρισεν καί μᾶς χωρίζει ἡ ἀπό τό 1998 ἐκδηλωθεῖσα ἐλεεινή σκευωρία σας κατά τοῦ Παν/του Ἱερομ. Ἀμφιλοχίου, διότι διά τῶν ἱστορικῶν του ἐγγράφων: α) Ἀπό 22.9.1998 β) Ἀπό 11/24.12.1998 καί ὅλων ὅσων ἠκολούθησαν, Κανονικῶς, Ὀρθοδόξως καί ἁρμοδίως, ὡς Ἱερεύς, σᾶς ἐζήτησεν νά κηρύξετε καθαράν τήν Ὁμολογίαν σας, ἤτοι νά ὁμολογήσετε τήν Ἐκκλησιολογίαν καί τήν γνησίαν καί ἀδιάκοπον Ἀποστολικήν σας Διαδοχήν. Ἕνεκα τούτου ἠγέρθησαν ὅλοι οἱ δαίμονες τοῦ Ἄδου, καί μέσω τῶν γνωστῶν Φλωρινικῶν καί τῶν ἐγκαθέτων των, ὡς τοῦ Δημ. Κάτσουρα καί τοῦ Μον. Μαξίμου Τσακίρογλου καί τῶν λοιπῶν, σᾶς ἐκίνησαν εἰς ἀντικανονικάς πράξεις – σκευωρίας, ψεύδη συκοφαντίας καί διώξεις κατά τοῦ ὁμολογητοῦ Κληρικοῦ καί τάς ὁποίας κλιμακώνετε καί μέχρι σήμερον κατά τόν πλέον ἀήθη τρόπον διά τοῦ δευτέρου ἐξ’ ὑμῶν τῆ τάξει, τοῦ «Ἀργολίδος» Παχωμίου. Ἀποτέλεσμα, διά μέν τόν Πανοσιολογιώτατον Ἱερομόναχον ὅλα αὐτά νά λογίζωνται ὡς «εὔσημα» καί μαρτυρίαι καλῆς Ὁμολογίας[2], δι’ ὑμᾶς ὅμως ἐπαίσχυντοι καί κατάπτυστοι σκευωρίαι, διά τάς ὁποίας θά δώσετε φρικτόν λόγον. Ταῦτα ἐποιήσατε διότι, τήν ἰδίαν περίοδον τοῦ 1998 ἤδη, εὑρίσκοντο ἐπί τῆς τραπέζης τοῦ ἀντιχρίστου παλαιοημερολογιτικοῦ σας Οἰκουμενισμοῦ τά θέματα: α) Δικαίωσις τῶν πέντε καί ἀκύρωσις τῆς κατά τῆς σχισματοαιρέσεώς των, ὑπ’ ἀριθμ. 3005/1997, ὁμοφώνου ἀποφάσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, δίωξις δέ κατά παντός μή συνοδοιποροῦντος εἰς τήν ὁδόν τῆς προδοσίας σας, β) Ἕνωσις μετά τῶν Φλωρινικῶν μέσω τοῦ ἐπί τῆς ἰδίας τραπέζης εὑρισκομένου ψευτοδιαλόγου καί,  γ) Πῶς μετά καί ἀπό τήν ὑπ’ ἀριθμ. 3166/14/27.2.2002 ἐπαίσχυντον καί βδελυκτήν σατανικήν πρᾶξιν - ἀπόφασιν σας κατά τοῦ θεολόγου ‘Ελ. Γκουτζίδη, θά ἐξουδετερώσετε ὅλους τούς Ὀρθοδόξους καί πρωτίστως τήν ἐλαχιστότητά μου, ἀλλά καί τόν Ὁμολογητήν καί ἤδη μακαριστόν Μητροπολίτην Λαρίσης κυρόν Πανάρετον (+22.11.2004), προκειμένου νά περάσετε τελικῶς καί τήν ἐν Ἑλλάδι συγχωρητικήν εὐχήν τοῦ 1971, ὡς χειροθεσίαν σας.

Γ) Μᾶς ἐχώρισαν καί αἱ συνωμοσίαι πρός ὑφαρπαγήν τῶν Ἱερῶν Ναῶν καί ‘Ενοριῶν, ἀλλά καί Μητροπόλεων καί Μονῶν καί Ἡσυχαστηρίων, ἀφοῦ τάς δύο ἱστορικάς Μονάς ἤδη τάς ἐρημώσατε τόσον ἐξ’ ἐπόψεως πνευματικότητος, ὅσον καί κυρίως ἐξ’ ἐπόψεως Κέντρων Ὀρθοδοξίας!... Ταῦτα, αἰσχρόν ἐστί καί λέγειν.

Δ) Μᾶς ἐχώρισεν καί τό γεγονός, ὅτι προέβητε εἰς μίαν θρασυτάτην σκευωρίαν, ἐναντίον μας περί δῆθεν «κακοδοξίας», τήν ὁποίαν, δι’ ἄλλην μίαν φοράν ΚΑΛΕΙΣΘΕ νά μελετήσετε καί νά συνειδητοποιήσετε ὅτι ἡ διατύπωσις τοῦ θεολόγου: «Δέν θά ὁμιλήσω διά τήν πρώτην ἄναρχον αἰωνίαν καί ἀόρατον ἐκκλησίαν, διότι αὐτή εἶναι ἡ πλήρης καί τελεία κοινωνία καί ἐνότης τῶν τριῶν θείων προσώπων ...»,  εἶναι ἐντός τῆς παραδοθείσης Πίστεως καί τοῦ Πνεύματος τῆς Ὀρθοδοξίας, καί πρωτίστως συνάδει πρός τούς λόγους τοῦ Κυρίου (‘Ιωάννου ΙΖ), κατόπιν δέ καί τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀκόμη δέ καί τῶν Δογματολόγων. Κατανοεῖστε ὅτι ὁ χαρακτηρισμός τῆς ἑνότητος καί κοινωνίας τῆς Τριαδικῆς ὁμοουσίου Θεότητος ὡς «Ἐκκλησίας», (τηρουμένων πάντοτε τῶν ἀναλογιῶν μεταξύ Ἀκτίστου Θεότητος καί τῆς ἐν χρόνῳ κτιστῆς ’Εκκλησίας), καί ἐφ’ ὅσον ἐν τῆ Ὀρθοδοξίᾳ, τό μυστήριον τῆς ἑνότητος καί Κοινωνίας ἐν τῶ Σώματι τοῦ Χριστοῦ εἶναι καί ὀνομάζεται Ἐκκλησία, ἐφ’ ὅσον ὁ ἴδιος ὁ Κύριος περιγράφει καί προσδιορίζει ταύτην τήν ἐν τῶ ‘Ονόματί του ἑνότητα καί κοινωνίαν τῶν κτιστῶν, ὡς («καθώς») τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὡς τῆς Ἀκτίστου καί Ὀμοουσίου Τριαδικῆς ἑνότητος, κατά δέ τούς Ἁγίους Πατέρας, Αὕτη, ἡ Τριαδική Κοινωνία, εἶναι τό ἀρχέτυπον τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τότε οὐδέν τό μεμπτόν ἄν τις ἀποκαλέση καί τό Ἀρχέτυπον ὡς πρώτην Ἄναρχον, Προαιωνίαν καί Ὑπερούσιον Ἐκκλησίαν, περί τῆς Ὁποίας οὐδείς λόγος ἐξαρκέσει. Τοῦτο τό ὄνομα τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ἀγαπητοί ὄνομα ἐστίν ἑνότητος, πρῶτον τῆς ὁμοουσίου Ἁγίας Τριάδος καί δεύτερον τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Δυστυχῶς ὁ ἀντίχριστος παλαιοημερολογιτικός σας Οἰκουμενισμός, ὄχι μόνον σᾶς ἐσκότισεν, ἀλλά καί ἦρεν τήν ἐν Χριστῶ ἐλευθερίαν καί λογικήν σας, ἅτινα κατ’ ἐξοχήν εἶναι τά γνωρίσματα - ἰδιότητες τοῦ ἀνθρώπου ὡς Προσώπου. Οὕτω, καθ’ ὑμᾶς, κατανοεῖται τό γεγονός ὅτι πάντα ταῦτα τά ἀγνοεῖτε ἤ δέν τά λαμβάνετε ὑπ’ ὄψιν, διό, ὅπως ὅλοι οἱ αἱρετικοί καί πολέμιοι τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας Του, ὅπως οἱ Ἀρειανοί .... οἱ Εἰκονομάχοι ... οἱ Οἰκουμενισταί .. οἱ Νεοημερολογῖται ... οὕτω καί σεῖς διώκετε καί ληστεύετε τούς Ὀρθοδόξους, ἐνῶ προδίδετε τήν Ἐκκλησίαν.

Ε) Δέν εἶναι ὅμως μόνον αὐτά, τά ὁποῖα μᾶς χωρίζουν, δι’ Ὑμᾶς εἶναι καί ὁλόκληρος ἡ ἀπό τό 1997, (Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας),  ὁμιλία τοῦ θεολόγου κ. ‘Ελευθερίου Γκουτζίδη, μέ τήν ὁποίαν καί τότε καί νῦν κατελέγχονται καί ἀνετρέπονται τά σχέδια τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ σας οἰκουμενισμοῦ. Κατόπιν αὐτῆς τῆς ὁμιλίας του δέν τόν ἐμισήσατε ἁπλῶς, δέν διεκόψατε μόνον τήν μετ’ αὐτοῦ συνεργασίαν[3]. ἀλλά καί δέν θέλετε κἄν νά τόν βλέπετε! Δι’ αὐτό σᾶς ἐμώρανεν ὁ Θεός καί, ὅπως προανεφέρθη, τήν 14^ην Φεβρουαρίου 2002 τόν «ἀφωρίσατε» ἀποκλειστικῶς δι’ αὐτήν τήν ὁμολογιακήν Ὁμιλίαν καί ἐν γένει διότι ἐπί πλεῖστα ἔτη σταθερῶς ὑπερμαχεῖ διά τήν Ἐκκλησιολογίαν καί τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας! Ὦ τῆς ἀθλιότητος, ὦ τῆς μωρίας, διότι τήν εἰσήγησιν, τήν ὁποίαν σᾶς συνέταξαν ἄσπονδοι ἐχθροί κατά τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά καί κατά τοῦ θεολόγου, ἤτοι, οἱ «Φλωρινικοί» καί οἱ ἐγκάθετοι των, τήν «ἐχρέωσαν» εἰς τόν πρῶτον ἐξ’ ὑμῶν, ἤτοι, τόν «Πειραιῶς» Νικόλαον, οὗτος δέ τήν 14.2.2002 τήν ἐπεσώρευσεν ἐπί τῶν κενῶν καί ἀσυνέτων κεφαλῶν σας, ὅθεν καί ἐν τέλει ὑπεπέσατε καί εἰς αὐτοαφορισμόν! Παρεχώρησεν ὁ Θεός, ὥστε τόν λάκκον τόν ὁποῖον ὠρύξατε διά νά ρίψετε τόν θεολόγον, ὁ ὁποῖος πλήν τόσων ἄλλων, κατά τήν περίοδον τοῦ 1977 κ. ἑ. σᾶς ἀπήλλαξεν ἐκ τῶν ὀνύχων τῆς συκοφαντῶν σας καί ἐχθρῶν τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τά ‘Εκκλησιολογικά του θέματα! (Βλέπετε εἰς «Ὀρθόδοξον Τύπον»). Ὑπό τῶν ἰδίων κινούμενοι καί προφασιζόμενοι τά δῆθεν «ἀμάρτυρα», τάς «ἀσεβείας» καί «ὕβρεις», τέλος δέ καί μέ τά περί δῆθεν προσβολῆς τοῦ Τριαδολογικοῦ καί ‘Εκκλησιολογικοῦ δόγματος, καί ... ἄκουσον - ἄκουσον μέ τά περί «Οκουμενιστικῆς» καί «Παπικῆς» δῆθεν ἐπιρροῆς ἐπ’ αὐτοῦ, δι’ ὅλα αὐτά, λέγω, παρεχώρησεν ὁ Θεός τήν 14/27.2.2002, ΣΕΙΣ, γυμνῆ τῆ κεφαλῆ νά ἀσεβήσετε καί ἐπί τοῦ Τριαδολογικοῦ καί ἐπί τοῦ Ἐκκλησιολογικοῦ Δόγματος.

Προσοχή, ἀγαπητοί, ἐφθάσατε εἰς αὐτό τό ἔσχατον σημεῖον τῆς πτώσεως σας, ἐν ὀνόματι τῆς ἀσυλλήπτου διαστάσεως προδοσίας, τήν ὁποίαν σᾶς ἐπέβαλεν ὁ παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός καί διότι δέν ἠθελήσατε νά λάβετε ὑπ’ ὄψιν οὔτε τά πλήρη Ἁγιογραφικῶν καί Ἁγιοπατερικῶν μαρτυριῶν Θεολογικά Ὑπομνήματα,, ἀλλά καί τάς μαρτυρίας ὅλων τῶν Δογματολόγων. Ταῦτα πάντα συλλήβδην τά ἀπερίψατε, ἐνῶ πολλάς μαρτυρίας τάς ἐκακοποιήσατε μέ περιστροφάς καί παρερμηνείας!  Δέν φοβεῖσθε τόν Θεόν; Δέν πιστεύετε εἰς τόν Θεόν; Διατί δέν ἀποδείξατε τό «ἀμάρτυρον» τῆς διατυπώσεως; Ποῦ εἶναι αἱ σχετικαί μελέται τῶν κατ’ εὐφημισμόν «θεολόγων» σας καί ἐν τέλει πόσας φοράς σᾶς ἐδηλώθη ὅτι ΔΕΝ ΕΜΜΕΝΟΜΕΝ εἰς καμμίαν διατύπωσιν τήν ὁποίαν μέ ἀγάπην καί τιμιότητα ἠθέλατε ἀποδείξει ὡς τῶ ὄντι ἐπιλήψιμον ἀπό Ὀρθοδόξου ἀπόψεως ‘Επ’ αὐτοῦ ὅμως ποιοῦμεν εἰδικόν λόγον κατωτέρω.

ΣΤ) Μᾶς ἐχώρισαν καί: α) Ἡ ἀπό 5.2.2003 ἱερόσυλος συμπαιγνία περί παραιτήσεως τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀνδρέου. β)  Ἡ δήλωσίς του περί «λάθους» εἰς τό θέμα τῆς «χειροθεσίας» κατά τό 1971. γ) Τό ἀπό τό 1998 κατηγγειλμένον 54/76 βλάσφημον, καί καθ’ ἡμᾶς, στημένον ὑπό τῶν Κέντρων τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, Ἀπαλλακτικόν Βούλευμα τοῦ ἐν Πειραιεῖ Συμβουλίου Πλημελλειοδικῶν, δ) Αἱ ΜΕΤΑ ὑπέρ τριακονταετίαν ὑπαναχωρήσεις σας ἐπί τοῦ θέματος «χειροθεσία», τόσον τοῦ «Ἀργολίδος» Παχωμίου, ὅσον καί τοῦ «Περιστερίου» Γαλακτίωνος  καί ἐν ἑνί λόγῳ ἡ ἐν χορῶ «γυμνῆ τῆ κεφαλῆ» βλασφημία σας κατά τῆς Ἀποστολικῆς σας Διαδοχῆς καί Ἐκκλησιολογίας.

Ζ) Μᾶς ἐχώρισαν καί ἡ ἐκ μέρους σας ἀπόρριψις  ὅλων τῶν διακηρυχθεισῶν ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΟΜΟΛΟΓΙΩΝ, τόσον τῆς ὑπογραφομένης ὑπό τῆς ἐμῆς ἐλαχιστότητος, ὅσον καί τῶν ἐπανειλημμένων ὑπό τοῦ μακαρία τῆ λήξει γενομένου Μητροπολίτου Λαρίσης Παναρέτου (+22.11.2004). Συγκεκριμένως μᾶς ἐχώρισεν καί μᾶς χωρίζει ἡ ἀπό 4.2.2005 ἀπόφασίς σας, δι’ ἧς ἀπερρίψατε τήν ἀπό Μαίου 2004 «ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΠΙΣΤΕΩΣ» τῆς ἐμῆς ἐλαχιστότητος, καί τήν ὁποίαν μέ θράσος ὄντως αἱρετικῶν  - Ἐκκλησιομάχων, ἀπητήσατε νά τήν ἀνακαλέσωμεν καί ὁ ἴδιος!!! Ταῦτα δέ μέ πρόφασιν τό γεγονός, ὅτι ἐν τῆ Ὁμολογίᾳ ταύτῃ περιελάβομεν καί τήν καθ’ ὑμᾶς δῆθεν «ἀμάρτυρον» διατύπωσιν τοῦ θεολόγου ‘Ελευθ.  Γκουτζίδη!!

Αὐτά μᾶς χωρίζουν καί σήμερον, καί ἐπί τό ἀκριβέστερον αὐτά σᾶς ἐχώρισαν καί σᾶς ἀπέκοψαν ἐκ τοῦ ζωηφόρου Σώματος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Δ. ΤΑ ΑΙΡΕΤΙΚΑ ΦΡΟΝΗΜΑΤΑ ΤΟΥ «ΠΕΙΡΑΙΩΣ»

ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΚΑΛΥΠΤΕΤΕ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑ ΚΗΡΥΣΣΕΤΕ ΓΥΜΝΗ ΤΗ ΚΕΦΑΛΗ.

Μᾶς χωρίζουν τά κατηγγειλμένα αἱρετικά φρονήματα τοῦ «Πειραιῶς» κ. Νικολάου ἐπί τῶν ὁποίων σιωπᾶτε καί τά ἀνέχεσθε, τόν ἴδιον δέ τόν «Πειραιῶς», καίτοι βλάσφημον καί αἱρετικόν, ἐκηρύξατε καί ὡς «Ἀρχιεπίσκοπόν» σας! Συγκεκριμένως ὁ κ. Νικόλαος εἰς τό φῦλλον 21 τοῦ Ἀπριλίου – Ἰουνίου 1998 τῆς «ΠΕΙΡΑΪΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ» διά πολλοστήν φοράν διαστρέφει καί παραποιεῖ τά Πρακτικά καί Κανόνας τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, εἰς τήν ὁποίαν ἀποδίδει τά ἰδικά του αἱρετικά φρονήματα. Τοῦτο ἐνδεικτικῶς μόνον, ἐνῶ σᾶς παραπέμπομεν εἰς τήν Καταγγελίαν τοῦ θεολόγου ‘Ελευθερίου Γκουτζίδη ὡς καί τάς τοιαύτας τῶν κ.κ. Χρήστου Νούκα, Ἀνέστη Χατζῆ καί Ἀντιγόνης Παπαμιχαήλ, αἵτινες καί ἐδημοσιεύθησαν  εἰς τό ὑπ’ ἀριθμ. 147 τεῦχος τῆς «Ο.Π.», μηνός Ἀπριλίου 2004 καί εἰς τάς σελίδας 123-154. Ὡσαύτως σᾶς παραπέμπομεν καί εἰς τήν ἡμετέραν «Συνοπτικήν παρουσίασιν τῶν κυριωτέρων ἐκ τῶν αἱρετικῶν φρονημάτων τοῦ Σεβ/του Πειραιῶς κ. Νικολάου τῶν περιεχομένων μόνον εἰς τό πονημάτιόν του «ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕΝ... Πειραιεύς 1993, δημοσιευθεῖσαν καί αὐτήν εἰς τό ἑπόμενον τεῦχος τοῦ Μαίου 2004, σελ. 212-214.    

Ε.  ΔΕΝ ΑΝΤΑΠΕΚΡΙΘΗΤΕ ΚΑΙ ΕΙΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ.

401/26.10.2005 ΕΓΓΡΑΦΟΝ ΜΑΣ

Συνεχίζει, καί μετά τήν διακοπήν κοινωνίας, νά μᾶς χωρίζη ἔτι περισσότερον καί νά κάμνη εὐρύτερον τό χάσμα, καί τό γεγονός, ὅτι δέν ἀνταπεκρίθητε καί εἰς τήν ὑπ’ ἀριθμ. 401/26.10.2005 «ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ» μου διά τῆς ὁποίας κατ’ ἀρχάς, περί τῆς ἀπό 16.6.2005 διακοπῆς τῆς μεθ’ ὑμῶν κοινωνίας, σᾶς ἐγράφομεν τά κάτωθι:

 «Ἀγαπητοί, θέλω νά πιστεύω ὅτι κατανοεῖτε, ὅτι ἡ ἀπό 16..6.2005 διακοπή τῆς μεθ' Ὑμῶν πνευματικῆς κοινωνίας ὑπό τῆς ἐλαχιστότητός μου, ἡ παῦσις τοῦ μνημοσύνου τῶν ὀνομάτων Ὑμῶν καί ἡ διαγραφή αὐτῶν ἐκ τῶν διπτύχων τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἐγένετο κατόπιν μακρῶν ἀγώνων, ὑπομονῆς καί ἐπιμονῆς, ὅπως καί ὡς Ἀρχιερεῖς καί ὡς Ἱερά Σύνοδος, ὀρθοτομήσωμεν, τόν λόγον τῆς 'Αληθείας, ἀλλά δυστυχῶς, δέν ἠθελήσατε. Διατί ἆραγε; Καθ' ἡμᾶς, ἡ ἀπό καιρόν τοιαύτη ἀπαράδεκτος στάσις σας, ΚΑΤΑΦΑΝΕΣΤΑΤΑ μαρτυρεῖ τήν ἐν ἐπιγνώσει ἄρνησιν ὑφ' ὑμῶν τῆς Γνησίας 'Ορθοδόξου 'Εκκλησίας, ἀφοῦ ἐπί μακράν σειράν ἐτῶν, εἴτε ἐκ δειλίας, εἴτε ἐξ ἀδυναμίας, ἤ ἄλλων ὑστεροβουλιῶν, δέν ὁμολογεῖτε εὐθέως "ἐν γράμμασιν καί πράγμασιν" τήν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν, ἀλλά ἐμμέσως ἤ ἀμέσως, εὐθέως ἤ πλαγίως, προδίδετε καί πολεμεῖτε τήν Ἐκκλησίαν. Δυστυχῶς, καθ' ὅλα τά τελευταῖα ἔτη προκύπτετε δέσμιοι τῶν ἐγκαθέτων καί γενιτσάρων, οἱ ὁποῖοι κατέκλυσαν τόν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι, τῶν Ἀδελφῶν Τσακίρογλου, τοῦ κ. Δημητρίου Κάτσουρα, τοῦ κ. Βασιλείου Σακκᾶ, καί τῶν Φλωρινικῶν, ἐν οἷς πρωτίστως τοῦ κ. Καλλινίκου Σαραντοπούλου καί κ. 'Αθανασίου Σακαρέλλου! .... Ἐπειδή, λοιπόν, ἡ περαιτέρω ὑπομονή καί ἀνοχή τῆς τοιαύτης καταστάσεως εἰς ἕναν ὀρθόδοξον Ἀρχιερέα δέν ἦτο ἐπιτρεπτή, διά τοῦτο, θέλων τοῖς ἴχνεσιν τῶν Πατέρων ἀκολουθεῖν καί δή αὐτοῦ τοῦ Ἁγίου καί ὁμολογητοῦ Πατρός Ματθαίου, προέβημεν εἰς τό ἀπολύτως καί ἐν πᾶσιν παρόμοιον διάβημα καθ' Ὑμῶν, εἰς τό ὁποῖον, πρῶτος Ἐκεῖνος, προέβη κατά τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1937, ἀποκηρύξας τούς τότε ἀποδεδειγμένως συνειδητούς καί ἀμετανοήτους προδότας, Φλωρίνης Χρυσόστομον καί Δημητριάδος Γερμανόν.

Μέ τάς εὐχάς καί πρεσβείας τοῦ ἐν Ἁγίοις Ἀοιδίμου Πατρός ἡμῶν ΜΑΤΘΑΙΟΥ, ἐλπίζομεν νά ἀκολουθήσωμεν περαιτέρω καί μέχρι τέλους τήν γραμμήν Ἐκείνου, ἡ ὁποία εἶναι Η ΜΙΑ ΕΥΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΑΡΕΚΚΛΙΤΟΣ ΓΡΑΜΜΗ τῶν Ἁγίων Πατέρων. Εὐνόητον, ὅτι καί μετά τό θεάρεστον τοῦτο διάβημά μας, ΔΙΑΒΗΜΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ, ΚΑΝΟΝΙΚΟΝ καί ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ, δέν ἐφησυχάζομεν, ἀλλά  δι' εὐχῶν τῶν Ἀγίων Πατέρων, ἔχομεν συνείδησιν τῶν εὐθυνῶν μας, τοῦ Γολγοθᾶ τόν ὁποῖον πρέπει νά ἀνέλθωμεν καί νά συσταυρωθῶμεν τῷ Νυμφίῳ τῆς 'Εκκλησίας καί ὅλοις τοῖς οἰκοδομηθεῖσι παρά τῷ Ἀκρογωνιαίῳ λίθῳ Αὐτῆς. Διό καί πάλιν σᾶς γράφομεν ποιοῦντες θερμήν ἔκκλησιν καί παράκλησιν, ἵνα ὅπου ἐπερίσσευσεν ἡ ἀποστασία, περισσεύσῃ ἡ ταπείνωσις, ἡ μετάνοια καί ἡ ἀγάπη, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν τήν ΚΑΛΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ, ἡ ὁποία διά τῶν ἐπί τοῦ θέματος τῆς χειροθεσίας ὑπαναχωρήσεων σας, εἴτε διά τοῦ 54/76 Ἀπαλλακτικοῦ Βουλεύματος, εἴτε διά τῶν νεωτέρων τοιούτων τῶν «Ἁργολίδος» κ. Παχωμίου καί «Περιστερίου» κ. Γαλακτίωνος καταπροδίδεται καί εὐθέως βάλλεται ἡ ‘Αποστολική σας Διαδοχή καί ἡ Ἐκκλησιολογία τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὡς καί ἡ ἰδία ἡ Ἐκκλησία. 'Επίσης τό συγκεκριμένον διάβημά μας εἶχεν καί ἔχει καί ἀδελφικήν - ποιμαντικήν προέκτασιν ἀγάπης, σκοποῦν ὅπως, ἔστω καί μετά τήν 12ην ὥραν, ἀναλάβητε τάς ἀπ’ ἀρχῆς εὐθύνας σας, καί ἐξαιρέτως ἔναντι αὐτοῦ τοῦ τρίτου σχίσματος, τό ὁποῖον, ὅπως καί τά προηγούμενα (ἐκεῖνο τοῦ 1937 καί τοῦ προσφάτου τοῦ 1995), ἔχει τούς ἰδίους σαφεῖς καί συγκεκριμένους Δογματικούς - Ἐκκλησιολογικούς λόγους, οἱ ὁποῖοι παρ' Ὑμῖν ἔλαβον τάς μεγίστας διαστάσεις των...».

Συνεχίζοντες, ἐν τῶ ἰδίω ἐγγράφῳ, σᾶς ἐκαλοῦμεν, ὅπως ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους καί ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν ἐπί τῶν κάτωθι θεμάτων:

«1) Ἡμεῖς ὁ ἐλάχιστος ἐν 'Επισκόποις, Μητροπολίτης Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς Κήρυκος τῆς Γνησίας 'Ορθοδόξου 'Εκκλησίας, ἑτοίμως ἔχομεν, ὅπως τῇ χάριτι τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν 'Ιησοῦ Χριστοῦ συνεργασθῶμεν μεθ' Ὑμῶν πρός οἱανδήποτε εἰλικρινῆ εὐθεῖαν καί κατά τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ μας Κανονικήν καί Ὀρθόδοξον Ὀμολογιακήν κίνησίν σας, ἡ ὁποία ἐννοεῖται θά προκύπτῃ ὡς τοιαύτη ἀφ' ἑαυτῆς καί μετά ἀπό σχετικάς προφορικάς ἤ γραπτάς διαβεβαιώσεις καί δηλώσεις. 'Επί τῷ σκοπῷ τούτῳ δέν κωλύομαι νά συμμετάσχω εἰς μίαν κοινήν συνεδρίασιν ὑπό τήν προϋπόθεσιν ὅτι κατ' αὐτήν πρωτίστως θά τεθῇ ὑπό κρίσιν ἡ ἀπό 5.2.2003 ἱερόσυλος παραίτησις καί θά κριθῇ αὕτη ὑπό τό φῶς τῶν θείων καί Ἱερῶν Κανόνων, τῆς Πράξεως τῆς 'Εκκλησίας καί τῆς 'Ορθοδόξου δεοντολογίας. Περί αὐτῆς ἀρκούντως ἔχουν γραφεῖ καί δημοσίως διακηρυχθεῖ, ὅπως καί ἡ δεοντολογἰα, ὑφ' ἧς αὕτη ὑπηγορεύθη καί ἡ ὁποία ἐν τέλει ἀπέτυχεν, ἐνῶ ἡ ἱεροσυλία παρέμεινεν! Ἡ παρουσία καί συμμετοχή εἰς τήν ἐν λόγῳ Σύναξιν, τοῦ φερομένου ὡς "Ἀρχιεπισκόπου" κ. Νικολάου, οἰκονομικῶς γενήσεται δεκτή ὑπό τήν ἰδιότητα τοῦ "Μητροπολίτου Πειραιῶς", ὁ ὁποῖος θά κληθῇ νά δώσῃ ἐξηγήσεις ἐπί τῆς ὅλης ἱεροσύλου πράξεως προκειμένου ἀναλόγως νά ἀποφασισθῇ.[4]

2) Κατόπιν τούτου, καθ' ἡμᾶς, προηγεῖται τό θέμα τοῦ κινήματος τῶν "πέντε", τό ὁποῖον κατέληξεν εἰς τό σχίσμα τοῦ 1995. Ἐπ' αὐτοῦ ἐπιβάλλεται νά χυθῇ ἄπλετον φῶς καί νά καταστῆ σαφές, διατί ἡ ὑπ' ἀριθμ. 3005/1997 ὁμόφωνος ἀπόφασις τῆς τότε Κανονικῆς καί 'Ορθοδόξου Ἰερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας δέν ὑλοποιήθη, καθώς καί ὅλα τά θέματα τά σχετικά μέ αὐτήν, ὅπως τό ἀνακριτικόν ἔργον καί ἡ μή γνωμάτευσις τῶν θεολόγων. 'Επιβάλλεται, ἐπίσης, νά τεθῇ ἐπί τῆς τραπέζης ἡ μοναδική ἀναλυτική γνωμάτευσις τοῦ ἐλλογιμωτάτου θεολόγου καί ἐπί τριακονταετίαν κοινοῦ Συμβούλου καί συνεργάτου κ. Ἐλευθερίου Γκουτζίδη.

3) Νά ἐξετασθῇ τό, κατά τά ἔτη 1997-98, ἀνακινηθέν θέμα τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου μέ ὅλας τάς σχετικάς παραμέτρους καί προεκτάσεις του, διότι ἀπαραιτήτως πρέπει νά προκύψῃ σαφῶς ἄν ἐπρόκειτο περί σχεδίου τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, (ὁ ὁποῖος ἀσφαλῶς δέν ἐνεφανίσθη κατά τήν περίοδον ταύτην, ἀλλ' εὐθύς ἀμέσως μετά τό 1924 καί ἰδιαιτέρως μετά τό 1971), ἤ περί συνεχείας τοῦ ἀπό τό 1989 - 1992 ἐν 'Αγάπῃ καί Ἀληθείᾳ θεολογικοῦ Διαλόγου. 'Επί τούτῳ νά ἐξετασθῇ ἄν ὄντως ὑφίσταται καί ἀπό πότε ὁ παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμὀς.

4) Νά τεθοῦν ἐπί τῆς κοινῆς τραπέζης αἱ ἀπό τοῦ 1998 ἱστορικαί ἐπιστολαί τοῦ Παν/του Ἱερ/χου π. 'Αμφιλοχίου καί ὅσα κατ' αὐτοῦ ἀντικανονικῶς, ἀδίκως καί ἐκ συγκεκριμένης ἀντορθοδόξου σκοπιμότητος ἔλαβον χώραν, διότι εἶναι ἀποκαλυπτικά τῆς ἤδη ἀπό τό 1997-1998 προσυμπεφωνημένης καί προαποφασισμένης μεγάλης καί δολίας προδοσίας κατά τῆς Μητρός 'Εκκλησίας.

5) Νά τεθοῦν ἐπί τῆς τραπέζης καί τά αἱρετικά φρονήματα τοῦ "Πειραιῶς" κ. Νικολάου, τά ὁποῖα διετύπωσεν εἰς τήν εἰσήγησίν του τῆς 14.2.2002, εἰς τήν προσπάθειάν του νά ἐμφανίσῃ  ὡς αἱρετικήν τήν διατύπωσιν τοῦ κ. 'Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἀλλά καί ἡ πληθύς τῶν ἐκκρεμουσῶν κατά τοῦ ἰδίου Καταγγελιῶν καί νά προκύψῃ τί ἀνεκάλεσεν ἐξ' ὅλων τῶν κακοδόξων φρονημάτων του, τά ὁποῖα δημοσίως ἐκήρυξεν εἴτε ἐν βιβλιδίοις του καί ἐφημερίσι, εἴτε ἐν εἰσηγήσεσι ἐν Συνόδοις.

6) Νά ἐξετασθοῦν ἅπαντα τά μετά τό 1997 Πρακτικά τῶν 'Ενδημουσῶν Συνόδων καί τῶν τοιούτων τῆς Ἰεραρχίας καί νά κριθοῦν, προκειμένου νά ἐπέλθουν ἀνάλογοι διορθώσεις, ἀκυρώσεις ἤ καί νά ἐπιβληθοῦν, ἄν κριθῇ ἀπαραίτητον, καί κυρώσεις κατά προσώπων εὐθυνομένων διά τήν κατάλυσιν τῆς Κανονικῆς Τάξεως, καί τοῦ θεσμοῦ τῆς Συνόδου, οἱ ὁποῖοι προέκυψαν καί ἐν τέλει μέ τήν συμπεριφοράν των ἀπέβησαν πολέμιοι κατά τῆς ζωῆς καί τοῦ ἔργου τῆς Μητρός 'Εκκλησίας.

7)  Νά ἐξετασθοῦν ἅπαντα τά ἀπό τοῦ 1998 μέχρι καί σήμερον Πρακτικά τῶν Διοικητικῶν Συμβουλίων καί τά τοιαῦτα τῶν Γενικῶν Συνελεύσεων τοῦ ΙΦΣΚΑΕ καί νά κριθοῦν ὑπό τῆς 'Ανωτάτης 'Εκκλησιαστικῆς 'Αρχῆς, ἤτοι τῆς προϋποτιθεμένης Κανονικῆς καί 'Ορθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου, καί νά προσκομισθοῦν καί νεώτεραι δικαστικαί ἀποφάσεις. Τό θέμα τοῦ ΙΦΣΚΑΕ δέν εἶναι ἤσσονος σημασίας, διότι ἐκτός τοῦ ὅτι οὗτος ἱδρύθη διά νά διαφυλάξῃ τά εἰς τήν 'Εκκλησίαν ἀνήκοντα, ὁ χαρακτήρ του καί ὡς Νομικοῦ Προσώπου, ἦτο καί παραμένει νά εἶναι ΦΥΛΑΞ τῆς ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ, ἤτοι τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ τῆς ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. 

8) Νά τεθοῦν ἐπί τῆς τραπέζης καί αἱ φατριαστικαί ἐνέργειαι τοῦ "Πειραιῶς" Νικολάου μετά τοῦ ἀποβιώσαντος Ἀρχιεπισκόπου 'Ανδρέου εἰς βάρος τῆς ἐλαχιστότητός μας καί ἀναφορικά μέ τήν ἐπιχειρηθεῖσαν ἐκδίωξίν μου ἀπό τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Δημητρίου Ἀχαρνῶν καί τήν κατάληψίν του ὅπως καί αὕτη τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίας Τριάδος Κάτω Ἠλιουπόλεως, εἰς τά πλαίσια καί τάς σκοπιμότητας τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ,.

9) Νά τεθῇ τό θέμα τῆς ἐν τῷ πλαισίῳ καί πρός χάριν τοῦ Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ προδοσίας τῆς Ἱεραποστολῆς εἰς Ρουμανίαν καί προηγουμένως νά τεθοῦν ἐπί τάπητος αἱ ἐπιστολαί τοῦ Ρουμάνου "Μητροπολίτου" Βλασίου πρός τόν Μακαριώτατον καί αἱ παρεμβάσεις τοῦ "Μητροπολίτου" Ὠρωποῦ διά τήν ἰδίαν ὑπόθεσιν, καθώς καί ἡ αἰτηθεῖσα Κανονικῶς καί ἐπισήμως καί μή δοθεῖσα Ἔκθεσις τῆς ὑπό τόν "Διαυλείας" 'Ανδρέαν ἀποσταλείσης εἰς τήν Ρουμανίαν 'Επιτροπῆς.

10) Νά τεθῇ ἐπί τῆς ἰδίας τραπέζης ἡ κατά τήν Κυριακήν τῆς 'Ορθοδοξίας τοῦ 1997 ὁμιλία τοῦ ἐλλογιμωτάτου θεολόγου κ. 'Ελευθερίου Γκουτζίδη, ἡ ἐκφωνηθεῖσα ἐν Θεσσαλονίκη καί δημοσιευθεῖσα εἰς τόν Κ.Γ.Ο., νά ἐξετασθῇ ἡ "ἐπίμαχος" διατύπωσις καί νά τεθοῦν ἐπί τάπητος ὅλαι αἱ πτυχαί τῆς σκευωρίας (Φλωρινικῶν καί ἡμετέρων), εἰς τήν ὁποίαν ἐνεπλάκη καί ὁ ἤδη ἀποβιώσας πρώην 'Αρχιεπίσκοπος 'Ανδρέας, μέχρι καί τῆς ἀπό Φεβρουαρίου 2002 "Συνοδικῆς" σας κατά τοῦ θεολόγου  ἀφοριστικῆς πράξεως".

11) Νά τεθοῦν ἐπίσης ἐνώπιον πάντων αἱ κατά τήν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπό 2001, 2002 καί 2003 διακηρυχθεῖσαι ὀρθόδοξοι Ὁμολογίαι εἰς τήν Ἰεράν Μητρόπολιν Λαρίσης, ὡς καί ἡ ἡμετέρα τοιαύτη, ὡς Μητροπολίτου Μεσογαίας καί Λαυρεωτικῆς ὑπ' ἀριθμ. 357/14.5.2004 καί νά ἀποφανθῶμεν ἕκαστος προσωπικῶς καί ἀπό κοινοῦ.

12) Νά ἐξετασθοῦν ἐπίσης ἐξ  ἀπόψεως Κανονικῆς καί 'Ορθοδόξου αἱ ἡμέτεραι Εἰσηγήσεις, Προτάσεις, Καταγγελίαι ἐπί Δογματικῶν, Ἐκκλησιολογικῶν θεμάτων καί Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς, καθώς καί αἱ ἐπ' αὐτῶν Προτάσεις καί Ἀποφάνσεις ἤ Ἀποφάσεις Ὑμῶν.

13) Τό θέμα τῆς λεγομένης χειροθεσίας δέον ὅπως ἐξετασθῇ ἐν πάση λεπτομερείᾳ, ἤτοι τά πρό τῆς ἀποστολῆς τῆς 'Εξαρχίας εἰς 'Αμερικήν καί αἱ ἅμα τῇ ἐπιστροφῇ δηλώσεις αὐτῆς ἐπί τοῦ ὅλου θέματος. 'Ιδιαιτέρως τί ἀκριβῶς ἐδηλώθη ὑπό τῶν δύο Ἀρχιερέων ἐκείνης τῆς Ἐξαρχίας, τί ἐδέχθησαν ὁμοφώνως οἱ λοιποί Ἀρχιερεῖς καί Ἱερεῖς, τί ἐνηργήθη ἐν Ἑλλάδι  ἐπί τῶν ὑπολοίπων 'Αρχιερέων. Ποία ἡ ἀπ' ἀρχῆς Πράξις καί συνείδησις τοῦ Πληρώματος τῆς 'Εκκλησίας. Διατί ἀπεκρύβη ἡ σχετική ἀντιφατική καί ἀλλοπρόσαλλος Πρᾶξις τῆς ὑπό τόν Μητροπολίτην Φιλάρετον Ρωσικῆς Συνόδου, πῶς καί πότε ἦλθεν αὕτη είς φῶς καί πῶς ἀντιμετωπίσθη αὐτή ἡ Πράξις. Τί προφορικῶς καί ἐγγράφως διεκηρύσσετο ὑφ' ὅλων τῶν Ἱεραρχῶν, ἀλλά καί ΙΕΡΟΣΥΝΟΔΙΚΩΣ καί ΚΑΘΟΛΙΚΩΣ ὑπό τοῦ ὅλου Σώματος τῆς 'Εκκλησίας, μέχρι τόν Φεβρουάριον τοῦ 2003. Πῶς ἀντιμετωπίσθη τό 1976-77 ὁ τότε Κορινθίας Κάλλιστος μέχρι καί τῆς 'Εγκυκλίου ἐπιστολῆς (11.10.1991) τῶν πέντε, τῆς ὑπογραφομένης ὑπό τοῦ Κυπρίου Ἱερομονάχου Εὐθυμίου. Ποία ἡ ἀπόφανσις ἐπί τοῦ ἰδίου αὐτοῦ θέματος τῆς "χειροθεσίας", τῆς Μεγάλης Συνόδου τῆς 19.8.1981, καί ποία ἡ ἀπάντησις εἰς τήν Φλωρινικήν προπαγάνδαν ὑπέρ τῆς χειροθεσίας ὡς ἐπί σχισματικῶν κατά τήν "Ιεράν Σύνοδον τῆς Ἱεραρχίας 16 καί 18 Ἰουνίου 1983 (Κ.Γ.Ο. 'Ιουλίου καί Αὐγούστου 1983). Πότε, μέχρι τό 2003, ἔστω καί εἷς ἐξ' Ὑμῶν, διενοήθη, ὡμίλησεν ἤ κατήγγειλεν, ὅσα ἀπό τόν Φεβρουάριον τοῦ 2003 ἐπισήμως ἐδήλωσεν ὁ Μακαριώτατος 'Αρχιεπίσκοπος κ. 'Ανδρέας "περί λάθους του ἐπί τοῦ θέματος τῆς χειροθεσίας". Πῶς νοεῖται ὅτι παραλλήλως πρός τήν ἀνωτέρω δήλωσιν, καί δή κατόπιν αἰτήσεως, ἡ Ἱερά Μονή Μεταμορφώσεως Μπροῦκλιν τῆς Μασσαχουσέτης ἐδημοσίευσεν μέσω τοῦ ΙΝΤΕΡΝΕΤ τήν σχετικήν "πληροφόρησιν" περί χειροθεσίας τοῦ τότε Κορινθίας Καλλίστου καί Κιτίου 'Επιφανίου κατά τήν 17ην καί 18ην Σεπτ. 1971 (Ο.Π. Τόμος 16ος,  Μαίου 2005, σελ. 153-154). 'Επίσης πῶς συμβαίνει καί τό παράλληλον ἐν μηνί Φεβρουαρίῳ 2003 Πραξικόπημα τοῦ τότε Μητροπολίτου Κιτίου Ἐπιφανίου κατά τῆς ἐν Ρωσίᾳ Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῶν Κατακομβῶν, καί τά σχετικά ἐπίσης μέσω ΙΝΤΕΡΝΕΤ βλάσφημα δημοσιεύματα ἀφορῶντα τόν ἐν λόγῳ Μητροπολίτην; Διατί οἰ "Σεβασμιώτατοι" κ.κ. Παχώμιος καί Γαλακτίων, ἐπί ὑπέρ τριάκοντα ἔτη, ὑπέγραφον καί ὡμολόγουν ὅτι τό 1971 οὐδεμίαν χειροθεσίαν ἐδέχθημεν καί μόνον ἐν ἔτει 2003-04, ἔφερον εἰς φῶς ὁ μέν "ἐξομολογητικήν του ἐπιστολήν" τοῦ 1974, καθ' ἥν ὁμολογεῖ ὅτι "καί ἐν 'Αμερικῇ καί ἐν Ἐλλάδι οἱ 'Αρχιερεῖς ἐδέχθησαν ἰλέῳ ὅμματι καί ἀγαλλομένῳ ποδί τήν χειροθεσίαν κατά τόν Η  Κανόνα", κατά δέ σύγχρονον ἀπό Ἰουλἰου 2004 ἐπιστολήν του, ρητῶς ὑποστηρίζει καί διακηρύσσει ἐγγράφως ὅτι ἁπαξάπαντες οἱ νῦν Ἀρχιερεῖς "προερχόμεθα παρά χειροθετημένων ...". 'Ιδού τί ἀκριβῶς διακηρύσσει καί ὁμολογεῖ: "ΚΑΤ' ΑΜΕΣΟΝ ΤΡΟΠΟΝ ΕΔΕΧΘΗΣΑΝ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ παρά τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς ἐν Ἀμερικῇ ὑπό τόν Μητροπολίτην Φιλάρετον οἱ δύο πρῶτοι Ἀρχιερεῖς Κάλλιστος καί Ἐπιφάνιος, ἐρχόμενοι δέ ἐν Ἑλλάδι ΜΕΤΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ καί τοῖς λοιποῖς τέτταρσιν Ἀρχιερεῦσιν, οἵτινες ἐμμέσως διά τῶν χειρῶν τῶν ΑΜΕΣΑ ΔΕΧΘΕΝΤΩΝ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ ΕΙΛΗΦΑΣΙΝ ΚΑΙ ΟΥΤΟΙ ΙΛΕΩ ΟΜΜΑΤΙ ΚΑΙ ΑΓΑΛΛΟΜΕΝΩ ΠΟΔΙ ΤΗΝ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙΣΑΝ ΑΥΤΟΙΣ ΧΕΙΡΟΘΕΣΙΑΝ! ΠΛΕΟΝ ΕΤΙ ΟΥΔΕΝ. Τά μεθ' ἕτερα εἶναι ὅτι ἡμεῖς σύν Σοί ΕΧΕΙΡΟΤΟΝΗΘΗΜΕΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΗΔΗ ΧΕΙΡΟΘΕΤΗΜΕΝΟΥΣ! ΤΙ ΛΟΙΠΟΝ ΔΙΑΛΟΓΙΖΕΣΘΕ ΥΜΕΙΣ; ΕΙΜΕΘΑ ΑΠΗΛΛΑΓΜΕΝΟΙ ΤΥΧΟΝ ΜΟΜΦΗΣ, Ἤ ΜΟΝΟΝ Η ΥΜΕΤΕΡΑ ΔΙΑΝΟΗΣΙΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΞΑΙΡΕΣΙΝ;". Παραλλήλως, ὁ "Σεβ/τος", διακηρύσσει ὅτι "ΤΑ ΓΕΝΟΜΕΝΑ ΟΥΚ ΑΠΟΓΙΝΟΝΤΑΙ".

 Ὁ  ἕτερος δέ Ἀρχιερεύς προφορικῶς, ἀκόμη καί ἀπ' ἄμβωνος, διακηρύσσει  ὅτι ἦτο αὐτόπτης καί αὐτήκοος μάρτυς ὅτι ὁ Μακαριώτατος τό 1971 εἰς τόν Ἱερόν Ναόν τῆς Κοιμήσεως «ἀνέγνωσεν εὐχάς χειροτονίας  καί ὄχι συγχωρητικήν» τοιαύτην! Ἦτο ψευδής ἡ ἀπ' ἀρχῆς μέχρι καί τό 2003 καθολικῶς διακηρυσσομένη καί συνειδητῶς βιουμένη καί ὁμολογουμένη ἀλήθεια; Ἐάν τά τοιαῦτα φρονήματα ἐξετασθησόμενα δεόντως, προκύψουν ὅτι ἦσαν καί εἶναι πραγματικά, καί ὅτι ἐπιμένετε εἰς αὐτά, δέν διανοούμεθα νά ὁμιλῶμεν περί Γνησίων καί 'Ορθοδόξων 'Επισκόπων, ἀλλά περί ἱεροσύλων ἐκπεσόντων, οἱ ὁποῖοι ἀπεδείχθησαν χείρονες τοῦ Καλλίστου καί τοῦ πρώην Φλωρίνης, μέ ὅ,τι ἄλλο σημαίνει τοῦτο. Χρειάζεται ἰδιαιτέρα προσοχή καθ’ ὅτι ἀδιακόπως "γράμμασιν καί πράγμασιν", ἐκηρύχθη σαφῶς καί μέ πλήρη συνέπειαν, ὅτι τό 1971 ἐδέχθημεν καί ἐνεργήσαμεν οὐχί χειροθεσίαν ὡς ἐπί σχισματικῶν, ἀλλ' ὑπό ΕΙΔΙΚΑΣ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ καί ΑΚΡΩΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΣ, συγχωρητικήν εὐχήν, διά νά ἐκλείψῃ τό πρόσχημα τῶν Φλωρινικῶν, οἱ ὁποῖοι ἠρνοῦντο τήν ἐπιστροφήν εἰς τήν Γνησίαν 'Ορθόδοξον 'Εκκλησίαν καί οὕτω ἐπέλθη ἡ θεραπεία καί ἐξάλειψις τοῦ Φλωρινικοῦ σχίσματος» κλπ.

 ΣΤ. ΤΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ 401/ 26.10.2005 ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ ΜΑΣ

  Δυστυχῶς εἰς τήν ὡς ἄνω «ΑΝΟΙΚΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΝ (μας) ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΕΝΩΣΙΝ», Σεῖς μοί ἀπεστείλατε τήν ὑπ’ ἀριθμ. 3229/18/31.1.2006 «Συνοδικήν» ἐπιστολήν σας, μέ τήν ὁποίαν κατ’ ἀρχάς ὑποκρίνεσθε, καταχρᾶσθε χωρία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καί καταλήγετε: «Καί σύ ἀγαπητέ πλέον μόνον τήν προσηγορίαν  τῆς διαδοχῆς δύνασαι νά ἐπικαλῆσαι, ὄχι ὅμως τήν ἀλήθειαν. Διότι, ὡς κατωτέρω θά εἴπωμεν, δυστυχῶς, δέν εἶσαι τῆς αὐτῆς Πίστεως, οὔτε μεθ’ ἡμῶν, οὔτε μετά τῶν Ἀγίων Πατέρων»!!!  ‘Ακολούθως στήνετε ἕν μακρόν, πλήν οὐσίᾳ ἀνυπόστατον ὡς ψευδές κατηγορητήριον κατ’ ἐμοῦ, καί τοῦτο ἵνα ἀποφύγετε τήν ἀπάντησιν - ἀνταπόκρισιν ἐπί τῶν μόλις ἀνωτέρω πάλιν μνημονευθέντων θεμάτων. Διανοεῖσθε ὅτι ἐπιχειρεῖτε νά κρύψετε ἑαυτούς καί τήν προδοσίαν σας μέ τά δῆθεν «ἀμάρτυρα» καί λοιπάς ἀνοήτους ψευδοκατηγορίας; Ὡστόσον παρακαλῶ, ἐπί τοῦ ἀνωτέρω ἰσχυρισμοῦ σας νά λάβετε ὑπ’ ὄψιν ὅτι ΝΑΙ, ἐχωρίσθην ἀφ’ Ὑμῶν, διότι δέν ὀρθοτομεῖτε τόν λόγον τῆς Ἀληθείας (Ἐκκλησιολογία καί Ἀποστολική Διαδοχή), ὅπως ἀνωτέρω σᾶς ἐκθέτω διά πολλοστήν φοράν, ἐχωρίσθην διότι κατά τά τελευταῖα ἔτη δέν ἔχω τήν αὐτήν «πίστιν», δηλαδή τά βλάσφημα φρονήματα, μεθ’ Ὑμῶν, ἀλλά καί διότι δέν διστάζετε νά παρερμηνεύσετε Ἁγιογραφικάς καί Πατερικάς μαρτυρίας. ‘Εχωρίσθην διά να φυλάξω την Πίστιν και Ὁμολογίαν τῶν Ἁγίων Πατέρων τούς ὁποίους σεῖς ὅλοι περιφρονεῖτε και καθυβρίζετε θρασύστατα.    

Τέλος γράφετε, ὅτι «δέν μέ ἀποκαλεῖτε μέ οἱονδήποτε ἐκκλησιαστικόν τίτλον, τόν ὁποῖον εἶχον ἐν ὅσῳ, ὡς ‘Ορθόδοξος ‘Επίσκοπος, εὑρισκόμην εἰς πνευματικήν καί ‘Εκκλησιαστικήν κοινωνίαν μετά τῶν ὑπολοίπων ‘Αρχιερέων τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ» καί ἐπισημειώνετε, ὅτι τοῦτο ποιεῖτε καί ἀντιπερισπαστικῶς, διότι καί ἡ ἐλαχιστότης μου σᾶς προσφωνῶ «ὡς πρώην ἐν Χριστῶ ‘Αδελφούς»!. ‘Αντί ἄλλης ἀπαντήσεώς μου, παρακαλῶ νά ἀρχίσωμεν ἀπό αὐτό τό θέμα, διότι ἀσφαλῶς δέν ἔχω μεθ’ ὑμῶν κοινωνίαν, ὅμως δέν λέγετε διατί τήν 16.6.2005 διεκόψαμεν τήν μεθ’ ὑμῶν κοινωνίαν. Δικαιολογημένως ἤ ἀδικαιολογήτως ἐποίησα τοῦτο; Κανονικῶς καί ὀρθοδόξως, ἤ ἀνταρτικῶς; Ἦτο καί παραμένει ἐπιβεβλημένη αὐτή ἡ διακοπή ἤ ὄχι; ’Εάν, λοιπόν, πιστεύετε ὅτι εἶσθε Κανονικοί καί ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ Ἀρχιερεῖς τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὠφείλατε καί ὀφείλετε νά σπεύσετε νά φέρετε Κανονικῶς καί Ὀρθοδόξως εἰς κοινωνίαν καί ἐνότητα τόν ΜΗ μεθ’ ὑμῶν κοινωνοῦντα Ἀρχιερέα.  [5] Ἔπρεπε καί πρέπει νά ἐπαναφέρετε τήν ἐν ἀγάπῃ καί ἀληθεία Χριστοῦ ΕΝΟΤΗΤΑ ἐν τῆ Ἁγία Του Ἐκκλησία, διά τήν ὁποίαν μετά δακρύων σᾶς παρακαλοῦμεν, καί πάλιν ὁμοίως σᾶς παρακαλῶ μετά δακρύων νά σπεύσωμεν εἰς μίαν τοιαύτην συνάντησιν, κατά τούς θείους καί Ἱερούς Κανόνας καί τήν Παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας πρός ἐπαναφοράν τῆς ἑνότητος «ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΗΣ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΕΝΩΣΙΝ» (PG  8, σελ. 200).

Συνεχίζοντες ἐν τῶ ἰδίῳ ἐγγράφω σας, δικαιολογεῖτε ἑαυτούς ὅτι ἀπερρίψατε τήν ἀπό Μαίου 2004 ‘Επισκοπικήν μου «ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ», «διά τόν κυριώτερον λόγον ὅτι δι’ αὐτῆς ὑποστηρίζεται ἡ ‘Εκκλησιολογική καί Τριαδολογική καινοτομία περί τῆς κοινωνίας τῶν τριῶν θείων Προσώπων ὡς πρώτης Ἀνάρχου Ἐκκλησίας»! ‘Εφ’ ὅσον, ὅμως, ὄντως αὐτό φρονεῖτε καί τό ἐπικαλεῖσθε πάλιν, δεῦτε, ὅπως ἐπανειλημμένως σᾶς προετάθη, και πάλιν παρακαλοῦμεν να ἐξετάσωμεν αὐτήν τήν, καθ’ ὑμᾶς, καινοτομίαν χωρίς καμμίαν ἀναβολήν. Δέν ἔχετε δικαίωμα νά ἀρνῆσθε τόν διάλογον καί ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος. Νά ἐξετάσωμεν ὅλα τά ἑκατέρωθεν σχετικά καί πρωτίστως ὁλόκληρον τήν ὁμιλίαν τοῦ θεολόγου μετά τῆς «ἐπιμάχου» δι’ ὑμᾶς διατυπώσεως, ὄχι πρός δικαίωσιν τινός ἤ καταισχύνην ἄλλων, ἀλλά διά τήν ἀγάπην καί ἐνότητα καί πρός δόξαν τοῦ Χριστοῦ μας. Νά ἐξετάσωμεν τήν ἀπ’ ἀρχῆς ἐμφάνισιν καί ἐξέλιξιν τοῦ θέματος, ποῖοι καί πῶς τό ἐκίνησαν τό 1997, τί ἐπηκολούθησεν καί ὑπό ποίων. Νά ἴδωμεν τό ἀπό τό 2001 θεολογικόν Ὑπόμνημα τοῦ θεολόγου καί τήν ἐπ’ αὐτοῦ «εἰσήγησιν» τοῦ «Πειραιῶς» καί τόν ... «ἀφορισμόν» σας.  Ἄν φρονῆτε ὅτι δἐν εἶσθε «αὐτοαφορισμένοι» ἀλλ’ ὀρθόδοξοι καί ἐλεύθεροι ἐν Χριστῶ, ὁπωσδήποτε πρέπει νά σπεύσετε εἰς διάλογον καί ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ τόσον σοβαροῦ θέματος, λαμβάνοντες ὑπ’ ὄψιν καί ὅσα ἀκολούθως πάλιν ἐν ἰδιαιτέρω μέρει τοῦ παρόντος σᾶς ἀπαντῶμεν.

Δεῦτε, ἀγαπητοί, νά ἴδωμεν, ποῖοι κακοδοξοῦν, ποῖοι βλασφημοῦν, ποῖοι εἶναι αἱρετικοί διά νά διορθώσουν καταλλήλως, διότι, ὅπως πολύ ὀρθῶς ἀναφέρετε τό τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου, ὁ ἐκπίπτων τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς ‘Εκκλησίας, δέν εἶναι δεκτόν νά καλῆται κἄν χριστιανός, «οὔτ’ ἄν εἴη, οὔτε’ ἄν λέγοιτο χριστιανός», καί τό τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου καθ’ ὅ «οἱ αἱρετικοί ἱερωσύνην δέν ἔχουν, ἄρα τά παρ’ αὐτῶν ἱερουργούμενα κενά εἰσίν Χάριτος καί ἁγιασμοῦ ἄμοιρα».  Καί μόνον αὕτη ἡ ἐκ μέρους σας ἐπίκλησις αὐτῶν τῶν Πατερικῶν χωρίων, σᾶς δεσμεύουν νά ἀποδείξετε διά ποίους ἰσχύουν ταῦτα, δηλαδή ποῖοι δέν εἶναι καί δέν πρέπει καί νά ὀνομάζωνται «χριστιανοί» καί πολύ περισσότερον «Ἐπίσκοποι», κλπ, τά δέ ἱερουργούμενα ὑπ’ αὐτῶν εἰσί κενά Χάριτος καί ἄμοιρα ἁγιασμοῦ. Ταῦτα, ἐπαναλαμβάνομεν πρός διόρθωσιν καί διά τήν ἀγάπην καί κατά χάριν καί ἐνέργειαν ἑνότητα ἐν τῆ Ἐκκλησία, κατ’ εἰκόνα τῆς κατ’ οὐσίαν Τριαδικῆς ἑνότητος καί κοινωνίας.

Δεῦτε νά ἴδωμεν διά ποίους ἰσχύουν καί τά κατωτέρω, τά ὁποῖα μοί προσάπτετε ἐν τῶ ἰδίῳ ὑπ’ ἀριθμ. 3229/18/31.1.2006 «Συνοδικοῦ» σας ἐγγράφου: «Κατόπιν τῆς κατά ‘Ιούνιον 2005 ἀποκηρύξεως ἐκ μέρους σας τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, καί τῆς ἀποσχίσεώς σας ἀπό τήν Ἐκκλησίαν,[6] ἀπεστηρήθητε πάσης ἱερατικῆς χάριτος καί ἐξουσίας, μή δυνάμενοι πλέον νά ἱερουργῆτε τά ἄχραντα μυστήρια, νά χειροτονῆτε Κληρικούς καί γενικῶς νά τελῆτε πᾶν ἱερατικόν ... ὁ μέγας Βασίλειος ὁρίζει ὅτι αὐτός ὁ ὁποῖος θά τολμήση νά λάβη χειροτονίαν[7] ἀπό Ἐπίσκοπον, ὁ ὁποῖος περιέπεσεν εἰς αἵρεσιν, ὅπως εἶναι ἡ περίπτωσίς σας, δέν εἶναι ἄξιος νά θεωρηθῆ ποτέ Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος», κλπ. Βεβαίως, ἀγαπητοί,  ὁ ἀποσχιζόμενος ἐκ τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας ὄχι μόνον στερεῖται τοῦ χαρίσματος – διακονίας τῆς Ἱερωσύνης ἤ ‘Αρχιερωσύνης, ὄχι μόνον ἄκυρον εἶναι ὅ,τι ἐπιτελεῖ, ἀλλά δέν λογίζεται κἄν χριστιανός, ἀλλά μία δυστυχεστάτη, νεκρά ὑπόστασις!  Δι’  αὐτό και πάλιν σᾶς παρακαλῶ νά θελήσετε νά κατανοήσετε ὅτι δέν ἀπεκηρύξαμεν καί δέν ἀπεσχίσθημεν τῆς Κανονικῆς καί Ὀρθοδόξου Ἱερᾶς Συνόδου, ἀλλά ἀπεκηρύξαμεν Ὑμᾶς ὡς ἄτομα καί ὡς προδοτικήν «ἀσεβῆ συμμορίαν» καί ἐξ’ αὐτῆς ἐξήλθομεν. Ἀπεκηρύξαμεν μίαν ὠργανωμένην ὁμάδα  πεπτωκότων Ἀρχιερέων, τῆς ὁποίας τά μέλη ἐκτός τῶν ἄλλων, ΕΒΛΑΣΦΗΜΗΣΑΝ καί κατά τῆς ‘Αποστολικῆς των Διαδοχῆς καί κατά τῆς Ὁμολογίας – ‘Εκκλησιολογίας τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὡς ἐκ τούτου ἀποκηρύξαντες Ὑμᾶς σαφέστατα ΔΕΝ ἀπεσχίσθημεν τοῦ Ζωηφόρου Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ἤτοι τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ἀπό τό σεσηπός σῶμα τῆς ὠργανωμένης παλαιοημερολογιτικῆς σας συνωμοτικῆς ὁμάδος. Τοῦτο δε ἐποιήσαμεν ἵνα μή ἐκπέσωμεν τῆς Ἐκκλησίας ὡς Ὑμεῖς. ‘Εξήλθομεν ἐκ μέσου Ὑμῶν και σᾶς ἀπεκηρύξαμεν διά νά μήν ἐξέλθωμεν τοῦ Ζωηφόρου Σώματος τῆς Ἐκκλησίας, διά νά μήν ἐκπέσωμεν τοῦ Ἀρχιερατικοῦ διακονήματος, και ἵνα ἐπιτελῶμεν πάσας τάς ἱεροτελεστίας (και τάς ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑΣ …), ἐν ἁγίῳ Πνεύματι. Ὅθεν τά ἀνωτέρω τοῦ Μεγάλου Βασιλείου νά τά λάβητε σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν, ἀλλά διά τούς ἑαυτούς σας,, ὅπως καί την πολύ ὀρθήν θέσιν σας καθ’ ἥν οἱ αἱρετικοί καί σχισματικοί «οὐκ εἰσίν Ἱερεῖς ἤ ‘Αρχιερεῖς καί οὐδέν δι’ αὐτῶν τῶν τῆς ‘Εκκλησίας ἐνεργεῖται, ὡς καί τό μυστήριον τῆς χειροτονίας ἱερέως ἤ Ἐπισκόπου». Ταῦτα ἀποδεδειγμένως ἰσχύουν ἀπολύτως δι’ Ὑμᾶς τούς βλασφήμους καί Ἐκκλησιομάχους, καί ἀς εἴμεθα ὅλοι βέβαιοι ὅτι, θά ποιήσωμεν τό πᾶν ὅπως οἱαδήποτε χειροτονία ὑφ’ ἡμῶν Κανονικῶς καί πρός ΔΙΑΚΟΝΙΑΝ τῆς Ἐκκλησίας τελεσθεῖσα ἤ τελεσθησομένη ἦ αὕτη ΕΝ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ.

Ὀρθῶς καί πάλιν γράφετε καί τό τοῦ ἱεροῦ Φωτίου: «Καί γάρ ἔστιν ὄντως κοινά πᾶσιν, ἅπαντα φυλάττειν ἐπάναγκες, καί πρό γε τῶν ἄλλων μικρόν παρεκκλῖναι, ἁμαρτεῖν ἐστίν ἁμαρτίαν τήν πρός θάνατον» καί τό τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ: «Φύλαξον τό μέγα καί πρῶτον τῆς σωτηρίας ὑμῶν φάρμακον, τήν καλήν λέγω τῆς Πίστεως κληρονομίαν, ὁμολογοῦντες ψυχῆ τε καί σώματι μετά παρρησίας ὡς οἱ Πατέρες ἡμῶν ἐδίδαξαν» ὡς καί «πᾶς ἄνθρωπος ἁγιάζεται διά τῆς ἀκριβοῦς ὁμολογίας τῆς Πίστεως», καί πάλιν ὅτι «τά ὀρθά δόγματα περί Θεοῦ λεγόμενα ἁγιάζει τήν ψυχήν». Ποῖος ἔχει ἀντίρρησιν ἐπ’ αὐτῶν; ‘Ενῶ, ὅμως, ὀρθώτατα γράφετε ταῦτα, ἐν τούτοις δέν φαίνεται νά σᾶς ἀπασχολῆ ὅτι, Σεῖς καί τό Δόγμα τῆς ‘Εκκλησίας, ἀλλά καί τό πρῶτον Δόγμα τῆς Ἁγίας Τριάδος βλασφημεῖτε καί τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ὑβρίζετε καί ἀρνεῖσθε καί ἀποστερεῖτε ἑαυτούς τῆς χάριτός Του. Ἀλλά τί λέγω, Σεῖς δέν ἀθετεῖτε μόνον ἕν ἤ περισσότερα  δόγματα, ἀλλά βλασφημεῖτε καί ἀρνεῖσθε αὐτό τοῦτο τό μἐγα Μυστήριον τῆς Ἐκκλησίας τό συνέχον καί φυλάσσον ἅπαντα τά Δόγματα, ἤγουν ἀρνεῖσθε καί βλασφημεῖτε τήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν. Ποῦ εἶναι ἀγαπητοί ἡ ΟΜΟΛΟΓΙΑ σας ἐπί τῆς ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; Διά ποίαν Ὀρθοδοξίαν δύναται νά καυχᾶται ὁ Ἐκκλησιομάχος καί ἐκτός Ἐκκλησίας εὑρισκόμενος; Ἄν σᾶς ἀδικῶ ἀποδεῖξτε τό ἀδίκημα, ὁμολογῆστε εἰλικρινῶς καί συνεπῶς τήν ΟΜΟΛΟΓΙΑΝ ταύτην καί νά εἶσθε (νά εἴμεθα) βέβαιοι ὅτι, μία τοιαύτη Ὁμολογία, θά φωτίση, θά καταυγάση καί θά κατελέγξη καί τό «περί Ἀνάρχου», τά περί «ἀμαρτύρων», τάς «καινοτομίας», τάς «κακοδοξίας» καί ἐν τέλει, ὅπως ἀπετολμήθη καί τήν, καθ’ ὑμᾶς πάντοτε, «Τριαδολογικήν καί ‘Εκκλησιολογικήν αἵρεσιν»!

Ἀκολούθως καί πάλιν ὀρθῶς σημειώνετε το τοῦ Μεγάλου Φωτίου: «Μία ἐστίν ἡ τοῦ Χριστοῦ Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, οὐ πλείους οὐδέ δύο. Συναγωγαί πονηρευομένων εἰσί τά παρά ταύτην συνέδρια καί σύνοδοι ἀθετούντων. Οὕτω φρονοῦμεν οἱ ἀληθινοί Χριστιανοί, οὕτω πιστεύομεν, οὕτω κηρύσσομεν». Σεῖς ὅμως τά ἐνάντια φρονεῖτε καί ἐνεργεῖτε ἀπό τό 1998!  Γνωρίζω τί λέγω καί σεῖς καλύτερον ἐμοῦ γνωρίζετε, διότι καί μετέχετε εἰς τόν Παλαιοημερολογιτικόν Οἰκουμενισμόν ἔργῳ, καί τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας πληγώνετε καί ἐκβάλλετε τούς πιστούς ἐκ τῆς Κιβωτοῦ τῆς Ἐκκλησίας. Λοιπόν, ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, «ἵνα ἐν ΟΜΟΝΟΙΑ ΟΜΟΛΟΓΗΣΩΜΕΝ» καί ὅπου «φιλαρχία», ὅπου αἵρεσις, ὅπου κακοδοξία, ὅπου παλαιοημερολογιτικός Οἰκουμενισμός, ὅπου βλασφημία κατά τῆς Ἀποστολικῆς Διαδοχῆς καί τῆς Ἐκκλησιολογίας, νά διορθώση καί θεραπεύση δι’ Ἡμῶν ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, ἐν μιᾶ Κανονικῆ Ὀρθοδόξῳ καί Ἀγία Συνόδῳ.

Ἐν τέλει τήν ἰδίαν ἐπιστολήν σας κλείετε μέ τήν ἀπό καθέδρας ἄποψίν σας, καθ’ ἥν «ἡ πτῶσις τοῦ Ἐπισκόπου Κηρύκου δέν σᾶς δημιουργεῖ ἀπορίας. Εἶναι συνέπεια τῆς ἐγκαταλείψεως τῆς Χάριτος τοῦ Χριστοῦ» διά τήν κακοδοξίαν του περί «Ἀνάρχου ‘Εκκλησίας» καί καταλήγετε: «αἱρετικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καί ἀμαρτάνει ὤν αὐτοκατάκριτος»!!!. Καί πάλιν ὑπενθυμίζετε εἰς τήν ἐλαχιστότητά μου τό τῆς Ἀποκαλύψεως: «Μνημόνευε οὖν πόθεν πέπτωκας, καί μετανόησον καί τά πρῶτα ἔργα ποίησον, εἰ δέ μή ἔρχομαι ταχύ»! Ἀμήν, γένοιτο, ἀγαπητοί, ὅστις πέπτωκεν ἐκ τῆς Πίστεως ἄς δημιουργήση τάς προϋποθέσεις διά νά ἴδη τήν πτῶσίν του καί πόθεν ἔπεσεν καί ἄς μετανοήση καί ἄς ἐπανέλθη εἰς τήν προτέραν Ὁμολογίαν, ἐνῶ «ὁ δοκῶν ἐστάναι βλεπέτω μή πέση». Πρός τοῦτο ἀς προσευχηθῶμεν ἐν ταπεινώσει καρδίας, ἵνα γίνη ἵλεως ἡμῖν ὁ Κύριος καί διά τάς πολλάς ἄλλας ἁμαρτίας μας.