Τοῦ Θεολόγου ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ

ΑΛΛΑΙ ΑΠΟΚΗΡΥΞΕΙΣ

 Παραθέτομεν καί ἕτερα ἀναμφισβήτητα κείμενα, ἄτινα ἀποδίδουν τήν ὅλη κα­τάστασι, ἡ ὁποία ἐδημιουργήθη ἀπό τῆς ἐπιστροφῆς τῶν Ἀρχιερέων ἐκ τῆς ἐξορίας, τέλος τοῦ 1935, καί ἡ ὁποία ὡδήγησεν εἰς τό σχίσμα.

 Πλῆθος Χριστιανῶν ἐξ ἀθηνῶν, οἱ ὁποῖοι παρηκολούθουν τά γεγονότα ἀποστέλ­λουν τό κάτωθι ἔγγραφον πρός τούς δύο ἤδη ἐκπεσόντας Μητροπολίτας:^(*)

 Οἱ κάτωθι ὑποφαινόμενοι Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, κάτοικοι Ἀθηνῶν καί Πειραιῶς, ἀνήκοντας εἰς τήν Ἑλληνικήν Θρησκευτικήν Κοινότητα τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν μετά τήν προσχώρησιν ὑμῶν εἰς τόν ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀ­γῶνα, περιεβάλαμεν ὑμᾶς μέ τόν προσήκοντα σεβασμόν, ὡς μέλη αὐτῆς δέ ἐγκατα­λείψαμεν τήν Ἱεράν Κοινότητα τῶν Γ.Ο.Χ. καί ἐτάχθημεν μεθ' ἡμῶν, ὅτι ὑμεῖς ὡς πνευματικοί ἀρχηγοί τοῦ ἱεροῦ ἀγῶνος βαδίζετε συμφώνως τῶ ἱερῶ σκοπῶ τῆς Κοι­νότητος ἡμῶν, καί σεβασθέντες δέ τάς ἀρχικάς δηλώσεις καί Ὁμολογίας ὑμῶν περι­βάλαμεν ὑμᾶς μέ τελείαν ὑπακοήν καί εὐπείθειαν, καί ἕνεκεν τούτου ἐγκαταλεί­ψαμεν τήν Ἱεράν ἡμῶν Κοινότητα ὑπό τήν σκέπην τῆς ὁποίας εἴχομεν διεξαγάγει πολυετεῖς ἀγῶνας ὑπέρ τῶν ἱερῶν Παραδόσεων τῆς πίστεως ἡμῶν καί μολονότι ἡ­μεῖς ἐγκαρδίως ἐπιθυμούσαμεν τήν ἀναστήλωσιν τῆς Ὀρθοδοξίας ἐπλανήθημεν ὄπι­σθεν ὑμῶν, οἴτινες δέν ἐδιστάσατε νά φανῆτε ἀνάξιοι τῆς ἱερᾶς ὑμῶν ἀποστολῆς καί

1) Παρά τήν γνώμην τοῦ Διοικητικοῦ Συμβουλίου τῆς ἱερᾶς Κοινότητος ἀπο­σύρατε τήν προσφυγήν ὑμῶν ἀπό τό Συμβούλιον τῆς ἐπικρατείας διά τήν ἐπιβλη­θεῖσαν ὑπό τῆς σχισματικῆς Ἐκκλησίας παράνομον εἰς ὑμᾶς καθαίρεσιν καί τόν σω­ματικόν περιορισμόν δεχθέντες οὕτω τήν ἐπιβληθεῖσαν ποινήν ὡς κανονικήν.

 2) Παρ' ὅτι εἴχατε δι' ἐγγράφου σας συστήσει εἰς τό Συμβούλιον τῆς ἱερᾶς Κοινό­τητος νά συγκαλέση τοῦτο γενικήν συνέλευσιν μέ θέμα: Τήν ἐγγραφήν τῶν δια­γραφέντων ἐκ τῶν μελῶν, ὅλως ἀνελπίστως ὁ ἐξ ὑμῶν πρ. Φλωρίνης κ. Χρυσό­στομος προέτεινε αἰφνιδίως τήν διάλυσιν τῆς Κοινότητος ἐν τῆ Συνελεύσει τῆς 18 Νοεμβρίου 1937 π.ο.η.

 3) Ὁ ἐξ ὑμῶν (Δημητριάδος) κ. Γερμανός εὐθύς μετά τήν τοιαύτην ἀπόπειραν διαλύσεως τῆς Κοινότητος ἡμῶν ὑπέβαλεν αἴτησιν εἰς τό ὑπουργεῖον τῆς Θρη­σκευμάτων τήν 2/12/1935 περί ἐπαναφορᾶς του εἰς τόν θρόνον Δημητριάδος ἐν Βόλω ὑποσχόμενος ὑπακοήν εἰς τήν σχισματικήν Ἐκκλησίαν καί συμμόρφωσιν αὐτοῦ ὡς ὁ Νόμος 5187 ὁρίζει.

4) Ἐκηρύξατε ἐπ' Ἐκκλησίαις ἐν Χαλκίδι, Ἀθήναις, Πειραιεῖ καί περιχώροις, ὡς καί ἐγράψατε πρός τόν ὁσιολογιώτατον Μοναχόν Μᾶρκον Χανιώτην τάς κακοδοξίας σας, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῶν Ἀθηνῶν Παπαδοπούλου κ.λπ., δέν εἶναι σχισματική, ὅτι τά μυστήρια τά ὑπ' αὐτῆς τελούμενα εἶναι ἔγκυρα μετέχοντα θείας χάριτος, ὅτι τό Ἅγιον Μῦρον τελεσθέν καί ἁγιασθέν μετέχει τῆς θείας χάριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ὅτι θέλετε ἐπικοινωνεῖ πνευματικῶς μέ τήν διοι­κοῦσαν σχισματικήν Ἐκκλησίαν, ὅτι τά βαπτισθέντα παιδιά ὑπό σχισματικῶν ἱερέων δέν θά ἀναμυρώνετε ἐπιστρέφοντα εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν.

 5) Ἀνεγνωρίσατε καί ὑπήχθητε εἰς ξένην ὀργάνωσιν τήν Πανελλήνιον Κοι­νωνίαν μηδεμίαν ἔχουσα σχέσιν πρός τόν ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας ἱερόν σκοπόν τῆς Κοινότητος ἡμῶν καί

 6) Ἐπειδή ἀναιροῦντες τάς προηγουμένας δηλώσεις καί Ὁμολογίας ὑμῶν τάς γενομένας τόν Μάϊον τοῦ ἔτους 1935 εἰς τό ὅτι τό νέον ἡμερολόγιον (ἑορ­το­λόγιον) κατεδικάσθη ἀπό 3 πανορθοδόξους Συνόδου 1585-1587-1593 ἐπί Ἱερεμίου Β΄ τοῦ Τρανοῦ καί λοιπῶν Πατριαρχῶν, κηρύττετε ὅτι δέν κατεδικάσθη καί δέον νά συνέλθη νέα πανορθόδοξος Σύνοδος νά ἐπικυρώση τήν καινοτομίαν ταύτην τοῦ ἡμερολογίου (ἐφημ. Ἔθνος Ἰουνίου 1936) καί ἐν γένει ἡ ὑμετέρα συμπεριφο­ρά ὡς ἐκκλησιαστικῶν ἀρχηγῶν ὑπῆρξεν λίαν ἀνάρμοστος καί ἀσυμβίβαστος ζημιώσασα τά μέγιστα τόν ἱερόν ἡμῶν ἀγῶνα.

 Διά ταῦτα διεκόψαμεν πᾶσαν σχέσιν μεθ' ὑμῶν ὡς ἔπραξε καί ἡ Ἱερά Κοινό­της καί ἀποκηρύττομεν ὑμᾶς ὡς ἀλλότρια φρονοῦντας καί πράττοντας καί ἐπιστρέφομεν εἰς τήν ἑλληνικήν θρησκευτικήν Κοινότητα τῶν Γνησίων Ὀρθο­δόξων Χριστιανῶν τήν τηροῦσαν ἀλωβήτους τάς Ἱεράς Παραδόσεις τῆς ἁγίας ἡμῶν Πίστεως.

 Ἐν Ἀθήναις τῆ 10 Νοεμβρίου Π.Ο.Η. 1937 (Αὐτόθι σελ. 219-220)

 *

 Σημαντικόν εἶναι καί τό ἀπό 15.1.1938 ἔγγραφον Ζηλωτῶν Κληρικῶν καί Μοναχῶν ἐξ Ἁγίου Ὄρους πρός τούς δύο Μητροπολίτας:

 «Τοῖς ἀποστατήσασιν ἀφ' ἡμῶν Ἐπισκόποις κ. Γερμανῶ Μαυρομμάτη

τέως Δημητριάδος καί κ. Χρυσοστόμω Καβουρίδη πρώην Φλωρίνης

Εἰς Ἀθήνας

 Ἐπειδή μετά τήν ἔξοδον καί προσχώρησιν ὑμῶν εἰς τόν ἱερόν ἀγῶνα ἀπεκη­ρύξατε ὡς κατ' οὐσίαν Σχισματοαιρετικήν τήν λεγομένην ἐπίσημον Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί ὡς ἀποστερημένην τῆς ἁγιαστικῆς χάριτος κ.λπ.

 Ἐπειδή ἠθετήσατε ἐσχάτως τήν ὡς ἄν Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν ὑμῶν βάσει τῆς ὁποίας ἐδέχθημεν ὑμᾶς ὡς ἰδίους ποιμένας καί ἐκηρύξατε ἀναισχύντως ἐγγράφως καί ἐπ' Ἐκκλησίαις πολλάκις ὅτι ἡ νεωτεροποιός Ἐκκλησία τοῦ Παπαδοπούλου δέν εἶναι οὔτε Σχισματική οὔτε αἱρετική ἀλλ' Ὀρθόδοξος ἔχουσα ἐν τοῖς Μυστηρίοις αὐτῆς τήν ἁγιαστικήν χάριν κ.λπ.^(*)

Ἐπειδή ἀπεκηρύξατε ἑαυτούς ἀπό τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος ὡς κηρύξαντες ἔγκυρα τά Μυστήρια τῆς ὡς ἄνω Ἐκκλησίας καί συνεπῶς ὡς ἔγκυρον τήν καθαίρεσιν ὑμῶν κ.λπ.^(*)

 Ἐπειδή μετά τήν ἀντορθόδοξον Ὁμολογίαν ὑμῶν ταύτην ἐτάχθητε ὑπέρ τῆς συμπροσευχῆς τῶν διαμαχομένων μερίδων τοῦ τε Νέου καί Παλαιοῦ Ἡμερολογίου κ.λπ.^(*)

 Ἐπειδή διά τῆς μεταβολῆς ὑμῶν ταύτης κατεπροδώσατε τήν πίστιν ὑμῶν καί ἐτάχθητε ἀναφανδόν ὑπέρ τῆς νεωτεροποιοῦ Ἐκκλησίας τοῦ Παπαδοπούλου καί (ἐναντίον) ὑμῶν, καί κατά τοῦ ὑπέρ πίστεως καί εὐσεβείας ἱεροῦ ἡμῶν ἀγῶνος ὅν ἀπό δεκατετραετίας διεξάγομεν καί ὅστις στηρίζεται ἐπί τῶν θείων Δογμάτων καί τῶν ἐν γένει παραδόσεων τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας, εἰς βάρος τῆς ὁποίας ἐδημιουργήσατε καί δημιουργεῖτε καθ' ἑκάστην φρικτά σκάνδαλα διά τῆς πονηρίας, ὑποκρίσεως, δόλου καί μηχανορραφίας ὑμῶν.^(*)

 Διά ταῦτα καί δι' ὅλα ὅσα περιέχει ἡ καθ' ὑμῶν ἀποκηρυκτήριος ἔκθεσις ἡμῶν ἥν συνημμένως ὑμῖν ἀποστέλλομεν.

Ἀποκηρύσσομεν ὑμᾶς

 Ὡς ἀλλοτρίους ποιμένας, ὡς λύκους βαρεῖς περιβεβλημένους τεχνηέντως τήν δοράν τοῦ προβάτου πρός προβάτων φθοράν, ὡς λυμεῶνας τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν ἀγῶνος, ὡς ἐπιβούλους τῆς ψυχικῆς ἡμῶν σωτηρίας, ὡς ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας αὐτοῦ καί ἡμῶν.

 Ἀποκηρύσσομεν δέ σύν ὑμῖν καί ἅπαντας τούς ἀκολουθοῦντας ὑμᾶς οὕς μεθ' ὑμῶν τάσσομεν εἰς ἴσην μοῖραν μέ τούς Νεωτεριστάς, τούς πολεμίους τῶν ἐκκλησια­στικῶν ἡμῶν παραδόσεων. Πόρρω ὅθεν ἀφ' ἡμῶν ἅπαντες.

 Ἐν Ἁγίω Ὄρει τῆ 15η Ἰανουαρίου 1938

 Ἰωάσαφ Πνευματικός Εἰσόδια Ἁγίας Ἄννης. Χαράλαμπος Ἱερομόναχος, Τί­μιος Σταυρός Ἁγίας Ἄννης. Ἀρχιμανδρίτης Ἰωακείμ Νικολαΐδης, Γέν. θεοτόκου Ἁγίας Ἄννης. Ἀνανίας Ἱεροδιάκονος, Τίμιος Σταυρός Ἁγίας Ἄννης. Νικηφόρος Ἀρχιμανδρίτης Ἁγ. Ἐφραίμ, Κατουνάκια. Νεκτάριος Ἱερομόναχος, Ἅγιος Εὐθύμιος παρά τῶ Ἁγίω Νείλω. Καλλίνικος Πνευματ. «Ρουμ.», Ἅγ. Ἀνδρέας Σταυρονικήτα «Καψάλα». Γεδεών Πνευματικάς παρά τῆ Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης. Ἐφραίμ Ἱερο­μό­ναχος, Ἅγ. Ἐφραίμ, Κατουνάκια. Χριστόφορος Ἱερομόναχος, Προηγούμενος Κα­ρούλλια. Κωνστάντιος Ἱερομόναχος, Κοίμησις Θεοτόκου, Ἁγ. Ἄννης. Χαράλαμπος Ἱερομόναχος, Τίμιος Πρόδρομος πρώην Συμ/της Ἁγ. Ἄννης. Δωρόθεος Ἱερομό­ναχος, Φιλοθεϊτικόν καί Ἅγιος Νικόλαος. (Αὐτόθι σελ. 213-215).

 ΑΛΛΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΑΙ

 Οἱ ἐπίσκοποι Κυκλάδων Γερμανός καί Βρεσθένης Ματθαῖος ἀποκηρύξαντες τούς δύο Μητροπολίτας συνεκάλεσαν τήν 14.10.1937 τόν ἐν Ἀθήναις Ἱερόν Κλῆ­ρον καί συνοδικῶς συσκεψάμενοι ἐν τῶ ἱερῶ Ναῶ τῶν Τριῶν Παρθένων ἀπεφάσισαν τά κάτωθι:

«Σήμερον τῆ 14η τοῦ μηνός Ὀκτωβρίου τοῦ 1937 (Ο.Η.) ἐν τῶ ἱερῶ Ναῶ τῶν Τριῶν ἁγίων Παρθένων καί ὥρα 8η τῆς ἡμέρας ἐπί παρουσία τῶν δύο Ἀρχιερέων Κυκλάδων κ. Γερμανοῦ καί Βρεσθένης κ. Ματθαίου καί παρισταμένων τῶν Πανοσιο­λογιωτάτων Ἀρχιμανδριτῶν Γέροντος Πνευματικοῦ κ. Ἱερωνύμου, Προηγουμένου κ. Γεδεών, κ. Ἀκακίου, Ἀρτεμίου Ξενοφωντεινοῦ, Πολυκάρπου, Ἰλαρίωνος, Πανοσ. Ἱερομονάχων Γερασμίου, Ἰγνατίου, Μελετίου, Ἰωσήφ, Ἀντωνίου, Λογγίνου, Ἀμ­βροσίου, Χριστοφόρου, Χριστοφόρου, Νεκταρίου, Γρηγορίου καί τῶν Αἰδεσ. Ἱερέων Δημητρίου Γκιόκα, Χρήστου Γκιόκα, τοῦ ἱεροδιακόνου Χριστοδούλου, καί τῶν ὁσιω­τάτων Μοναχῶν Γέροντος Βίκτωρος, Νεοφύτου, Ἀντωνίου Βερναδάκη, Στεφάνου, Ἀθανασίου, Ἀκακίου, Στεφάνου, καί Μάρκου, ἤρξατο ἡ συνεδρίασις τοῦ ἱεροῦ ὡς ἄνω Κλήρου τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν προηγηθείσης καταλλήλου προσευχῆς.

 Ἅμα τῆ ἐνάρξει τῆς Συνοδείας ἀνεγνώσθη πρῶτον τό προηγούμενον πρακτικόν, μεθ' ὅ τόν λόγον ἔλαβεν ὁ Σεβ. Κυκλάδων (Γερμανός) ἐξιστορήσας ἐν λεπτομερεία τά ἀπό τῆς ἀρχῆς τοῦ ἱεροῦ ἀγῶνος διάφορα περιστατικά δι' ὦν ἀπεδείχθη ὅτι οἱ δύο Ἀρχιερεῖς Δημητριάδος Γερμανός καί Φλωρίνης Χρυσόστομος ἀπέκρουσαν ἐπιμόνως τήν συνεργασίαν καί τόσον μετ' αὐτοῦ ὅσον καί μετά τοῦ Σεβ. Βρεσθένης, μόνοι ρυθμίζοντες τά ἀφορῶντα τήν ὅλην κατάστασιν τῆς πολεμουμένης Ὀρθοδόξου Ἐκ­κλησίας. Εἴτα ἐτόνισε τούς λόγους τῆς πίστεως, οἴτινες προεκάλεσαν τό θλιβερόν γεγονός τῆς ἀποκηρύξεως τῶν δύο μνημονευθέντων ἀρχιερέων Δημητριάδος καί πρ. Φλωρίνης καί συνέστησαν ὅτι μέχρι θανάτου πρέπει νά μείνωμεν πιστοί εἰς ὅσα παρελάβομεν παρά τῶν ἁγίων Πατέρων.

 Ὁ Σεβ. Βρεσθένης (Ματθαῖος) λαβών τόν λόγον εἶπεν, ὅτι σκοπός τῆς σημερινῆς συνελεύσεως τοῦ ἱεροῦ Κλήρου ἐν τῶ ἱερῶ Ναῶ τῶν ἁγίων Τριῶν Παρθένων εἶναι νά πληροφορήσωμεν πάντας, ὅτι πρόκειται ἀπολύτως σήμερον περί αὐτῆς τῆς Ὀρθο­δοξίας, τῆς ὁποίας τόν ἱερόν ἀγῶνα ἔχομεν χρέος νά περιφρουρήσωμεν κατά πά­σης ἐπιχειρουμένης νοθείας καί νά δηλώσωμεν ὅσοι πιστοί, ὅτι δέν θά παρεκ­κλίνωμεν οὐδέ κατά κεραίαν ἀπ' ὅσα παρελάβομεν παρά τῶν ἁγίων Πατέρων καί ὅτι θά προτιμήσωμεν μυριάκις τόν θάνατον ἤ νά προδώσωμεν τίν τιμαλφῆ τῆς πατρώας εὐσεβείας θησαυρόν.

 Ἀνεγνώσθησαν εἴτα ἔγγραφα τῶν Ἀρχιερέων Δημητριάδος καί πρ. Φλωρίνης, ἅτινα ἐπιμαρτυροῦν, ὅτι ὄντως οὗτοι ἀποδέχονται τῆς Σχισματικῆς τῶν Νεω­τε­ρι­στῶν Ἐκκλησίας τά Μυστήρια ὡς ἔγκυρα καί τό ὅτι ἔχουν τήν φωτιστικήν καί ἁγιαστικήν χάριν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Αὐθορμήτως καί Λαϊκοί καί Κληρικοί ὡμολόγησαν ὅτι αὐτήκοοι ἐγένοντο τῶν τοιούτων κηρυγμάτων τῶν ὡς ἄνω Ἀρχιε­ρέων, οἵτινες γυμνῆ τῆ κεφαλῆ ἐκήρυξαν τήν νεωτεριστικήν τῆς ἀποστασίας διδα­σκαλίαν.

Ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτης καί Πνευματικός Πατήρ ἱερώνυμος προέτεινεν τήν ἀνάγκην τῆς διεξαγωγῆς τοῦ ἀγῶνος πρός τούς ἀποστάτας τῆς κακοδοξίας ἐξάρχους Μητροπολίτην Ἀθηνῶν καί λοιπούς, διά δέ τούς πλανηθέντας Δημητριάδος καί πρ. Φλωρίνης, ὅπως κληθῶσι καί δηλώσωσι τά φρονήματά των σήμερον^. μεθ' ὅ ἐάν ἐμ­μένωσιν ἐν τῆ κακοδόξω πλάνη των νά ἀποκηρχθῶση ὑπό σύμπαντος τοῦ Ὀρθο­δόξου κλήρου καί λαοῦ. ἐδήλωσε δέ ὅτι οὐδέν δέχεται μυστήριον τῶν κακοδόξων καί ὅτι ἐμμένει εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν τῶν Πατέρων καί ὁμοφρονεῖ μετά τῶν δύο Σεβασμ. Ἀρχιερέων Κυκλάδων καί Βρεσθένης.

Εἰς τήν πρότασιν ταύτην σύμπαντες προέβαλον τά γεγονότα, δι' ὦν βεβαι­οῦται ὅτι οἱ ὡς ἄνω ἀρχιερεῖς Δημητριάδος καί πρ. Φλωρίνης ἄνευ οἱασδήποτε ἀμφιβολίας ἐξεδήλωσαν παρρησία καί ἀπό τοῦ ἄμβωνος τῶν ἱερῶν Ναῶν τήν κακόδοξον τοῦ νεωτερισμοῦ διδασκαλίαν διά τῆς παραδοχῆς τῶν μυστηρίων τῶν νεωτεριστῶν. Ὁμοφώνως δέ ἐλήφθη ἀπόφασις τοῦ ἱεροῦ Κλήρου, δι' ἧς πάντες ἐνέκριναν καί ἐδήλωσαν ἐνυπογράφως:

Ἐμμένομεν πιστοί εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν τῶν Πατέρων ἡμῶν. Δι' αὐτήν ἐξήλθομεν τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν ἁγιωνύμου τόπου ἐξ ἀγάπης Χριστοῦ πρός οἰκοδομήν τῶν πιστῶν. Δι' αὐτήν κοπιῶμεν ἀγωνιζόμενοι ἀπό δεκατετραετίας καί κινδυνεύομεν ἄχρι θανάτου^. δέν ἀρνούμεια ὅσα οἱ θεῖοι Πατέρες ἐκδιδάσκουσιν ἡμᾶς. ἐκείνων μαθηταί ὑπάρχο­μεν καί ὡς τοιοῦτοι ἀπορρίπτομεν οἱ γνήσιοι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ λει­τουργοί ὡς ἄκυρα τά μυστήρια τῶν κακοδόξων νεοημερολογιτῶν, ἀναγνωρίζο­μεν ὡς Σχισματικήν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου καί ἀπο­κηρύττομεν τούς τά ἐναντία φρονοῦντας καί λέγοντας, ὅτι ἔχουν χάριν τῶν κακοδόξων νεωτεριστῶν τά Μυστήρια. Οὐδέν παρά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πα­τριαρχείου σήμερον ὡς ἔγκυρον ἀποδεχόμεθα καί δηλοῦμεν ὅτι ἐν τῶ ἀγῶνι τῆς Ὀρθοδοξίας θά μείνωμεν πιστοί μέχρι θανάτου καί προσκαλοῦμεν πάντας τούς κληρικούς ὅπως ἐν τῶ ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ προσέλθωσιν καί ὑπογράψωσι τό παρόν πρός κατοχύρωσιν τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν ἀγῶνος ὑπέρ τῆς ἁγιωτάτης Ὀρθοδόξου τοῦ Χριστοῦ πίστεως, δι' ὅν συνεστήθη καί λειτουργεῖ χάριτι θεία ἡ Ἑλληνική Θρησκευτική Κοινότης τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.

Εὐχόμεθα δέ ὁλοψύχως εἰς τόν Ὕψιστον τήν μετάνοιαν καί ἐπιστροφήν εἰς τήν πρώτην των ὑπέρ τῆς Ὀρθοδοξίας Ὁμολογίαν τῶν παρασυρθέντων Ἀρχιερέων καί λοιπῶν κληρικῶν καί λαϊκῶν τῶν ἀκολουθούντων αὐτοῖς πρός δόξαν τοῦ ἐν Τριάδι Εὐλογητοῦ Θεοῦ τῶν Πατέρων ἡμῶν ὦ ἡ δόξα καί τό κράτος καί ἡ Τιμή καί ἡ προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας.

Τό παρόν ἀναγνωσθέν ὑπογράφεται ὡς ἀκολούθως:

 † Ὁ Κυκλάδων Γερμανός. † Ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος. Ἱερώνυμος Ἀρχιμαν­δρί­της. Ἀρχιμ. Γεδεών Προηγούμενος. Ἀρχιμ. Ἀκάκιος Ἱερομόναχος. Ἀρχιμ. Ἀρτέ­μιος Ἱερομόναχος. Ἀρχιμ. Ἰωαννίδης Ἱερομόναχος. Ἀρχιμ. Πολύκαρπος Κουκό­πουλος. Ἀρχιμ. Ἰλαρίων Οὐζουνόπουλος. Γεράσιμος Ἱερομόναχος Διονυσάτης. Ἰ­γνάτιος Ἱερομόναχος Παταράκης. Σάββας Ἱερομόναχος Πνευματικός. Ἀντώνιος Ἱερομόναχος Νεασκητιώτης. Χριστόφορος Ἱερομόναχος Πουλουπάτης. Χριστό­φορος Ἱερομόναχος Χρονόπουλος. Λογγῖνος Ἱερομόναχος. Νεκτάριος Ἱερομό­να­χος. Ἰωσήφ Ἀντωνίου Ἱερομόναχος. Δημήτριος Γκιόκας Ἱερεύς. Χρῆστος Γκιό­κας Ἱερεύς. Χριστόδουλος Ἱεροδιάκονος. Γρηγόριος Ἱερομόναχος. Γερο-Βίκτωρ Μοναχός. Ἀντώνιος Βερναδάκης Μοναχός. Νεόφυτος Βαρβαρέσος Καθηγούμε­νος. Στέφανος Μοναχός. Ἀθανάσιος Βαλσαμάκης. Στέφανος Μακρῆς Μοναχός. Ἀκάκιος Μοναχός. Μᾶρκος Μοναχός.

Οἱ κάτωθι κληρικοί μή παρευρεθέντες εἰς τήν ἄνω συνεδρίαν πλήν ἀναγνώσαν­τες τό πρακτικόν καί συμφωνοῦντες πρός τά ἀνωτέρω ἐπικυροῦμεν ταῦτα προσυπο­γράφοντες: Ἕπονται ἄλλαι ὑπογραφαί».

 Ἐξαιρετικῆς ἱστορικῆς σημασίας εἶναι καί ἡ Ὁμολογία ἡ ὁποία διετυπώθη ὑπό τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. κατά τήν συνοδικήν συνδιάσκεψιν τῆς 6ης Νοεμβρίου 1937. Αὕτη ἔχει ὡς κάτωθι:

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑ

 Ἐν τῶ ὀνόματι τῆς ἁγίας καί Ὁμοουσίου καί Ζωοποιοῦ καί ἀδιαιρέτου Τριάδος, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος, τοῦ εὐλογητοῦ Θεοῦ τῶν Πατέρων ἡμῶν.

Ἐπειδή ἀποστολικῶς προτρεόμεθα ἑτοίμως ἔχειν εἰς ἀπολογίαν παντί τῶ αἰτοῦντι καί ἐντολήν παρά τοῦ Κυρίου ἔχομεν, ἵνα τά τῆς εἰρήνης καί οἰκοδομῆς τῶν πιστῶν ἐργαζώμεθα καί ἐπειδή ἐν τῶ καιρῶ τούτω πολλά τά σκάνδαλα ἐπισυμβαίνουσι διαταράττοντα τάς συνειδήσεις τῶν Χριστιανῶν, ἵνα τοῦτο ἐκκόψωμεν καί προμηθούμενοι τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἀπολύομεν τό παρόν ἡμῶν ἔγγραφον, δι' οὗ ὁμολογοῦμεν ἐνώπιον Θεοῦ καί ἀνθρώπων τήν καλήν τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως Ὁμολογίαν, τήν ὁποίαν καλοῦμεν πάντα κληρικόν καί Ὀρθόδοξον χριστιανόν, ὅπως ἀπό καρδίας ἀποδεχθῆ καί διά στόματος ὁμολογῆ κατά τό γεγραμμένον «καρδία γάρ πιστεύεται εἰς δικαιοσύνην, στόματι δέ ὁμο­λογεῖται εἰς σωτηρίαν», ἵνα μέλος λογίζηται γνήσιον τῆς μιᾶς, ἁγίας, καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου τοῦ Χριστοῦ ἡμῶν ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας καί μέρος ἔχη μετά τοῦ Κυρίου τῆς δόξης ἐν τῆ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

 Ὁμολογοῦμεν λοιπόν ὅτι:

 «Ἀποδεχόμεθα καί τιμῶμεν τάς ἁγίας καί Οἰκουμενικάς ἑπτά Συνόδους καί τά ἐν αὐταῖς δογματισθέντα καί κηρυχθέντα θεῖα τε καί ὑπερφυῆ καί σωτήρια Δόγματα περά τῶν ὁσίων καί Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, οὕς κατά καιρόν ἔθνους τό Πνεῦμα τό ἅγιον ποιμαίνειν τήν Ἐκκλησίαν Αὐτοῦ καί διέπειν, καί πάντων τῶν ἐναρέτων καί μακαρίων Πατέρων, τά τε δόγματα καί πονήματα ἀσπαζόμεθα ὡς διδασκαλίαν ἀνεπίληπτον καί σωτήριον θεμέλιον καί οὕς ἡ Καθολική ἀνατολική Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία προσίεται ἀποδεχόμεθα καί οὕς ἀποστρέφεται ἀποστρεφόμεθα, ἀποβαλλόμεθα δέ καί παντελῶς ἀποτρεπόμεθα τάς ἀπό τοῦ Σίμωνος τοῦ Μάγου καί μέχρι τοῦ δεῦρο τῆς εὐσεβείας παντάπασιν ἀποπεπτωκότας καί δόξας ἀθετήσαντας καί φθοροποιά δόγματα ἐφευρόντας καί τήν τῶν ἁγίων παράδοσιν ἀθετήσαντας καί τόν πιρκόν τῶν ζιζανίων σπό­ρον συναναμεῖξαι τῆ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀρούρα τολμήσαντας αὐτούς τε ἀναθεμα­τίζομεν καί πάντας τούς ἑπομένους αὐτοῖς, καί ὡς λύμην τῆς κατά Χριστόν Ἐκκλησίας διαπτύομεν καί τῶ ἀναθέματι καθυποβάλλομεν. Πᾶς δέ ὁ μή κατά τήν παράδοσιν τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας πιστεύων οὗτος ἄπιστος ἐστί. Δι' ὅ καί οἱ μή βαδίζοντες καί μή ἔχοντες τόν αὐτόν σκοπόν, ὅν ἐβάδισεν ἡ Ὀρθό­δο­ξος Ἐκκλησία οἱ τοιοῦτοι ἱερεῖς μήτε ἱερωσύνην ἔχουν μήτε μυστήρια τελοῦνται ὑπ' αὐτῶν, ἡ δέ μερίς αὐτῶν μετά τοῦ προδότου Ἰούδα.

 Τήν καινοτομίαν τοῦ νέου ἡμερολογίου ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πανορθο­δόξως καταδικάσασα εἰς τρεῖς Συνόδους τῶ 1583, 1587, 1593 καταδικάζομεν καί ἀποκηρύττομεν ὡς γνήσια καί πιστά τέκνα αὐτῆς, καί ἀποστρεφόμεθα ὡς νεω­τερισμόν καί ὡς ὑπαγόρευμα τοῦ διαβόλου, τήν δέ καινοτομήσασαν Ἐκκλησίαν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου ἀποκηρύττομεν ὡς φρυαξαμένην κατά τῶν ἁγίων Πατέρων καί ὡς σχισματικήν ἀναγνωρίζομεν^. τά δέ Μυστήρια τῶν νεοημερολογιτῶν ὡς ἄδεκτα ἐν τῆ ἁγία τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία ὁμολογοῦμεν καί μή μετέχοντα τῆς Χάριτος τοῦ ἁγίου Πνεύματος, καθ' ἅ καί ἐν τῶ α΄ Κανόνι αὐτοῦ περί τῶν σχισματικῶν ἀποφαίνεται ὁ Μέγας Βασίλειος. Καί τό Ἅγιον Μῦρον ἀκολούθως τό τελεσθέν ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μετά τήν ἐπάρατον καί ἀντιρθόδοξον καινοτομίαν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἡμερο­λογίου δέν ἀποδεχόμεθα ὡς ἔγκυρον, τοῦ Πατριαρχείου σήμερον τήν κακοδο­ξίαν τοῦ νεωτερισμοῦ εἰσηγηθέντος ἐπί λύμη τῆς Ὀρθοδοξίας καί μή ὀρθοτο­μοῦντος τόν λόγον τῆς ἀληθείας.

 Τῶ ἀναθέματι ὑποβάλλομεν καί τήν ἄθεον καί ἀντίχριστον τῆς Μασονίας διδασκαλίαν ὡς καί πᾶσαν αἵρεσιν σήμερον ἐπιπολάζουσαν καί πλάνην τοῦ διαβόλου, ἤτοι ἀθεϊσμόν, κομμουνισμόν, χιλιασμόν, ὀρθολογισμόν, πνευματι­σμόν, θεοσοφισμόν, προτεσταντισμόν, παπισμόν, Μακρακισμόν καί λοιπάς τοῦ Σατάν ἐφευρέσεις διά τοῦ νεωτερισμοῦ πρός διαστροφήν τῆς Μόνης ἀληθοῦς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς ἡμῶν πίστεως καί πρός ἀπώλειαν τῶν παραπλανω­μένων ἀστηρίκτων ἐν τῆ πατρώα εὐσεβεία ψυχῶν.

 Πατρικαῖς δέ στηριζόμενοι εὐχαῖς καί τῶν ἱερῶν κανόνων ἐπιταγαῖς φεύγο­μεν ἀπό τῆς μετά τῶν κακοδόξων νεωτεριστῶν Θρησκευτικῆς συγκοινωνίας καί συμπροσευχῆς καί κηρύσσομεν ὡς ἀκράδαντα καί ἀσάλευτα εἰς τόν αἰῶνα τά μαρτύρια καί δικαιώματα τοῦ Κυρίου, ἤτοι τούς ἱερούς κανόνας, κατά τήν τοῦ Κυρίου φωνήν.

 Πᾶσαν δέ διδασκαλίαν ἡμῶν προγενεστέραν ἔγγραφον ἤ προφορικήν ἀντι­βαίνουσαν πρός τήν ἀνωτέρω Ὁμολογίαν ἀπορρίπτομεν. Καί ἀποκηρύττομεν ὦδε καί πᾶσαν πρᾶξιν ἤ φρόνημα τῶν δύο νεωτερισάντων καί ἀρνησαμένων τήν πρώτην αὐτῶν Ὁμολογίαν ἀρχιερέων τέως Δημητριάδος καί πρώην Φλω­ρίνης ἀντικειμένην πρός τήν παροῦσαν Ὀρθόδοξον τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν πί­στεως Ὁμολογίαν.

Ἐμμένομεν πιστοί εἰς τήν Ὀρθοδοξίαν τῶν Πατέρων ἡμῶν. Δι' αὐτήν κο­πιῶμεν ἀγωνιζόμενοι τόν καλόν ὑπέρ αὐτῆς ἀγῶνα. Δέν ἀθετοῦμεν ὅσα οἱ Θεῖοι Πατέρες ἐκδιδάσκουσιν ἡμᾶς. Ἐκείνων μαθηταί ὑπάρχομεν. Καί δηλοῦμεν ὅτι ἐν τῶ ἀγῶνι τῆς Ὀρθοδοξίας θά μείνωμεν πιστοί μέχρι θανάτου. Καί προσκα­λοῦμεν πάντας τούς Κληρικούς ὅπως ἐν τῶ ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ὑπογράψωσι τήν παροῦσαν Ὁμολογίαν πίστεως πρός κατοχύρωσιν τοῦ ἱεροῦ ὑπέρ τῆς ἁγιωτάτης τοῦ Χριστοῦ ἡμῶν πίστεως ἀγῶνος, δι' ὅν συνεστήθη καί λειτουργεῖ Χάριτι Θεία ἡ ἑλληνική θρησκευτική Κοινότης τῶν Γνησίων Ὀρ­θοδόξων Χριστιανῶν. Εὐχόμεθα δέ ὁλοψύχως, ὅπως πάντες οἱ παραπλανηθέντες ἀπό τῆς ἀληθείας τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς ἡμῶν πίστεως καί ἀκολουθή­σαντες τόν κατάκριτον νεωτερισμόν κλῆρος καί λαός ἐπιστρέψωσιν εἰς τήν ὁδόν τῶν ἁμολύντων ἐκκλησιαστικῶν παραδόσεων, καί τό πάτριον ἑορτολό­γιον καί ἑνωθῆ οὕτω τό εὐλογημένον ἡμῶν Ἔθνος θρησκευτικῶς καί εὕρη ἕκαστος τήν ὁδόν τῆς ψυχικῆς σωτηρίας ἐν τῆ πατρώα εὐσεβεία, καί δοξασθῆ ὁ εὐλογητός θεός τῶν Πατέρων ἡμῶν, ὦ ἡ δόξα καί τό Κράτος, ἡ τιμή καί προσκύνησις τῶ Πατρί καί τῶ Υἱῶ καί τῶ ἁγίω Πνεύματι εἰς τούς αἰῶνας. Ἀμήν.

Ἀναθέτομεν δέ εἰς τό Διοικητικόν Συμβούλιον τῆς Ἑλληνικῆς Θρησκευτικῆς Κοινότητος τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, ὅπως νομίμως ἐπιδώση ἐν ἀντιγράφω τήν ἀνωτέρω Ὀρθόδοξον Ὁμολογίαν εἰς τόν Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν Χρυσόστομον ὡς Πρόεδρου τῆς ὑπ' αὐτόν Συνόδου.

 Ἐν Ἀθήναις τῆ 6 Νοεμβρίου 1937 Π.Ο.Ε.

 † Ὁ Κυκλάδων Γερμανός. † Ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος. Προηγούμενος Γεδεών Ἀρχιμανδρίτης. Ἀκάκιος Ἀρχιμανδρίτης. Ἰλαρίων Οὐζουνόπολος Ἀρχιμανδρί­της. Ἀντώνιος Ἱερομ. Νεασκητιώτης. Ἀρτέμιος Ξενοφωτεινός. Γρηγόριος Ἱερο­μόναχος. Χριστόφορος Πουλουπάτης Ἱερομόν. Πνευματικός Παπαδόπουλος. Κορνήλιος Δ. Μαρμαρινός. Ἱερομόναχος Κάλλιστος. Ἱερομόναχος Νικόδημος. Ἱερεύς Νικ. Σμυρλῆς. Ἀκάκιος Μοναχός. Ἰωσήφ Ἀντωνίου. Μοναχός Καλλίνι­κος. Μοναχός Μᾶρκος. Μοναχός Βίκτωρ».

 (Αὐτόθι σελ. 291-297)

 Πράγματι ἡ ἀνωτέρω Ὁμολογία ἐπεδόθη διά δικαστικοῦ κλητῆρος πρός τόν Σχι­σματικόν Ἀρχιεπίσκοπον Χρυσόστομον Παπαδόπουλον, ἡ ὁποία λίαν τόν δυσαρέ­στησεν, διό καί ἐκίνησεν τόν διωγμόν κατά τῶν δύο Ἀρχιερέων Κυκλάδων Γερμανοῦ καί Βρεσθένης Ματθαίου.

 (*) Ἡ παροῦσα κατάστασις (τῶν δύο τελευταίων δεκαετιῶν), μέ ἀποκορύφωσιν τάς ἀλλε­παλλήλους ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ πρ. Ἀρχιερέων μας, ἀποτελεῖ ΑΠΟΛΥΤΟΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑΝ αὐτοῦ τοῦ κινήματος τῶν πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου καί τῶν λοιπῶν, τό ὁποῖον προεκάλεσεν τό Φλω­ρινικόν σχίσμα τοῦ 1937! Εἶναι καιρός νά ἀφήσωμεν τόν παλαιοημερολογιτικόν 13μερισμόν καί νά ἀντιληφθῶμεν ὅτι δέν εἶναι μόνον θέμα παλαιοῦ ἡμερολογίου - ἑορτολογίου (καί τοῦτο σοβαρόν), ἀλλά θέμα Ὀρθοδοξίας-Ἐκκλησίας! Δέν εἴμεθα παλαιοημερολογῖται ἀλλά ΟΡ­ΘΟΔΟΞΟΙ! ἀντιθέτως ὑπάρχει ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ-ΑΙΡΕ­ΣΙΣ!