ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΗΡΥΚΟΣ
ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Γ.Ο.Χ.

Θεολογικὰ, ἱεραποστολικὰ, ἐποικοδομητικὰ, ἀντιαιρετικὰ ἔργα τοῦ Μητροπολίτου Γ.Ο.Χ. Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικής Κηρύκου.

ΚΕΙΜΕΝΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΚΗΡΥΚΟΥ
ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ
ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ
ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΕΙΣ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΝ ΕΤΕΙ 1977 ΠΤΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΚΑΛΛΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΦΛΩΡΙΝΙΚΟΝ ΣΧΙΣΜΑ
ΥΠΟΜΝΗΜΑ
ΠΡΟΣ ΤΗΝ Α. ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΤΑ ΤΟΝ ΑΡΧΙΈΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ
ΕΑΑΑΔΟΣ κ. κ. ΑΝΔΡΕΑΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥΣ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΤΗΣ
ΓΝΗΣΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ( Γ.Ο.Χ.)

---

ΠΡΟΣ
τόν Μακαριώτατον ᾿Αρχιεπίσκοπον ᾿Αθηνῶν καί πάσης ῾Ελλάδος καί Πρόεδρον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου κ.κ. ᾿Ανδρέαν, καί τούς Σεβασμιωτάτους ᾿Αρχιερεῖς: Πειραιῶς καί Νήσων κ. Νικόλαον, ᾿Αγολίδος κ. Παχώμιον, Περιστερίου κ. Γαλακτίωνα, Κίτρους - Κατερίνης καί Πλαταμῶνος κ. Γοργόνιον, Βερροίας - Ναούσης καί Καμπανίας κ. Ταράσιον, Λαρίσης καί Τυρνάβου κ. Πανάρετον, Διαυλείας κ. ᾿Ανδρέαν, καί Φιλίππων κ. Χρυσόστομον,  μέλη τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος.
Θέμα: Σύντομος  ἱστορική ἀναδρομή  εἰς τό θέμα τῆς ἐν ἔτει  1977 πτώσεως τοῦ Μητροπολίτου Κορινθίας Καλλίστου
καί τῆς προσχωρήσεώς του εἰς τό Φλωρινικόν σχῖσμα.
῾Ο "παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός" τότε καί σήμερα.

῾Η ἐπιστολή αὕτη, ὅπως καί αἱ προηγηθεῖσαι, ὑπ᾿ ἃριθμ. Πρωτ. 81/23-9-99, 88/30-10-99, 89/13-11-99, 78/10-9-99, 92/3-12-99, 94/1-12-99, 98/31-12-99, εἶναι καρπός τῆς μεγάλης μου ἃγωνίας, ἕνεκα τῆς καταφανῶς πλέον ὄχι καλῆς πορείας τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων. ῾Η ἃγωνία αὐτή, πιστεύω ὅτι εἶναι κοινή ἃγωνία καί ὅλων τῶν Σεβ/των ᾿Αρχιερέων καί ἐν Χριστῷ ἃδελφῶν καί συλλειτουργῶν. Εἰδικώτερον εἰς τήν σύνταξιν τῆς παρούσης ἐπιστολῆς μέ ὡδήγησεν ἡ ἃπό μακροῦ παρατηρουμένη συστηματική προσπάθεια διά "Θεολογικόν Διάλογον" μέ τούς Φλωριναίους, οὐχί  πραγματικά "ἐν ἃγάπῃ καί ἃληθείᾳ", ὅπως τόν θέλει ὁ Θεός, καί ὅπως τόν προετείναμεν καί μέ τήν εὐλογίαν τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τόν εἰργάσθημεν κατά τήν πρώτην φάσιν αὐτοῦ, ἃλλά δι᾿ ἕνα κατ᾿ ἐπίφασιν διάλογον, ὡς προτείνουν οἱ Φλωρινικοί, ἤτοι διάλογον "λήθης τοῦ παρελθόντος" καί "συζητήσεως" μόνον ἐπί ὅλως δευτερευόντων θεμάτων ἤ "τῶν διαιρούντων ἡμᾶς σήμερον (!)", ὅπερ θυμίζει ἃπομίμησιν καί ἃντιγραφήν τῶν "θεολογικῶν διαλόγων" τῶν αἱρετικῶν οἰκουμενιστῶν. Σχετικά πρός αὐτόν τόν "Διάλογον" μέ τούς Φλωριναίους, ὑπογραμμίζω, ὅτι ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖον ἦλθεν εἰς τό προσκήνιον καί ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖον προωθεῖται, δέν μοῦ ἐπιτρέπουν νά ἐφησυχάζω (1).

Δέν πρέπει νά ξεχνᾶμε τό "χθές".

Εἶναι ἐπομένως καί ἐσχάτη ἃσέβεια τό νά ἐπικαλοῦνταί τινες παρερμηνευτικῶς τό ἃνωτέρω χωρίον τοῦ ᾿Αποστόλου Παύλου, προκειμένου νά ἐξαπατήσουν καί θέσουν εἰς τήν λήθην τήν ἱστορικήν ᾿Εκκλησιαστικήν ἃλήθειαν τοῦ "χθές" καί ἔτσι ὡς τυφλούς νά μᾶς ὁδηγήσουν εἰς τάς ἰδίας πτώσεις, εἰς τάς ἰδίας προδοσίας τῶν σχισματικῶν καί κακῶν ἐργατῶν, τόσον τοῦ 1924, ὅσον καί τοῦ 1937, τοῦ 1977 καί τοῦ 1995, διά νά ἃναφερθῶμεν μόνον εἰς αὐτάς. Οἱ χριστιανοί, καί πρωτίστως οἱ ᾿Επίσκοποι, ὡς λογικά πρόβατα τοῦ ᾿Αρχιποίμενος Χριστοῦ, ἃλλά καί ὡς ἔχοντες κατά τό ἴδιον μέτρον ἕκαστος τόν φωτισμόν τῆς Χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, πρέπει, κατά τούς λόγους τοῦ Κυρίου, νά εἴμεθα "φρόνιμοι", δηλαδή συνετοί, ξύπνιοι, νά γρηγορῶμεν καί νά ἃγρυπνῶμεν καί νά ἔχωμεν ἃναμμένα ὅλα τά φῶτα, καί αὐτό τό "φῶς" τῆς ᾿Εκκλησιαστικῆς μας ῾Ιστορίας, διά νά βλέπωμεν καί νά βαδίζωμεν σήμερον μέ ἃσφάλειαν τήν ὁδόν τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας διακονίας.

Τί μᾶς λέγει ἡ ῾Ιστορία τοῦ "χθές".

Μελετῶν κανείς τήν μόλις πρόσφατον Ιστορίαν τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς ῾Ελλάδος  διαπιστώνει, ὅτι ἔν πολλοῖς τείνουν νά ἐπαναληφθοῦν αἱ ἴδιαι κατά τῆς ᾿Εκκλησίας μεθοδεῖαι, αἱ ὁποῖαι ἐπεχειρήθησαν καί κατά τό παρελθόν.  Στόχος τοῦ πονηροῦ ἃπ᾿ ἃρχῆς ἦτο, καί συνεχίζει καί σήμερον, νά εἶναι, ὅπως διά πάσης ὑπούλου καί δολίας μεθοδείας οἱ Γ.Ο.Χ. καί ἰδιαίτερα οἱ ᾿Επίσκοποι καί ὁ ῾Ιερός Κλῆρος τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, προδώσουν τήν ῾Ομολογίαν-᾿Εκκλησιολογίαν καί τήν ᾿Αποστολικήν των Διαδοχήν. Θά ηὐχόμην νά μή ἃνταπεκρίνοντο εἰς τήν πραγματικότητα αἱ ἃπόψεις μου αὗται, ἃλλά δυστυχῶς ἡ ἱστορία τοῦ "χθές" καί τά συμβαίνοντα σήμερον, ὅπως θά ἴδητε, μᾶς διαβεβαιοῦν, ὅτι αἱ τοιαῦται μεθοδεῖαι κατά τῆς ᾿Εκκλησίας, αἱ ὁποῖαι ἤρχισαν συστηματικῶς ἃπό τό 1971 δι᾿ ἐγκαθέτων εἰς τόν χῶρον τῆς ᾿Εκκλησίας, δυστυχῶς συνεχίζονται καί μετά τό 1995.

Οὑδείς ἃγνοεῖ, ὅτι τό 1971 ἐσημειώθη "στημένη" δολία ἃπόπειρα κατά τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.. ᾿Επεχειρήθη, ὡς γνωστόν, νά προσβληθῇ ἡ Γνησία καί ᾿Αδιάκοπος ᾿Αποστολική Διαδοχή τῶν ᾿Επισκόπων τῆς ᾿Εκκλησίας, διά τῆς ἐξαρτήσεως αὐτῆς (τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς) ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς. Συγκεκριμένα τό 1971 ὁ ᾿Αρχιμανδρίτης Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος ὑπεκρίθη, ὅτι δῆθεν ἐπιστρέφει ἐκ τοῦ Φλωρινικοῦ Σχίσματος εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ., ἐνῶ τῇ ἃληθείᾳ εἰσῆλθεν "ἃλλαχόθεν" ὡς ἐγκάθετος τῶν ἐπιβούλων κατά τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. ᾿Ενθυμούμεθα, φαντάζομαι, πῶς παρεισέφρυσεν καί πῶς προσεταιρίσθη τόν τότε Κορινθίας Κάλλιστον ἐμφανιζόμενος ὡς "Ματθαιϊκώτερος τῶν Ματθαιϊκῶν" προκειμένου νά ἐπιτύχῃ τά σχέδια διά τά ὁποῖα ἃπεστάλη ὡς ἐγκάθετος. ῾Η δῆθεν ἐπιστροφή τοῦ ᾿Αρχ/του Καλλιοπίου  εἶχεν, ὡς ἐπανειλημμένως ἔχει καταγγελθεῖ  καί ὡς ἔχει ἃποδειχθεῖ ἐκ τῶν πραγμάτων, ἕνα καί μοναδικόν σκοπόν, τήν προδοσίαν, μέσω τῆς ἐπιδιωκομένης προσβολῆς τῆς Γνησίας καί ἃδιακόπου ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς τῶν ᾿Επισκόπων μας. Οὗτος ἐσχεδίασε νά προσβάλῃ ταύτην διά τῆς ἐξαρτήσεως ἐκ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, εἴτε διά ἃναχειροτονίας, εἴτε διά χειροθεσίας τῶν ᾿Επισκόπων μας,  ὡς ἐπί σχισματικῶν.

 ῾Ο πράγματι, λοιπόν, ἐγκάθετος τῶν Φλωρινικῶν καί ἐνδεχομένως καί σκοτεινῶν ἐγκεφάλων τοῦ Οἰκουμενισμοῦ-Νεοημερολογιτισμοῦ Καλλιόπιος Γιαννακουλόπουλος, παρουσιάζετο ὡς ὑπερορθόδοξος, πυρπολούμενος δῆθεν ὑπό τοῦ ζήλου νά διαδοθῇ ἡ ᾿Ορθοδοξία εἰς τά πέρατα τῆς Οἱκουμένης, μέσω τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῆς Διασπορᾶς, ἡ ὁποία πράγματι εἶχε τρόπον τινά παγκόσμιον ἐμβέλειαν. Εἰσηγήθη λοιπόν ὑποκριτικά νά ἐξέλθῃ ἡ ᾿Ορθοδοξία "τῶν στενῶν ὁρίων τῆς Κερατέας" καί νά γίνῃ παγκοσμία μέσω τῆς ῾Ιεραποστολῆς ἐπί τῶν ᾿Επισκόπων τῆς Ρωσικῆς Συνόδου, οἱ ὁποῖοι κατόπιν διαφωτίσεώς των, δέν θά ἠκολούθουν πλέον ἁπλῶς τό παλαιόν, ὡς δεκατριμερῖται, ἃλλά θά ἃπεδέχοντο καί θά ἐκήρυττον καί τήν ῾Ομολογίαν - ᾿Εκκλησιολογίαν τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., ἐνῶ κατόπιν τούτου θά ἦτο εὔκολον νά θεραπευθῇ καί τό Φλωρινικόν σχῖσμα.

῎Ετσι διά ῾Ιεραποστολικούς λόγους ἃπεστάλη τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971 ᾿Εξαρχία εἰς ᾿Αμερικήν, ἡ ὁποία ἐπιστρέψασα μᾶς εἶπεν ὅτι πράγματι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἐδέχθη τήν ᾿Εκκλησιολογίαν - ῾Ομολογίαν τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., ἐκηρύχθη ἡ ἕνωσις καί προκειμένου νά ἃφαιρεθῇ ἃπό τούς Φλωριναίους ἡ πρόφασις, καθ᾿ ἥν δέν ἐπιστρέφουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν ἕνεκα τῆς ὑφ᾿ ἑνός χειροτονίας τοῦ 1948, ἡ Ρωσική Σύνοδος εἰς σχετικόν αἴτημα τῆς ᾿Εξαρχίας, ἃνεγνώρισε τήν ὑφ᾿ ἑνός γενομένην χειροτονίαν τοῦ 1948 καί ἃπεφάσισε (3)  καί τήν ὅλως ἐξωτερικήν τυπικήν πρᾶξιν τῆς λεγομένης "χειροθεσίας". Καί τοῦτο σαφῶς ἃπεφασίσθη  καί ἐγένετο δεκτόν κατ᾿ ἄκραν συγκατάβασιν καί οἰκονομίαν πρός χάριν τῆς ἐν τῇ ᾿Εκκλησίᾳ ἑνώσεως τῶν Φλωριναίων. Αὐτά μᾶς ἐγνώσθησαν ἐπισήμως, "ἐν ὠμοφορίῳ καί ἐπιτραχηλίῳ", ὑπό τῆς ᾿Εξαρχίας, ἅμᾳ τῇ ἐπιστροφῇ της. Αὐτά διεβεβαίωσεν ὁ τότε ᾿Αρχιμ. Καλλιόπιος καί αὐτοί οἱ Ρῶσοι, ἃλλά καί ὁ "᾿Αρχιεπίσκοπος" Αὐξέντιος αὐτά διεκήρυξεν δι᾿ ᾿Εγκυκλίου του τόν Σεπτέμβριον τοῦ 1971. Αὐτά καί ἡμεῖς ἐδέχθημεν, καί αὐτή ὑπῆρξεν ἃπ᾿ ἃρχῆς ἡ συνείδησις τῆς ᾿Εκκλησίας, δηλαδή ἡ λεγομένη "χειροθεσία" δέν ἔθιξεν οὐδαμῶς τήν δογματικήν πληρότητα καί ἐγκυρότητα τοῦ γενομένου μυστηρίου τό 1948 καί ἑπομένως δέν ἐθίγει οὐδαμῶς ἡ Γνησία καί ἃδιάκοπος ᾿Αποστολική Διαδοχή τῶν ᾿Επισκόπων τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. (4).

῾Η ῾Ιερά Σύνοδος ἃντιμετωπίζει οὐσιαστικά τόν "παλαιοημερολογιτικόν οἰκουμενισμόν".

῞Οταν ὁ ᾿Αρχιμ. Καλλιόπιος εἶδεν, ὅτι τό δόλιον σχέδιόν του δέν ἐπέτυχεν, οὔτε εἰς τήν ᾿Αμερικήν, οὔτε καί εἰς τήν ῾Ελλάδα, κατ᾿ ἃρχήν δέν ἐτόλμησε νά παρουσιάσῃ τήν τυπικήν ἐξωτερικήν πρᾶξιν ὡς οὐσιώδη καί πραγματικήν, ὅπως ἦτο τό σχέδιον καί ὁ διακαής πόθος του, ὅμως δέν παρητήθη, ἃλλ᾿  ἃπλῶς ἃνέβαλε προκειμένου νά ἐπιτύχῃ καταλλήλους συνθήκας. ᾿Αφοῦ ἃφῆκε νά περάσῃ ὀλίγος χρόνος, κατόπιν καί ἐκ τῶν ὑστέρων, μετά δύο περίπου ἔτη, ἃπεπειράθη νά παρουσιάσῃ τήν ἐξωτερικήν αὐτήν τυπικήν πράξιν τῆς λεγομένης "χειροθεσίας", πραγματικῶς καί οὐσιαστικῶς γενομένην ὡς ἐπί σχισματικῶν! ᾿Εν προκειμένῳ, ἐπειδή ὁ ἴδιος δέν ἠδύνατο νά ἃναιρέσῃ ἑαυτόν κηρύσσων μετά δύο ἔτη τά ἃντίθετα ἃπ' ὅσα ἐν ἔτει 1971 διεβεβαίωσεν ἐπισήμως, διά τοῦτο ἐχρησιμοποίησεν τόν γέροντα ᾿Επίσκοπον Κάλλιστον, τόν ὁποῖον ἔπεισε νά δηλώνῃ εὐκαίρως ἃκαίρως,, ἄλλοτε ὅτι: "κάτι μοῦ ἔλειπε καί τό πῆρα ἃπό τούς Ρώσους τῆς Διασπορᾶς μέ τήν χειροθεσία", καί ἄλλοτε, ὅτι: "ἔλαβα τό δωράκι μου", ἐνῶ παράλληλα ἤρχισεν νά "ἐρωτοτροπῇ" πρός τούς σχισματικούς Φλωριναίους, οἱ ὁποῖοι τό 1971 διέκοψαν τάς σχέσεις των καί κοινωνίαν μέ τήν Ρωσικήν Σύνοδον, διά τόν λόγον ὅτι ἡ Ρωσική Σύνοδος ἃνεγνώρισεν τάς ὑπό τοῦ Ματθαίου χειροτονίας καί δέν ἃντιμετώπισεν ὡς σχισματικούς τούς ᾿Επισκόπους μας (5). Συγχρόνως ἡ κατευθυνομένη "Συντονιστική ᾿Επιτροπή" προωθοῦσε τό Σχέδιον τῆς "οἰκουμενιστικῷ τῷ τρόπῳ" ἑνώσεως. Σήμερον οἱ διάδοχοι αὐτοῦ τοῦ "ἔργου" εὐκαίρως ἃκαίρως χρησιμοποιοῦν τήν δήλωσιν "εἴμεθα τό ἴδιο", "ἔχουμε τήν ἴδια ῾Ομολογία", καί "τήν ἴδια ᾿Αποστολική Διαδοχή", νά ὁμολογήσουμε, λοιπόν, ἃπό κοινοῦ, νά "ἃλληλοαναγνωρισθοῦμε" καί ἔτσι θεραπεύεται τό σχίσμα...Δηλαδή οὐσιαστικά ἔγιναν δεκατριμερῖτες - παλαιοημερολογῖτες καί ἐξαρτήθηκαν οὐσιαστικά ἃπό τόν Νεοημερολογιτισμό μέσω τῶν Ρώσων τῆς Διασπορᾶς.

῾Η ῾Ιερά Σύνοδος βλέπουσα τότε τόν οἰκουμενιστικόν οἶστρον τῆς εὐνοουμένης ὑπό τοῦ Καλλίστου-Καλλιοπίου καί Καλλινίκου "Συντονιστικῆς ᾿Επιτροπῆς", καί τήν ὁσημέραι ἐκδηλουμένην ἄρνησιν-βλασφημίαν τοῦ ᾿Επισκόπου Κορινθίας Καλλίστου, ἐπεστράτευσεν τούς θεολόγους, τόν κ. ᾿Ελευθέριο Γκουτζίδη, τήν ἐλαχιστότητά μου, λαϊκόν τότε, καί τόν ἐπίσης λαϊκόν τότε καί νῦν ῾Ιερέα π. Εὐστάθιο Τουρλῆ, προκειμένου νά συμβάλωμεν εἰς τό ἔργον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου.

Παραθέτω ὡς ἔχει τό σχετικόν  "Πρακτικόν Συνεδριάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς 3-8-1976", τό ὁποῖον θεωρῶ ἃπαρχήν ἑνός ἃγῶνος ὁ ὁποῖος πρέπει  νά συνεχισθῇ καί σήμερον, ὥστε νά μή προχωρήσῃ, ἃλλά καί νά συντριβῇ ὁ "παλαιοημερολογιτικός οἰκουμενισμός", καί ὁ ὁποῖος πολλά δεινά  ἐπεσώρευσε εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν καί πολλούς ὡδήγησεν εἰς τήν πτῶσιν.

"ΠΡΑΚΤΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ 3-8-1976.

᾿Εν ᾿Αθήναις σήμερον τήν 3ην Αὐγούστου 1976 καί ἐν τοῖς Γραφείοις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου (Κων/λεως 22) συνεκλήθη ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τῆς ῾Ιεραρχίας: Παρόντες οἱ: 1) ῾Ο Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας. 2) ῾Ο ἃντιπρόσωπος τοῦ Σεβ. Κορινθίας κ. Καλλίστου ᾿Αρχιμανδρίτης Καλλίνικος Σαραντόπουλος. 3. ῾Ο  Σεβ Μητροπολίτης Τρίκκης καί Σταγῶν κ. Βησσαρίων. 4) ῾Ο Σεβ. Μητροπολίτης Κιτίου κ. ᾿Επιφάνειος. 5. ῾Ο Σεβ. Μητροπολίτης ᾿Αττικῆς καί Μεγαρίδος κ. Ματθαῖος. 6. ῾Ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς καί Νησων κ. Νικόλαος. 7. ῾Ο Σεβ. Μητροπολίτης ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος. 7. ῾Ο Σεβ. Μητροπολίτης Βρεσθένης κ. Λάζαρος, ὡς καί οἱ:

α) ᾿Αρχιμανδρίτης Παῦλος Καραγκούνης β) κ.᾿Ελευθέριος Γκουτζίδης - Θεολόγος γ) κ. Μηνᾶς Κοντογιάννης - Θεολόγος δ) κ. Εὐστάθιος Τουρλῆς - Θεολόγος.
Μετά τήν καθιερωμένην προσευχήν ὁ Μακαριώτατος ᾿Αρχιεπίσκοπος κ. ᾿Ανδρέας ἐποίησεν μικράν Εἰσήγησιν, μεθ᾿ ὅ ἡ ῾Ιερά Σύνοδος ἐπελήφθη τῶν κάτωθι θεμάτων:
1) Συνεργασία τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου μετ᾿ ἁρμοδίας ᾿Επιτροπῆς, ἐπί εἰδικῶν θεμάτων, ὡς ἐμφαίνεται ἐν τῳ συνημμένῳ ἐγγράφῳ.
2) Εἰσήγησις τοῦ ἐκροσώπου τῆς ᾿Επιτροπῆς θεολόγων κ. ᾿Ελευθερίου Γκουτζίδη.
3) ᾿Απάντησις (6) ἐπί τοῦ ῾Υπομνήματος τῆς "Συντονιστικῆς ᾿Επιτροπῆς".
Κατόπιν συζητήσεως ἐπί τῶν ἃνωτέρω θεμάτων ἃπεφασίσθησαν τά κάτωθι:

᾿Επί τοῦ πρώτου θέματος: ᾿Ανεγνώσθη τό Σχέδιον  τῆς ἃποφάσεως τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου καί ἐνεκρίθη, ὡς ἐν τῷ συνημμένῳ ἐμφαίνεται.

᾿Απόφασις τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου περί ἃναθέσεως μελέτης ὡρισμένων ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων εἰς λαϊκούς εἰδήμονας

῾Η ῾Αγία καί ῾Ιερά ῾Ημῶν Σύνοδος ἐν τῇ συνεδρίᾳ Αὐτῆς τῆς 3ης/8ου/76 ἰδοῦσα τούς λόγους τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ. Πράξ. ΙΕ,22: "῎Εδοξε τοῖς ᾿Αποστόλοις σύν ὅλῃ τῇ ᾿Εκκλησίᾳ ἐκλεξαμένους ἄνδρας ἐξ αὐτῶν πέμψαι εἰς ᾿Αντιόχειαν" καί ἃκούσασα τοῦ Προέδρου Αὐτῆς περί τοῦ Πολιτεύματος καί τῶν διοικητικῶν ἃρχῶν τῆς ᾿Εκκλησίας

ἃποφασίζει

ὅπως, ὁσάκις κρίνεται εὔλογον καί σκόπιμον ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου ᾿Αρχιεπισκόπου, αἰτεῖται ἡ συμβουλευτική διαγνώμη, ἐπί δοικητικῶν, ἐκκλησιαστικῶν, ἠθικῶν, διδακτικῶν, κοινωνικῶν καί ἄλλων θεμάτων ἃπασχολούντων τήν ᾿Εκκλησίαν ἡμῶν, ἐπιτροπῆς ἃποτελουμένης ἐκ λαϊκῶν μελῶν τῆς ἡμετέρας ᾿Εκκλησίας, πρός τούτῳ ὁριζομένων, χαρακτηριζομένων δέ καί ἐμφορουμένων ὑπό ἃκριβοῦς χριστιανικῆς πίστεως, ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικοῦ φρονήματος, σοβαρότητος καί ἐχεφροσύνης, ὡς καί ἐπιστημονικῆς καταρτίσεως ἐπί τῶν ἑκάστοτε θεμάτων.

῾Η πρότασις καί ἡ συμβουλευτική διαγνώμη τῆς ἑκάστοτε ᾿Επιτροπῆς τίθεται ὑπό ἃποκλειστικήν κρίσιν καί ἁρμοδιότητα τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Συνόδου διά τελικήν ἃπόφασιν.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
ΤΑ ΜΕΛΗ
(Τίθενται αἱ ὑπογραφαί)

᾿Επί τοῦ δευτέρου θέματος, υἱοθετήθησαν αἱ προτάσεις τῆς Εἰσηγήσεως (7) καί ἐνεκρίθησαν τά θέματα διά μελλοντικάς συνεδριάσεις, τά ὁποῖα εἶναι κατά σειράν ἃξιολογήσεώς των:
α) ᾿Εκκλησιολογία καί Δεοντολογία τῆς ᾿Εκκλησιολογίας τῶν Γ.Ο.Χ. β) Χειροτονίαι 1948. γ) "Χειροθεσία" δ) Σχέσεις μέ τάς λοιπάς παλαιοημερολογιτικάς "᾿Εκκλησίας".
᾿Επί τοῦ τρίτου θέματος: ᾿Ανεγνώσθη ἡ συνταχθεῖσα καί ὑποβληθεῖσα πρότασις ᾿Απαντήσεως. ᾿Εκρίθη ἃπαραίτητος ἡ δημοσίευσις αὐτῆς, ἃφοῦ προηγουμένως ἐξητάσθη ἐν τῷ συνόλῳ της καί ἐνεκρίθη. ῾Ομοίως ἃπεφασίσθη, ὅπως ἃποσταλῇ εἰς τούς ἃπόντας ᾿Αρχιερεῖς διά νά λάβουν γνῶσιν.
᾿Εκ τῶν ὑστέρων ἐξεφράσθη ὑπό τοῦ ἐκπροσώπου τοῦ Σεβ/του Κορινθίας κ. Καλλίστου, ἤτοι τοῦ Παν/του ᾿Αρχ/του Καλλινίκου, ἡ ἐπιφύλαξις (8) πρός μελέτην τῆς ἐν λόγῳ ᾿Εγκυκλίου. Δέν ἐξέφρασε συγκεκριμένας διαφωνίας ἐπί τοῦ συνόλου τοῦ ἐγγράφου.
᾿Επίσης ὁ Σεβ/τος ᾿Επίσκοπος Κιτίου κ. ᾿Επιφάνειος παρετήρησεν ἐπί τοῦ ἐγγράφου τήν ὕπαρξιν ἐλαχίστων ὀξέων ἐκφράσεων, ὡς "προτεσταντικήν νοοτροπίαν", "φαιάν κομμουνιστικήν προπαγάνδαν" (9).
᾿Επίσης ὁ ἴδιος ᾿Επίσκοπος θεωρεῖ ὄχι εὔθετον τόν χρόνον πρός δημοσίευσιν. ῞Απαντες οἱ λοιποί χαρακτηρίσαντες ὡς ἐγκληματικήν τήν καθυστέρησιν τῆς ἃπαντήσεως (10) πρός ἃποκατάστασιν τῶν κλονισθεισῶν συνειδήσεων τῶν ἁπλῶν πιστῶν, ἐνέκριναν τήν δημοσίευσίν της (11).
Μεθ᾿ ὅ μή ὑπάρχοντος ἑτέρου θέματος λύεται ἡ συνεδρίασις καί ὑπογράφεται ἡ παροῦσα Πρᾶξις, ὡς ἕπεται, ἃφοῦ προηγουμένως ἃνεγνώσθη εἰς ἐπήκοον πάντων.
῾Ο Πρόεδρος. ῾Ο ᾿Αθηνῶν καί Πάσης ῾Ελλάδος κ. ΑΝΔΡΕΑΣ. Τά Μέλη: ῾Ο Κορινθίας κ. Κάλλιστος (ἐκπροσ. ᾿Αρχιμ. Καλλίνικος Σαραντόπουλος). ῾Ο Τρίκκης καί Σταγῶν κ. Βησσαρίων, ῾Ο Κιτίου Κύπρου κ. ᾿Επιφάνειος. ῾Ο ᾿Αττικῆς καί Μεγαρίδος κ, Ματθαῖος. ῾Ο Πειραιῶς καί Νησων κ. Νικόλαος. ῾Ο Βρεσθένης κ. Λάζαρος. ῾Ο ᾿Αργολίδος κ. Παχώμιος. ῾Ο τελῶν χρέη Πρακτικογράφου: Μηνᾶς Κοντογιάννης."
Ποῖος ᾿Αρχιερεύς ἤ ἄλλος Κληρικός ἤ Λαϊκός μπορεῖ νά ἃμφισβητήσῃ, ὅτι ἰδιαίτερα σήμερον ἃπαιτεῖται μία ἃνάλογος στάσις ἃπό τήν σημερινήν ῾Ιεραρχίαν διά νά συνεχίσῃ ἃταλάντευτα τήν γραμμή τῆς ᾿Ορθοδοξίας, τήν ὁποίαν ἐχάραξε καί ἐφήρμοσεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος τοῦ 1976;

῾Ο ῾Ιερομόναχος Καλλίνικος Σαραντόπουλος

῾Ο τότε Κορινθίας Κάλλιστος ἐσυνέχισε νά ἐλέγχεται καί νά κατευθύνεται ἃπό τόν Καλλιόπιον καί τόν ὑποτακτικόν του Κων/νον Σαραντόπουλον, ὁ ὁποῖος τό 1972 (ἄν δέν ἃπατῶμαι) ἐχειροτονήθη Κληρικός ὑπό τοῦ Καλλίστου, μετωνομασθείς εἰς Καλλίνικον, καί ὁ ὁποῖος ἐν τέλει ἃπεδείχθη πολύ ἱκανώτερος εἰς τόν ρόλον τοῦ ἐγκαθέτου εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. ἐν σχέσει πρός τόν Καλλιόπιον. Σημειώνω ἐνταῦθα, ὅτι σπουδαῖον ρόλον ἔπαιζε τότε ὡς ἐγκάθετος τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ εἰς τάς τάξεις τῶν Φλωριναίων καί ὁ ἃποθανών Διονύσιος Μπατιστάτος, ὁ ὁποῖος ἐνῶ ἦτο νεοημερολογίτης ἐνεφανίζετο καί ὡς παλαιοημερολογίτης. Παραλλήλως καί ὁ γνωστός νεοημερολογίτης θεολόγος καί Νομικός κ. ᾿Αθανάσιος Σακαρέλλος, ὁ ὁποῖος ἐξεπέρασε κατά πολύ καί τόν Μπατιστάτον, μέ τά ἐναντίον μας ἄρθρα εἰς τόν "᾿Ορθόδοξον Τύπον", κλπ., ἐνῶ ἃπ᾿ ὅ,τι φαίνεται συνεχίζει τήν δρᾶσίν του μέχρι καί σήμερον. Φαίνεται πώς δέν ἦτο εἰλικρινής ἡ μετάνοιά του δι᾿ ὅσα ἔγραψε παλαιότερον ἐναντίον μας, πρᾶγμα τό ὁποῖον μᾶς ἐξεδήλωσεν προσωπικῶς μετά τό σχῖσμα τοῦ 1995. ῎Ισως καί οὗτος καί πολλοί ἄλλοι "Παλαιοημερολογῖται" πιστεύουν ὅτι ἡ "νέα Τάξις πραγμάτων" τήν ὁποίαν ἃγωνίζονται νά ἐπιβάλουν εἰς τόν χῶρον τῶν Γ.Ο.Χ. δέν προσκρούει πουθενά ἤ δέν θά συναντήσῃ σοβαρά ἐμπόδια. Διά τοῦτο "προτείνουν" εὐκαίρως ἃκαίρως ἃμοιβαίαν "κατανόησιν" καί "ὑποχώρησιν" μέ κατάληξιν τήν ἐν τῷ "Παλαιοημερολογιτικῷ Οἰκουμενισμῷ" ἔνωσιν ὅλων τῶν "παρατάξεων", διότι ὅλαι αἱ παρατάξεις εἶναι "κλάδοι" τῆς ᾿Εκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.!!! (12)

Καί ὁ μέν ᾿Αρχ/της Καλλιόπιος τό 1973 μετά τοῦ ᾿Αρχ/του Γερμανοῦ ᾿Αθανασίου, ἃπεσκίρτησεν τῆς ᾿Εκκλησίας καί προσέφυγον ὁμοῦ εἰς τό Φλωρινικόν σχίσμα, ἔμεινεν ὅμως ὀπίσω του ὡς διάδοχος ἃντάξιος τοῦ Καλλιοπίου, ὁ ῾Ιερομόναχος Καλλίνικος Σαραντόπουλος (13). Οὗτος, κατά τήν διάρκεια ὅλων τῶν ἐτῶν πού ἠκολούθησαν, συνέχισε τήν φθοράν ἐπί τοῦ ᾿Επισκόπου Καλλίστου, μέχρις ὅτου τελικά τόν ὡδήγησεν εἰς τήν μεγάλην πτῶσιν, ἡ ὁποία ἐσημειώθη τόν ᾿Ιούνιον τοῦ 1977. Κατώρθωσε δηλαδή ὁ ῾Ιερομόναχος τότε Καλλίνικος Σαραντόπουλος, νά γίνῃ ἃπόλυτος ρυθμιστής τῆς πορείας τοῦ ᾿Επισκόπου Καλλίστου καί τῆς Μονῆς του, μέ ἃποτέλεσμα νά τόν ρίψῃ εἰς τό Φλωρινικόν σχίσμα, ἐνῶ παραλλήλως, λόγῳ τοῦ "Φλωρινισμοῦ" τόν ὁποῖον ἐκήρυττε καί εἰς τόν ὁποῖον ἐν τέλει κατέληξεν, "ἐξεδίωξεν", ἐκ τῆς Μονῆς τῶν ῾Αγίων Ταξιαρχῶν ᾿Αθηκίων Κορινθίας τάς 62 Μοναχάς, αἱ ὁποῖαι εἰς τήν συνέχειαν ἔκτισαν τό μεγάλο μοναστήρι τῆς ῾Αγίας Τριάδος ᾿Εξαμηλίων Κορινθίας. Εἶναι δυνατόν νά ξεχνοῦμε αὐτά τά γεγονότα;

 ῎Ετσι ὁ κ. Καλλίνικος, ὡς ἐγκάθετος εἰς τόν χῶρον τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας ἃπό τό 1971 μέχρι τό 1977, ὡδήγησεν εἰς βλασφημίαν καί προδοσίαν τόν ᾿Επίσκοπον Κάλλιστον, ἃφοῦ τόν ἔπεισε νά ἃποδεχθῇ καί νά κηρύξῃ θεωρητικά, ἔστω ἐκ τῶν ὑστέρων, ὅτι  τό 1971 ἐδέχθη χειροθεσίαν (14) οὐσιαστικήν ὡς ἐπί σχισματικοῦ! Τοῦτο, ὅμως, δέν ὠφέλησεν τόν Καλλιόπιον, οὔτε τόν Καλλίνικον εἰς τίποτα, διότι ἃφ᾿ ἑνός οὐδείς ἐπηρεάσθη ἐκ τῶν βλασφημιῶν τοῦ Καλλίστου καί ἃφ᾿ ἑτρου, τόσον ὁ Καλλιόπιος, ὅσον καί ὁ Καλλίνικος, ὡς σεσηπότα - νεκρά μέλη ἐξῆλθον τῆς᾿Εκκλησίας, προσχωρήσαντες ἃμφότεροι εἰς τό σχίσμα τῶν Φλωρινικῶν - Αὐξεντιανῶν. ᾿Εκεῖ μέ κάθε "ἐπισημότητα", πάντοτε διά τόν ἴδιον σκοπόν, ὁ πρώην Κορινθίας Κάλλιστος ἐγένετο δεκτός ὡς πρώην Σχισματικός καί ὡς πρώην ψευδεπίσκοπος, ὁ ὁποῖος, κατά τούς Φλωριναίους, κατέστη "κανονικός καί ὀρθόδοξος" τό 1971, διά τῆς "χειροθεσίας" ὡς "ἐπί σχισματικοῦ"!!! Ποῖος μπορεῖ νά ἐπαναπαύεται σήμερον πλανώμενος, ὅτι δέν ὑπάρχει ὁ κίνδυνος, μεμονωμένως ἤ καί ὁμαδικῶς, νά ἐπαναληφθοῦν, μή γένοιτο, τοιαῦτα φαινόμενα; Μή βιασθῇ κανείς νά ἃποκλείσῃ ἕνα τέτοιο κακό ἐδεχόμενο, διότι θά ἃποδείξῃ, ἤ ὅτι εἶναι ἃφελής, ἤ ὅτι κάτι χειρότερο συμβαίνει.

῎Ετσι βλασφημήσας κατά τῆς ᾿Αποστολικῆς Διαδοχῆς ὁ τότε ᾿Επίσκοπος Κάλλιστος ἐξῆλθε τῆς ᾿Εκκλησίας καί "συγκατεριθμήθη" μετά τῶν σχισματικῶν Φλωρινικῶν ᾿Επισκόπων, τεθείς μάλιστα εἰς τήν σειράν τῶν "πρεσβείων", ὡς "᾿Επίσκοπος ἃπό τό 1971". Αὐτό ἦτο τό "κατόρθωμα" τοῦ "παιδιοῦ", ὅπως χαρακτηριστικῶς ἃπεκάλει τότε ὁ Κάλλιστος τόν ῾Ιερομόναχόν του κ. Καλλίνικον!

ΠΡΟΣ τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῶν Γ.Ο.Χ. (παρατάξεως κυροῦ Ματθαίου (15). ῾Οδός Κωνσταντινουπόλεως 22-Ρούφ. ΑΘΗΝΑΣ

Τυγχάνει γνωστόν εἰς πάντας ῾Υμᾶς, ὅτι κατά τά τελευταῖα ἔτη ἠναγκάσθην πολλάκις νά ταχθῶ ἃντιμέτωπος εἰς τήν γνώμην ῾Υμῶν ἐπί ἃρκετῶν καί σοβαρῶν θεμάτων, τά ὁποῖα ἃναφέρονται εἰς τό θέμα τῆς καθαρότητος τῆς πίστεως (16). ῞Εν δέ τῶν τοιούτων θεμάτων, τό ὁποῖον μέ εὗρεν ἐξ  ὑπαρχῆς ἃντίθετον εἶναι καί ἡ ἄθεσμος, ἃντικανονική καί κακόδοξος διακοπή τῆς κοινωνίας ἡμῶν μετά τῆς ἃδελφῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας ἐν ᾿Αμερικῇ τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου.....

᾿Ακολούθως ἐκυκλοφόρησεν ὁ ῾Υμέτερος ἃρχιμ. ᾿Ιωάσαφ ᾿Ανάγνου τό βιβλίον "Βίγλα ᾿Ορθοδοξίας", τό ὁποῖον προλογίζει μάλιστα ὁ Μακαριώτατος, καί ἐν τῷ ὁποίῳ αἰτιολογεῖται ἡ διακοπή τῆς κοινωνίας μετά τῆς ἃδελφῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας ἐκ τοῦ ὅτι  δῆθεν Ρῶσοι τινές δέν τηροῦν μέ ἃκρίβειαν τήν ᾿Ορθόδοξον ῾Ομολογίαν (17) καί ὅτι δέν ἃναγνωρίζουν ὡς ἅγιον τόν ἱερόν Αὐγουστῖνον ᾿Επίσκοπον ῾Ιππῶνος...............

᾿Ατυχῶς διεψεύσθην. Κατόπιν τούτων, διά νά μή μετέχω οἱασδήποτε εὐθύνης ἐνώπιον Θεοῦ, διά τό ΣΧΙΣΜΑ ῾Υμῶν ἃπέναντι τῆς ἃδελφῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας, εἶμαι ὑποχρεωμένος μετά βαθυτάτης μου θλίψεως καί ὀδύνης καί ἐν ἃπολύτῳ ἐπιγνώσει τῆς ἐνεργείας μου αὐτῆς νά Σᾶς δηλώσω τά κάτωθι:

᾿Επειδή ῾Υμεῖς ὡς ᾿Αρχιερεῖς κατέστητε ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ἔναντι τῆς ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας, τῆς ἑδραζομένης ἐπί τῶν θείων ἐπιταγῶν τῶν ἁγίων ἑπτά Οἱκουμενικῶν Συνόδων καί πασῶν τῶν λοιπῶν τοπικῶν τοιούτων, ἤτοι σήμερον τῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Φιλαρέτου, ὅστις φυλάσσει τήν παρακαταθήκην τῆς πίστεως ἃμόλυντον (18) .................

᾿Επειδή, καίτοι ἐδέχθημεν παρά τῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας τήν ἄρσιν τῆς ἃνυτικανονικότητος ἡμῶν, ὡς πρός τό θέμα τῆς χειροτονίας ἡμῶν ὑφ᾿ ἑνός, ἤδη ἃποκηρύσσομεν ὅπερ ἐλάβομεν, ἐπανερχόμενοι εἰς τήν προτέραν χαώδη καί ἃντορθόδοξον (19) κατάστασιν ἡμῶν.
᾿Επειδή πράττετε τό πᾶν, ὥστε νά ματαιωθῇ διά παντός ἡ ἑνότης τῶν Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος, τῶν κοινωνούντων μετά τοῦ Μητροπολίτου Φιλαρέτου διά τήν ματαίωσιν τῆς ὁποίας ἄλλωστε προέβητε εἰς τήν ἃποκήρυξιν τῆς Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας.
 ᾿Επειδή κατ᾿ ἐπανάληψιν ἐζήτησα, τόσον ἐγώ, ὅσον καί πολλοί ἄλλοι, νά προσκομίσητε τά αὐθεντικά κείμενα τοῦ ἃειμνήστου᾿Επισκόπου Κυκλάδων Γερμανοῦ Βαρυκοπούλου, τά ὁποῖα νά ἃποδεικνύουν ὡς Σεῖς ἰσχυρίζεσθε, ὅτι πράγματι οὗτος ἔσφαλε περί τήν πίστιν, ὡς ἡ περιβόητος ἐπιστολή του πρός ῾Αγιορείτας, τά ὁποῖα οὐδέποτε προσκομίσατε ὡς ἦτο φυσικόν, διότι ταῦτα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, διά νά εἴχατε ὡς ἐκ τούτου τό δικαίωμα νά προβῆτε εἰς χειροτονίας ὑφ᾿ ἐνός (20).

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ ΑΠΟΚΗΡΥΣΣΟΜΕΝ ΥΜΑΣ

μετά τοῦ καθ᾿ ἡμᾶς ποιμνίου ὡς ᾿Επισκόπου Κορινθίας, ἤτοι τοῦ ἡμετέρου Κλήρου, Μοναχῶν καί λαοῦ, ὡς σχισματικούς καί ἃμελοῦντας εἰς τό θέμα τῆς ᾿Ορθοδόξου ῾Ομολογίας καί ΔΙΑΚΗΡΥΣΣΩ, ὅτι ἐφ᾿ ἑξῆς θά συνεχίσω ἔχων κοινωνίαν μέ τόν Μητροπολίτην Φιλάρετον καί τούς κοινωνοῦντας Αὐτῷ.

῾Αρμόδιος δικαστικός ἐπιμελητής ἐπιδότω τήν παροῦσάν μου εἰς τήν πρός ἥν ἃπευθύνεται αὕτη πρός γνῶσίν της, ἃντιγράφων αὐτήν ὁλόκληρον.

Ο ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ ΚΑΛΛΙΣΤΟΣ"

᾿Επί τοῦ ἃνωτέρω ἐγγράφου ἐδόθησαν τότε ἃπαντήσεις, ἡ δέ ῾Ιερά Σύνοδος ἔλαβε τά ὑπό τῶν ῾Ιερῶν Κανόνων προβλεπόμενα μέτρα, ἤτοι καθήρεσε τόν πρώην Κορινθίας Κάλλιστον (21). ᾿Ενταῦθα θά παραθέσω ἁπλῶς, διά τήν ἱστορίαν καί μόνον, δύο κείμενα πού ἐδημοσιεύθησαν; Τό ἃπό 13-9-1977 Δελτίον Τύπου ἐκ τῶν Γραφείων τῆς ῾Ιερᾶς ἡμῶν Συνόδου, τό ὁποῖον ἃπεστάλη εἰς ἃπάντησιν σχετικοῦ δημοσιεύματος εἰς τήν ᾿Εφημερίδα "ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ", καί ἕτερον κείμενον σχόλιον τῶν Φλωριναίων, δημοσιευθέν πολύ ἃργότερον εἰς τό περιοδικόν των "Φωνή τῆς ᾿Ορθοδοξίας", ἃριθμ. φύλλου 751/᾿Ιούνιος 1978. Τό ἡμέτερον Δελτίον Τύπου εἶναι τό κάτωθι:

Παρακαλοῦμεν, ὅπως συμφώνως τῷ νόμῳ περί τύπου δημοσιεύσητε εἰς τό ἑπόμενον φύλλον τῆς ᾿Εφημερίδος σας τά κάτωθι σχέσιν ἔχοντα μέ τό δημοσίευμα τῆς 13-8-77 πό τόν τίτλον: "Λειτουργία γιά τήν ἕνωσι τῶν παλαιοημερολογιτῶν"

2ον: Εἶναι ἃσύστολον ψεῦδος τά περί προσπαθείας ἃποσπάσεως τῆς Μονῆς Ταξιαρχῶν, ἕδρας τοῦ πρώην Κορινθίας. Τό ἃληθές εἶναι ὅτι ἕνεκα τῆς πτώσεως τοῦ ᾿Επισκόπου κ. Καλλίστου καί τῆς ἐν γένει στάσεως τοῦ ῾Ηγουμενοσυμβουλίου ἡ πλειονότης τῶν Μοναζουσῶν - ὑπέρ τάς ἑξήκοντα - ἃπεχώρησαν τῆς Μονῆς ἐποδείξασαι ἃνωτερότητα, γενναῖον φρόνημα καί ὀρθόδοξον συνείδησιν.

᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 3-9-1977.
᾿Εκ τῶν Γραφείων τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου Γ.Ο.Χ.
῾Ο Γραμματεύς
᾿Αρχιμανδρίτης Παῦλος Γκαραγκούνης"

Εἶναι γνωστή ἡ ἃπάντησις ἐπ᾿ αὐτοῦ τοῦ λιβελογραφήματος τῶν Φλωριναίων, διότι ἐδημοσιεύθη εἰς τόν "Κήρυκα", δι᾿ αὐτό δέν θά τήν παραθέσω (22). Εἶναι ὅμως ἃνάγκη νά ἴδωμεν πῶς ἐδέχθησαν οἱ Φλωριναῖοι τόν ἐκπεσόντα ᾿Επίσκοπον Κάλλιστον, διότι τοῦτο ἔχει ἰδιαίτερη σημασία διά τά σημερινά δρώμενα.

Τό πῶς ἐγένετο δεκτός ὁ ἐκπεσών ᾿Επίσκοπος Κάλλιστος εἶναι γνωστόν, ἃλλά ὡς φαίνεται ἃπό τούς σημερινούς ὑποκινητάς καί προωθητάς τοῦ "παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ" δέν λαμβἃνεται ὑπ᾿ ὄψιν τοῦτο, διά τοῦτο καί ὑποστηρίζουν, ὅτι πρέπει νά ξεχάσουμε τά παλαιά καί νά δοῦμε μόνον τά σημερινά. ᾿Επειδή ὅμως ἡμεῖς φρονοῦμεν ὅτι διά νά ἃντιμετωπίσωμεν τά σημερινά, πρέπει νά γνωρίζωμεν τά παλαιά, διά τοῦτο παραθέτω τήν σχετικήν ᾿Εγκύκλιον τοῦ τότε ᾿Αρχιεπισκόπου τοῦ Φλωρινικοῦ σχίσματος, καί ἕκαστος ἄς ἐξάγει τά ἰδικά του ὑπεύθυνα συμπεράσματα, τόσον ἃπαραίτητα ἄλλωστε διά τά σήμερον τεκταινόμενα.

᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 2α Αὐγούστου 1977

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

῾Οσιώτατοι ῾Ιερεῖς καί Μονάζοντες Εὐσεβεῖς Χριστιανοί, τέκνα τῆς ῾Ημῶν ταπεινότητος.

Πατρικῶς ἐπευλογοῦντες προαγόμεθα, ὅπως διά τῆς παρούσης Συνοδικῆς ᾿Εγκυκλίου ἡμῶν πληροφορήσωμεν ῾Υμᾶς ἐπί εὐχαρίστου γεγονότος πληροῦντες οὕτω χαρᾶς τάς καρδίας τῶν ἃγωνιζομένων τόν τίμιον ἃγῶνα τῆς πίστεως διά τήν ἐπιπόθητον ἑνοποίησιν (23) τούτου. ῎Εχει δέ τό γεγονός οὕτω:

῾Ο ἐκ τῆς Ματθαιϊκῆς παρατάξεως Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορινθίας κ.κ. Κάλλιστος σταθμίσας ἐνσυνειδήτως (24) τάς εὐθύνας του διά τήν συνεχιζομένην ἄχαρη καί ἐπάρατον διαίρεσιν τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν ἃγῶνος συμπληροῦσαν ἤδη τό 40όν ἔτος καί, κρίνας ἃδικαιολόγητον παντελῶς τήν περαιτέρω διάστασιν τῶν Ματθαιϊκῶν, ὡς ἔχουσαν ἐν βαρυτάτῃ εὐθύνη σκοτεινά τά κίνητρα τῆς διαιρέσεως (25), μετά τό ἱστορικόν γεγονός τῆς ἃποκαταστάσεως τῆς κανονικότητος ἐν τῇ ᾿Αρχιερωσύνῃ ὑπό τῆς ἃδελφῆς ὑπερορίου Ρωσικῆς ᾿Εκκλησίας, προσῆλθεν ἐν ἐπιγνώσει τοῦ συντελουμένου, συνωδᾷ τῇ ἐντολῇ τῆς ὡς ἄνω ᾿Εκκλησίας καί ἠτήσατο ἐγγράφως παρά τῇ ῾Ιερᾷ ἡμῶν Συνόδῳ τήν ἐν αὐτῇ ἔνταξίν του, προσκομίσας ἅμᾳ καί ἃποκήρυξιν τῶν Ματθαιϊκῶν μέ τόν χαρακτηρισμόν τούτων ὡς σχισματοαιρετικῶν καί ὑπαιτίων τοῦ συνεχιζομένου χωρισμοῦ.....καί ἃποφασίζει: Τήν ἔγκρισιν τῆς αἰτήσεως τοῦ ἃνωτέρου καί τήν πρόσληψιν καί ἔνταξιν αὐτοῦ εἰς τάς τάξεις τοῦ ῾Ιεροῦ ἡμῶν ἃγῶνος ὡς Μητροπολίτου, ἃφ᾿ ἧς ἡ χειροτονία ἐπεκυρώθη ὡς κανονική ὑπό τῆς Ρωσικῆς Συνόδου.

Γνωστοποιεῖ δέ πρός τάς ἁπανταχοῦ ᾿Εκκλησίας, ῾Ιεράς Μονάς, Κοινότητας καί Παραρτήματα τῆς χώρας καί ἐν τῇ ἃλλοδαπῇ τό Θεοβούλητον γεγονός, καί εὔχεται θερμῶς ὅπως ἡ πρός τό συμφέρον πάντα οἰκονομοῦσα Θεία Πρόνοια κατευθύνῃ τά βήματα πάντων τῶν διϊσταμένων Κληρικῶν τε καί Λαϊκῶν πρός ὁλικήν ῞Ενωσιν διά τόν θρίαμβον καί τήν δόξαν τῆς ᾿Ορθοδοξίας.

᾿Εντολῇ ῾Ιερᾶς Συνόδου
῾Ο ᾿Αρχιεπίσκοπος ΑΥΞΕΝΤΙΟΣ

Πρίν ὅμως συμπληρωθοῦν δύο ἔτη ἃπό τῆς ἐπισήμου ἐκπτώσεως τοῦ Καλλίστου, ἤτοι τόν Φεβρουάριον τοῦ 1979, οἱ Καλλιόπιος καί Καλλίνικος ἔρριψαν τόν δυστυχέστατον γέροντα Κάλλιστον καί εἰς ἄλλο βάραθρον ἃπωλείας! Οὗτοι, μαζί μέ ἄλλους, ὄντες... "ἃνεπίληπτοι καί ἠθικοί", προκειμένου νά γίνουν "᾿Επίσκοποι", ἐχωρίσθησαν ἃπό τούς ὑπολοίπους Φλωριναίους-᾿Ακακιακούς-Αὐξεντιανούς, τούς ὁποίους ἐκατηγόρησαν ὡς "ἃνηθίκους" (26),  καί κατά πρωτοφανῆ πραξικοπηματικόν τρόπον ἃπεκόπησαν καί "ἐπισκοποποιήθησαν", διά νά ἑνωθοῦν ἃργότερα (τό 1985) καί πάλιν νά χωρισθοῦν.... Δηλαδή τόν δυστυχέστατον ἐκεῖνον γέροντα, ἃφοῦ τόν κατέστησαν βλάσφημον καί ἃρνητήν τῆς ᾿Αρχιερωσύνης του, τόν ὡδήγησαν καί εἰς νέον σχῖσμα μέσα εἰς τήν σχισματικήν παράταξιν τοῦ πρώην Φλωρίνης, εἰς τό ὁποῖον τόν ἃνέδειξαν καί ἃρχηγόν (27).

῾Η παρέμβασίς μας ἐν ἔτει 1977 κατά τῆς πτωτικῆς πορείας τοῦ τότε Κορινθίας Καλλίστου.

 ῾Ημεῖς τό 1977, καί ὀλίγον πρό τῆς τελικῆς πτώσεως τοῦ Καλλίστου, καίτοι νέος καί ἄπειρος, ὅμως, ἐπειδή εἴχαμε γνωρίσει ἃπό τούς πνευματικούς μας  πατέρας καί ζηλωτάς τῆς Πίστεως Κληρικούς, ὅτι ἐπιβάλλεται ἃγών διά τήν καθαρότητα τῆς Πίστεως, ἃπό ζῆλον διά τήν ᾿Εκκλησίαν καί ἃπό ἐνδιαφέρον διά τόν Γέροντα ᾿Επίσκοπον, τοῦ ἃπευθύναμεν "᾿Ανοικτήν ᾿Επιστολήν". Δι᾿ αὐτῆς ἐξεφράσαμεν τάς ᾿Εκκλησιολογικάς μας θέσεις καί τάς ἃπόψεις μας, μέ ἃφορμήν τά τότε σενάρια περί ἑνώσεως, τά ὁποῖα ἐκινοῦντο, ὡς εἴπομεν, ἃπολύτως εἰς τά πλαίσια ἑνός "παλαιοημερολογιτικοῦ οἰκουμενισμοῦ". ῾Η ᾿Ανοικτή αὐτή ἐπιστολή ἐγράφη εἰς μίαν ἔξαρσιν ἃγανακτήσεως διά τά ὅσα συνέβαιναν τότε, πρωτοστατοῦντος τοῦ κ. Καλλινίκου εἰς τήν ῾Ιεράν Μονήν ῾Αγίων Ταξιαρχῶν ᾿Αθηκίων, ἃλλά καί εἰς τόν εὐρύτερον ᾿Εκκλησιαστικόν χῶρον. Μετά ἃπό 23 ἔτη αὐτό τό κείμενον τῆς ᾿Ανοικτῆς ἐπιστολῆς τό εὑρίσκομεν λίαν ἐπίκαιρον, διότι καί σήμερον πάλιν ἔχουν κορυφωθεῖ τά ἴδια ἃκριβῶς σενάρια, μέ τά ἴδια σχεδόν πρόσωπα, ἃλλά καί νέα ἐκ τῶν ὁποίων ὡρισμένα ἴσως ἃποδειχθῇ, ὅτι μόνον τυπικά ἃνήκουν εἰς τό Σῶμα τῆς ᾿Εκκλησίας.

"Σεβασμιώτατε ἅγιε Κορινθίας, Χριστός ᾿Ανέστη. "Φίλος μέν Πλάτων, φιλτάτη δέ ἡ ἃλήθεια".

Παρά τόν σεβασμόν πού ἔχω εἰς τό πρόσωπόν σας, ἐπιτρέψατέ μου, διά πολύ ὀλίγων σκέψεων νά σχολιάσω, ἔστω καί ἄν πικρανθῆτε ἃπέναντί μου, τό ῾Υμέτερον ῾Υπόμνημα ἃποσταλέν πρός τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῶν Γ.Ο.Χ., καί τοῦτο διότι κριτήριον τῶν ἐνεργειῶν μας πρέπει νά εἶναι ἡ ἃλήθεια, ἡ ὁποία πρέπει πάντα νά λέγεται, ὅσον καί ἄν εἶναι πικρά.

Κατ᾿ ἃρχήν, Σεβ/τε, δέν δύναμαι νά ἐννοήσω τόν σκοπόν τοῦ ῾Υπομνήματός σας. Θέλετε νά ἐκφράσετε τήν γνώμην σας ἐπί τοῦ ἐσχάτως κυκλοφορηθέντος βιβλίου: "ΒΙΓΛΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ", ἤ θέλετε νά παρασύρετε καί τούς ὑπολοίπους ᾿Αρχιερεῖς εἰς τόν δρόμον τῆς "ἑνώσεως" μέ τούς ἄλλοτε "ἄσπονδους ἐχθρούς" σας καί νῦν "προσφιλεστάτους σας ἃδελφούς", Φλωριναίους, καθ᾿ ὅν τρόπον ῾Υμεῖς τό ἐπιθυμεῖτε; (28)

Δεδομένου ὅτι οὐδεμίαν σχεδόν γνώμην ἐκφράζετε ἐπί τοῦ βιβλίου, παρά μόνον εὑρίσκετε ἃφορμήν (29) τοῦτο διά νά εἰσέλθετε εἰς τό διακαῶς ἃπασχολοῦν ὑμᾶς θέμα, (τῆς ἄνευ ὅρων ἑνώσεως) σᾶς παραθέτω τήν ἡμετέραν γνώμην ἐπί τῆς ἃξίας τοῦ βιβλίου δημοσιευθεῖσαν εἰς τό ὑπ᾿ ἃριθμ. 18/Φεβρουάριος 1977 ἡμέτερον φυλλάδιον: "ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ". Μεταξύ τῶν ἄλλων ἐγράφομεν: "᾿Αναγνώσαντες τό πόνημα τοῦτο τοῦ ἃγωνιστοῦ τῆς ᾿Ορθοδοξίας π. ᾿Ιωάσαφ εὕρομεν αὐτό ἐποικοδομητικόν, κατατοπιστικόν καί διασαφηνιστικόν ἐπί τοῦ θέματος τῆς διαιρέσεως τῶν Γ.Ο.Χ., ἡ ὁποία, ὡς τονίζεται, ἐγένετο διά τήν διαφύλαξιν τῆς καθαρότητος τῆς Πίστεως καί οὐχί δι᾿ ἰδιοτελεῖς σκοπούς, ὡς διατείνονταί τινες. Εἰς τό τέλος τοῦ βιβλίου του, ὁ κατά πάντα ἄξιος συγγραφεύς θίγει καί τά περί τοῦ τρόπου ἑνώσεως. Πολύ ὀρθῶς τονίζει, ὅτι ἑνότης δύναται νά ἐπιτευχθῇ μόνον διά τῆς ἐπιστροφῆς καί τῆς μετανοίας καί τῆς ἃποδοχῆς τοῦ ὀρθοῦ περί τῆς ᾿Εκκλησιολογικῆς τοποθετήσεως φρονήματος, λόγοις καί ἔργοις (30). Διά τόν π. ᾿Ιωάσαφ πρόκειται διά τό δεύτερον μετά τήν "᾿Ανοικτήν ἐπιστολήν του" τοῦ 1974 ἔργου του, εἰς ἃμφότερα δέ διαφαίνεται ἡ ὀρθόδοξος σταθερά καί ἃκλόνητος ἐμμονή του εἰς τήν ὑπόθεσιν τῆς ᾿Ορθοδοξίας, ὡς διεσαφηνίσθη καί παρεδόθη ὑπό τοῦ μακαρίᾳ τῇ λήξει γενομένου κλεινοῦ ῾Ιεράρχου καί ῾Ομολογητοῦ τῆς ᾿Ορθοδοξίας κυροῦ ᾿Αρχιεπισκόπου Ματθαίου..."

Δέν προτίθεμαι νά ἃναφερθῶ ἐπί ὅλων τῶν σημείων τοῦ  ῾Υμετέρου ῾Υπομνήματος, ἃλλά θά περιορισθῶ εἰς τινα σημεῖα γενικά καί σοβαρά καί ἄν τό ἐπιθυμῆτε δυνάμεθα νά συνεχίσωμεν τόν διάλογον διά τήν ἐπί τοῦ προκειμένου ἐπικράτησιν τῆς ἃληθείας.

Εἰς τήν ἃρχήν τοῦ ῾Υπομνήματός σας ἃναφέρεσθε εἰς τόν ᾿Αρχιμανδρίτην π. ᾿Ιωάσαφ, συγγραφέα τοῦ ὡς ἄνω βιβλίου, τόν ὁποῖον, παρά τό γεγονός ὅτι καί αὐτός λόγῳ τοῦ ῾Ιερατικοῦ του ἃξιώματος ἔχει εὐθύνην καί ἁρμοδιότητα νά ὁμιλῇ διά τά ἐκκλησιαστικά μας πράγματα,  σεῖς τόν θεωρῆτε ἃναρμόδιον ἃκόμη καί διά νά "ὑποβάλῃ προτάσεις" καί "νά ὑποδεικνύῃ ὅρους" ἐπί ᾿Εκκλησιαστικῶν θεμάτων (31). ᾿Απορῶ πὼς βάλατε τήν ὑπογραφή σας σέ ἔνα τέτοιο κείμενο τό ὁποῖον γίνεται "κάρφος εἰς τόν ὀφθαλμόν" σας. Καί θαυμάζω πώς θεωρεῖτε ἃναρμόδιον τόν μεμαρτυρημένως ἃγωνιστήν τῆς ᾿Ορθοδοξίας ᾿Αρχιμ. π. ᾿Ιωάσαφ, ἐνῶ παράλληλα θεωρεῖτε ὑπέραρμόδιον διά τάς ᾿Εκκλησιαστικάς ὑποθέσεις καί δή διά τάς διεκκλησιαστικάς ἃποφάσεις ἕτερον (τόν ὑμέτερον) ᾿Αρχιμανδρίτην, μή ἔχοντα τήν μαρτυρίαν οὐδέ κἄν τῆς ὀρθοδόξου πορείας (32). Θεωρεῖτε ἃναρμόδιον ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος ἐνσυνειδήτως ὑπηρέτησε ἃπό πολλῶν ἐτῶν τήν ᾿Ορθοδοξίαν καί ὑπεραρμόδιον νά μεταβαίνῃ εἰς ᾿Αμερικήν καί νά χειρίζεται διεκκλησιαστικά θέματα, ἐκεῖνον τοῦ ὁποίου τήν μοναδικήν "προσφοράν" πρός τήν ᾿Ορθοδοξίαν, δύναταί τις νά προσδιορίσῃ μέ τάς λέξεις "διχοστασία", "ἔρις", "σκανδαλισμός"! ῎Αν ἐκεῖνος (ὁ π. ᾿Ιωάσαφ) περί τοῦ ὁποίου γνωρίζομεν, κατά τό κοινῶς λεγόμενον, "πόθεν ἔρχεται καί ποῦ ὑπάγει" δέν ἔχει ἁρμοδιότητα νά ἃσχολῆται ἐπί σοβαρῶν ἐκκλησιαστικῶν ζητημάτων, πῶς ἔχει τοιαύτην ἁρμοδιότητα ἐκεῖνος, τοῦ ὁποίου οὔτε τήν προέλευσιν γνωρίζομεν, ἃκόμη οὔτε τόν σκοπόν, διά τόν ὁποῖον ἐνετάχθη εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν, οὔτε τί κρύπτεται πίσω ἃπό αὐτόν, ἃλλά καί δέν εἶναι πολύ δύσκολον νά καταλάβωμεν (33).

Νά προχωρήσω ἃκόμη Σεβ/τε; ῎Αν ἐκεῖνος πού ἐφάνη συνεπής καί εἰλικρινής εἰς τό πιστεύω του, δέν δύναται νά ἃσχολῆται περί σοβαρῶν ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων, καί νά "ὑποδεικνύῃ ὅρους", πῶς δύνασθε ῾Υμεῖς, Σεβασμιώτατε, νά ὑποδείξετε "ὅρους" πού ἐφανήκατε ἃσυνεπεῖς εἰς τό Πιστεύω σας, καί ἄλλα μέν ἐκηρύσατε πρό τοῦ 1971, ἕτερα δέ μετά τάς ἃντορθοδόξους ἐνεργείας σας τοῦ  1971 (34).

Τούς "ὅρους" διά τήν ἃντιμετώπισιν ἑνός θέματος δέν μᾶς τούς ὑποδεικνύουν, (κατά τήν ἄποψίν μου), Σεβασμιώτατε, οὔτε τά (διακεκριμένα) πρόσωπα, οὔτε τά ἃξιώματα, οὔτε τά ὀφφίκια. Τούς ὑποδεικνύουν οἱ Κανόνες τῆς ᾿Εκκλησίας καί ἡ ᾿Εκκλησιαστική ἃλήθεια (35). Τά πρόσωπα εἶναι οἱ φορεῖς. ῎Αν τό πρόσωπον, ὁ "φορεύς", ὀρθῶς ὑποδεικνύῃ, πρέπει νά γίνεται σέβαστή ἡ γνώμη του, καί νά λαμβάνεται ὑπ᾿ ὄψιν, ἔστω καί ἄν εἶναι μοναχός, ἔστω καί ἄν εἶναι λαϊκός. Αὐτό διδάσκει ἡ ἃλάνθαστος ἱστορική ἃλήθεια. Τουναντίον, ἐάν ὁ "φορεύς" "ὑποδεικνύῃ ὅρους" ἃντιθέτους πρός τήν Κανονικήν Τάξιν τῆς ᾿Εκκλησίας, δέν πρέπει νά λαμβάνεται ὑπ᾿ ὄψιν, ἔστω καί ἄν κατέχῃ ὁποιονδήποτε ᾿Εκκλησιαστικόν ἃξίωμα, ἔστω καί ἄν εἶναι ᾿Αρχιερεύς.

Μέ αὐτήν τήν ἃρχήν, Σεβασμιώτατε, προσωπικῶς προτιμῶ νά διδάσκωμαι  τά περί τῆς ἁγιωτάτης μου πίστεως, ἃπό ἕναν ἁπλοϊκόν χριστιανόν, συνεπῆν ὅμως περί τήν πίστιν, παρά ἃπό ἕνα ᾿Επίσκοπον ἃσυνεπῆ περί τήν πίστιν, παλινδρομοῦντα καί "ὡς κάλαμον ὑπό ἃνέμου σαλευόμενον". (36)

Μέ συγχωρεῖτε, Σεβασμιώτατε, πού ἃναγκάζομαι νά ὁμιλῶ κατ᾿ αὐτόν τόν τρόπον. ᾿Αλλά μέ ἐξανασκάζουν τά πράγματα. Κἄν ἡμεῖς σιωπήσωμεν, "οἱ λίθοι κεκράξονται". ᾿Αναγνωρίζω τούς ἃγῶνάς σας ὑπέρ τῆς ᾿Ορθοδοξίας, σέβομαι τά ἔργα σας, ἐκτιμῶ τήν προσευχή σας, δέν μπορῶ ὅμως νά παραβλέψω καί τήν ἃστάθειάν σας καί τήν ἃσυνέπειάν σας, πράγματα τά ὁποῖα παίζουν εἰς τήν συνείδησίν μου πρωτεύοντα ρόλον, καί ἐπισκιάζουν τά ἃνωτέρω.

῾Ομιλεῖτε ἐν συνεχείᾳ περί ἑνώσεως. ᾿Αλλά γνωρίζετε, Σεβασμιώτατε, πώς μέ ὅσα λέγετε περί ἑνώσεως, ἃρνεῖσθε τήν ἑνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας; Διότι ἡ ᾿Εκκλησία εἶναι ΜΙΑ. ῾Η ᾿Εκκλησία εἶναι ΗΝΩΜΕΝΗ. ῞Οταν δέ ὁμιλῶμεν περί ἑνώσεως, ἃπό ὀρθοδόξου σκοπιᾶς δέν ἐννοοῦμεν ἄλλό τι, παρά τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφήν τῶν εἰς τό σχίσμα εὑρισκομένων καί τήν κοινωνίαν τούτων μετά τοῦ ᾿Εκκλησιαστικοῦ Σώματος ἃπό τό ῾Οποῖον ἃπεκόπησαν, τοῦ Σώματος τῆς ᾿Εκκλησίας, δηλ. τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. (37)

Εἰς τήν ᾿Εκκλησιαστικήν ῾Ιστορίαν παρατηροῦμεν ὅτι, ὁσάκις ἐγένετο λόγος περί ἑνώσεως ἃπεσχισμένων, ἡ ἕνωσις ἐγένετο πάντοτε διά τῆς μετανοίας καί ἐπιστροφῆς τῶν Σχισματικῶν καί οὐχί διά τῆς ἃπευθείας κοινωνίας μετά τῶν Σχισματικῶν. Αὐτή εἶναι, φρονῶ,  ἡ διδασκαλία τῆς ᾿Εκκλησίας.

Τήν ἃλήθειαν αὐτήν φαίνεται ὅτι κηρύσσετε καί ὑμεῖς εἰς ὅσα βιβλία ἤ ἔντυπα ἐκδώσατε πρό τοῦ 1971. ῎Εκτοτε ἐπιζητεῖτε τήν "ἄνευ ὅρων" ἑνότητα, διά νά μή εἴπω ὅτι ἐπιζητεῖτε τήν διά "μετανοίας" σας ἑνότητα... Τό τονίζω αὐτό, Σεβασμιώτατε, καί δέν δύνασθε νά μέ διαψεύσετε. ᾿Ενθυμεῖσθε τί διά ζώσης μοῦ εἴπατε τό θέρος τοῦ προηγουμένου ἔτους, ὅτε σᾶς ἐπεσκέφθην μετά συναδέλφου μου εἰς τό ἐν ᾿Αθήναις Μετόχιόν σας; "᾿Εθεώρουν τήν χειροτονίαν μου Σχισματικήν καί διά τοῦτο ἐδέχθην τήν χειροθεσίαν".

῾Ομιλεῖτε καί περί ἑνώσεως παρατάξεων. ῞Ωστε, Σεβασμιώτατε, πιστεύετε, ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία τοῦ Χριστοῦ εἶναι διηρημένη εἰς παρατάξεις; (38) Πλέον ἃντορθόδοξος γνώμη νομίζω δέν ὑπάρχει. Δυστυχῶς, χωρίς κἄν νά φαντάζεσθε τόν κίνδυνον, τόν ὁποῖον περικλείει ὁ ὅρος "Παράταξις", τόν ἐχρησιμοποιήσατε κατά κόρον, τόσον ῾Υμεῖς, ὅσον καί ἕτεροι ἐκκλησιαστικοί παράγοντες, διά νά ἐπιτύχετε τούς ἰδικούς σας σκοπούς. ᾿Αλλά εἶναι καιρός νά κατανοηθῇ τό σφάλμα αὐτό καί νά ἃποκτήσωμεν ἐκκλησιαστικήν συνείδησιν, νά χρησιμοποιοῦμε ὅρους ἐκκλησιαστικούς καί οὐχί κοσμικούς. Τότε μόνον θά ὑπηρετήσωμεν τήν ἃλήθειαν, καί θά ἃπομακρύνωμεν τό ψεῦδος.

῾Ως ἐκ τῶν ἃνωτέρω, Σεβασμιώτατε, δύο τινά μπορεῖ νά συμβοῦν καί τοῦτο ἃναλόγως τῶν φρονημάτων σας. ῎Η νά "προσπέσετε" μετανοοῦντες μετά δακρύων εἰς τήν περί τόν Αὐξέντιον ῾Ιεραρχίαν (τόν ὁποῖον ῾Υμεῖς καθαιρέσατε),  καί νά ἃναιρέσητε παντάπασι τόν ἑαυτόν σας καί τήν ᾿Αρχιερατικήν σας συνείδησιν, ἤ νά διαφωτίσετε ἐκείνους νά ἐπιστρέψουν εἰς τήν ᾿Εκκλησίαν τῆς ῾Οποίας ῾Υμεῖς εἶσθε ᾿Επίσκοπος. Μέση λύσις, κατά τήν ἰδικήν μου ἄποψιν, δέν ὑπάρχει.  (39) ῎Αν πιστεύετε εἰς τό πρῶτον ἐκ τούτων, διατί δέν σπεύδετε νά ζητήσετε ἐν μετανοίᾳ συγγνώμην ἃπό τούς πρώην "ἄσπονδους ἐχθρούς σας" καί νῦν "προσφιλεστάτους" σας ἃδελφούς; Διατί, ἐάν πιστεύετε οὕτως, παρατείνετε τόν χρόνον τοῦ "σχίσματός" σας, καί ὑπάρχει φόβος τώρα εἰς τάς δυσμάς τοῦ βίου σας νά μείνετε ἔξω τοῦ "νυμφῶνος" τῆς ῾Ιεραρχίας ἑνός καθηρημένου "᾿Αρχιεπισκόπου"; Μήπως θέλετε νά "σώσετε" (παρασύρετε) καί τούς λοιπούς συνεπισκόπους σας; Μάτην κοπιάζετε. Διότι ἐγώ βλέπω, ὅτι οὐδείς τῶν ᾿Επισκόπων ἔχει τοιοῦτον φρόνημα........

᾿Εάν ὅμως συμβαίνῃ τό δεύτερον, Σεβασμιώτατε, καί πιστεύετε, ὅτι πρέπει ἡ περί τόν Αὐξέντιον ῾Ιεραρχία νά ἐπιστρέψῃ εἰς τό ᾿Εκκλησιαστικόν Σῶμα, τήν Γνησίαν ᾿Ορθόδοξον ᾿Εκκλησίαν, ὅπου καί ῾Υμεῖς ἃνήκετε, τί ἐπράξατε ὡς ᾿Επίσκοπος, ἵνα διαφωτίσητε τούτους "περί τῆς ἐν ἡμῖν πίστεως"; Οὐδέν. Τουνατίον διά τῆς "χειροθεσίας" τήν ὁποίαν ἃκρίτως ἐδέχθητε,(σ.σ. ὡς ἐπί σχισματικῶν ὡς ἐκ τῶν ὑστέρων ἐδήλωσεν) ἐβλασφημήσατε κατά τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, ὡς μή ἃρτίως ἐπιφοιτήσαντος κατά τήν χειροτονίαν σας.

Αὐτά, δυστυχῶς εἶναι τά ἃποτελέσματα μιᾶς ἃπερισκέπτου ἐνεργείας. ῎Αν σκεφθῇ μάλιστα κανείς καί ἃναλογισθῇ ποῖες σκοτεινές δυνάμεις ἐκρύπτοντο ὄπισθεν τῶν γεγονότων τοῦ 1971, ποῖα προσωπικά συμφέροντα, ποῖες "κρυφές ἐλπίδες", καί πόσος ἃνθρώπινος ἐγωϊσμός καί ἃνθρωπαρέσκεια, διδάσκεται πώς μοναδικόν κριτήριον εἰς τάς ἐνεργείας μας πρέπει νά ἔχωμεν μόνον τήν ἃλήθειαν καί τήν ᾿Ορθοδοξίαν. ᾿Αναλογίζομαι πόσον τραγικά θά εἶναι τά ἃποτελέσματα καί μιᾶς ἄλλης ἃπερισκέπτου πρός ἕνωσιν ἐνεργείας, ἄνευ καταλλήλου προετοιμασίας, καί ἄνευ τοῦ ἰσχυροτέρου κριτηρίου, τῆς ᾿Αληθείας καί τῆς ᾿Ορθοδοξίας.

῾Ημεῖς, Σεβασμιώτατε, καί ἄλλοτε ὑπεδείξαμεν, ἔστω καί ἄν μᾶς θεωρῆτε ἃναρμοδίους, ὅτι ἡ ὀρθή πορεία διά μίαν κατά Θεόν, ἐν μετανοίᾳ καί ἐπιστροφῇ ἕνωσιν τῶν ἃπεσχισμένων ἐκ τῆς ᾿Εκκλησίας, εἶναι ἡ ἔρευνα ἐπί τῆς ᾿Εκκλησιολογικῆς τοποθετήσεως ἡμῶν, ἡ ἃξιολόγησις τῆς ὑφ᾿ ἑνός χειροτονίας, ἡ ἃντιμετώπισις καί σωστή τοποθέτησις ἐπί τοῦ θέματος τῆς "χειροθεσίας" καί εἰς τελευταῖον στάδιον ἡ μελέτη τοῦ τρόπου τῆς κατά Θεόν ἑνώσεως....

Αὐτήν τήν πορείαν τήν ὁποίαν ἡμεῖς προετείναμεν, ὅτε μᾶς ἐκαλέσατε εἰς τήν ῾Ιεράν Σύνοδον κατά τήν συνεδρίασιν Αὐτῆς, κατά Σεπτέμβριον τοῦ 1976, εἰς τήν ὁποίαν συμμετεῖχε καί ὁ ὑμέτερος ᾿Αρχιμανδρίτης Καλλίνικος, ὡς ἐκπρόσωπός σας, τήν ἃπεδέχθησαν ἅπαντες. Διά ποῖον ἆραγε λόγον, τώρα ἃρνεῖσθε ἐκείνην τήν ἃπόφασιν, τήν ὁποίαν τότε ἐλαβεν ἡ ῾Ιερά Σύνοδος;

῾Ημεῖς, Σεβασμιώτατε, ἐπιθυμοῦμε τήν κατά Θεόν ἕνωσιν, ἡ ὁποία πιστεύομεν, ὅτι θά ἐπιτευχθῆ μόνον δι αὐτῆς τῆς ὁδοῦ. ᾿Εάν τήν βαδίσετε θά εἴμεθα παρά τό πλευρόν σας. ῎Αλλως, ὄχι μόνον δέν θά δεχθῶμεν τυχόν παρανόμους πράξεις σας, τάς ὁποίας βεβαίως ἃπευχόμεθα, ἃλλά καί θά τάς καταπολεμήσωμεν, ἐάν ὅ μή γένοιτο συμβοῦν. Θά ἃντιδράσωμεν ἐν ὀνόματι τοῦ δικαιώματός μας, τό ὁποῖον ἔχομεν, ὡς μέλη ὑπεύθυνα τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Εὐχόμεθα νά ἃκολουθήσετε τόν ὀρθόδοξον δρόμον.

Μετά τοῦ προσήκοντος σεβασμοῦ
 Μηνᾶς Κοντογιάννης

Μακαριώτατε καί Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ᾿Αδελφοί

῎Αλλη παρέμβασίς μας τό 1981

Δυστυχῶς καί μετά τήν πτῶσιν τοῦ Καλλίστου δέν σταμάτησε τό ἔργον του ὁ "Παλαιοημερολογιτικός Οἱκουμενισμός". Στόχος του συνέχισε νά εἶναι, ὅπως ἃκριβῶς συμβαίνει πάλιν καί σήμερον, οἱ ᾿Επίσκοποι τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας. Τήν φοράν αὐτήν ἐκμεταλλευόμενος τόν ζῆλον τινῶν διά τήν ἐν Χριστῷ ἕνωσιν ὅλων τῶν παλαιοημερολογιτικῶν παρατάξεων, ἐπεδίωξε, μέσω συγκεκριμένου, πλήν οὐδόλως ἐμφανιζομένου, προσώπου νά παρασύρῃ καί τόν ζηλωτήν Μητροπολίτην Κιτίου κ. ᾿Επιφάνιον.

῞Ομως αἱ κανονικαί, φιλάδελφοι καί συντονισμέναι τότε ἐνέργειαι τόσον τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, ὅσον καί τῶν θεολόγων, ἃλλά καί ἡ σύνεσις καί περίνοια τοῦ Σεβ/του Μητροπολίτου Κιτίου κ. ᾿Επιφανίου συνέτριψε τά σχέδια τοῦ "Παλαιοημερολογιτικοῦ Οἰκουμενισμοῦ", ἐνῶ πρέπει νά ὁμολογήσουμε καί τό ὅτι ὁ Σεβ/τος, μέ τό κίνημα ἐκεῖνο, συνέβαλεν, οὕτως εἰπεῖν, εἰς τήν προώθησιν τοῦ θεολογικοῦ Διαλόγου μετά τῆς Φλωρινικῆς παρατάξεως, τότε ὑπό τήν ἡγεσίαν τοῦ Αὐξεντίου, καί σήμερον τοῦ κ. Χρυσοστόμου Κιούση.

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΝΗΣΙΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΚΥΠΡΟΥ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΙΤΙΟΥ Γ.Ο.Χ.
᾿Εν ᾿Αθήναις τῇ 29-8-1981
ΠΡΟΣ
τήν ῾Ιεράν Σύνοδον τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. ῾Ελλάδος

Σεβασμιώτατοι καί ῞Αγιοι ἃδελφοί

᾿Επειδή πάντοτε ἐπιθυμοῦσα τήν εἰρήνην καί τήν ἐνότητα τῆς ᾿Εκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, πολύ δέ περισσότερον τήν ἑνότητα τοῦ σώματος τῶν ᾿Επισκόπων Αὐτῆς, ἐπειδή οὔτε ἄχρι τοῦ νῦν ἡ τοιαύτη ἐπιθυμία μου ἠλλοιώθη, καί ἐπειδή τελευταίως παρατηρεῖται κάποια διαφοροποίησις εἰς τάς σχέσεις ὑμῶν ὡς ῾Ιεραρχῶν τῆς ᾿Εκκλησίας Γ.Ο.Χ.῾Ελλάδος καί ἐμοῦ ὡς ᾿Επισκόπου τῆς Γνησίας ᾿Ορθοδόξου ᾿Εκκλησίας τῆς Κύπρου, ἔναντι αὐτῶν πού παλαιότερον μᾶς συνέδεον καί μᾶς ἥνωνον πνευματικῶς καί αὕτη, ὡς μοῦ ἐδηλώσατε εἰς τήν συνεδρίασιν τῆς ῾Ιεραρχίας τῆς 18 καί 19 καί 20 Αὐγούστου 1981, προεκλήθη ἐκ τῶν δημοσιευμάτων μου κατά τά τελευταῖα ἔτη, καί εἰδικώτερον μετά τό ἔτος 1977.

Διά τοῦτο ἐπιθυμῶ διά τοῦ παρόντος Γράμματός μου νά παράσχω τάς ἃκολούθους διασαφήσεις καί τοῦτο πρός πλήρη ἃποκατάστασιν τῆς εἰρήνης, τῆς ᾿Αγάπης καί τῆς ἑνότητος εἰς τάς ψυχάς μας.
Τά δημοσιεύματα, τά ὁποῖα ἐκυκλοφόρησα καί ἔχουν τήν ὑπογραφήν μου ἃπό τό 1977 καί ἐξῆς εἶναι ὑπαγορευμένα ἐκ τοῦ αὐτοῦ πνεύματος καί τῆς αὐτῆς ἐπιθυμίας, ἡ ὁποία, ὡς ἃνέφερον ἃνωτέρω, μέ ὠθεῖ νά συντάξω καί τό παρόν γράμμα μου.
Μερικαί ἐκφράσεις καί διατυπώσεις τῶν δημοσιευμάτων μου, ὡς μοῦ ἐδηλώσατε προφορικῶς κατά τάς συνεδριάσεις τῆς ῾Ιεραρχίας ὡδήγησαν ὑμᾶς, ὡς καί τινας ἄλλους, εἰς συμπερασματικάς κρίσεις καί θέσεις ἃντιθέτους ἤ διαφόρους ἐκείνων τάς ὁποίας ἐγώ εἶχον εἰς τήν σκέψιν μου, καί διετύπωσα, εἰδικώτερον δέ ὅτι ἐδημιουργήθησαν ἐσφαλμένες ἐντυπώσεις σχετικῶς μέ τάς θέσεις μου περί τήν ᾿Αποστολικήν Διαδοχήν, τήν ᾿Εκκλησιολογίαν, τάς ἄλλας παλαιοημερολογιτικάς παρατάξεις, τήν ἑνωσιν μετ᾿ αὐτῶν καί τήν χειροθεσίαν τοῦ 1971.
Πρός ἄρσιν τῶν ἐσφαλμένων αὐτῶν ἐντυπώσεων καί ἃποκατάστασιν τῆς εἰρήνης πάσης ψυχῆς, ἐπιθυμῶ νά διευκρινίσω τά ἃκόλουθα:
1) Οὐδέποτε ἃμφέβαλον διά τήν συνέχειαν τῆς ᾿Αποστολικῆς διαδοχῆς τῶν ᾿Επισκόπων τῶν ἐλκόντων τάς χειροτονίας ἐκ τῆς ὑφ᾿ ἐνός ᾿Επισκόπου γενομένης χειροτονίας τοῦ ἃειμνήστου ᾿Αρχιεπισκόπου τῶν Γ.Ο.Χ. Ματθαίου κατά τό ἔτος 1948, ὡς καί ἐκ τῆς ἐν τοῖς πράγμασιν ἐπισκοπικῆς συμπεριφορᾶς μου ἃποδεικνύεται.
2) Δέν ἃμφισβήτησα ποτέ ὅτι ἡ ᾿Εκκλησία Γ.Ο.Χ.  ῾Ελλάδος μετά τῆς ὁποίας ἡ Γνησία ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία τῆς Κύπρου ἔχει πολυετῆ πνευματικήν καί ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν, εἶναι ἡ ᾿Ορθόδοξος ἐν ῾Ελλάδι τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησία, ὡς καί τοῦτο ἐκ τῶν ᾿Εκκλησιαστικῶν σχέσεών μας ἃποδεικνύεται ἃναμφίβολα.
3) Τούς λοιπούς παλαιοημερολογίτας Αὐξεντιανούς καί ἄλλους, τούς ἐθεωροῦσα καί τούς θεωρῶ, ὡς διδάσκει ἡ ᾿Ορθόδοξος ᾿Εκκλησία, διά τοῦτο καί δέν ἔχω μετ᾿ αὐτῶν μυστηριακήν ἤ ἄλλην τινά ἐκκλησιαστικήν σχέσιν.
4) Τήν ἔνωσιν τήν ἃντιλαμβάνομαι, ὅπως οἱ ἱεροί Κανόνες καί ἡ διδασκαλία τῶν ῾Αγίων Πατέρων καί ἡ ζωή τῆς ᾿Εκκλησίας, κατά τήν δισχιλιετῆ πορείαν της ἐν τῷ κόσμῳ ὁριοθετεῖ, ἤτοι ὡς �