Τοῦ θεολόγου ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΓΚΟΥΤΖΙΔΗ

(Συνέχεια ἐκ τοῦ προηγουμένου)

Η ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ

(Δ.Ι.Σ. 7.4.1937)

 Εἰς τό προηγούμενον Ζ΄ ΜΕΡΟΣ, ἐξετέθησαν ἀπολύτως ἀληθεῖς μαρτυρίαι καί ἐκ τοῦ βιβλίου τοῦ Σταύρου Καραμήτσου, ἐκ τῶν ὁποίων σαφῶς ἐπιμαρτυροῦνται αἱ περί δυνάμει διδασκαλίαι τῶν Μητροπολιτῶν Δημητριάδος καί πρ. Φλωρίνης, ἐνῶ οἱ ἴδιοι διεμαρτύροντο ὅτι δῆθεν συκοφαντόνται εἶναι Ὀρθόδοξοι! Τίθεται, ὅμως, τό ἐρώτημα ποίαν Ὁμολογίαν δηλώνουν εἰς τήν δήλωσίν των τῆς 9ης Σεπτεμβρίου 1937 οἱ δύο Μητροπολῖται καί ποῦ ἡ κακοβουλία καί ποία ἡ κατ' αὐτῶν συκοφαντία, εἰς ὅλα τά ἀποκηρυκτικά ἔγγραφα τῶν Ὀρθοδόξων;

 Δηλώνουν ὅτι ἐμμένουν εἰς τήν Ὁμολογίαν τοῦ 1935, πλήν εἶναι καί διαπρύ­σιοι ὁμολογηταί τοῦ «δυνάμει καί οὐχί ἐνεργεία Νεοημερολογιτικοῦ σχίσμα­τος»! Δηλώνουν ὅτι ἐμμένουν εἰς τήν Ὁμολογίαν τοῦ 1935, καθ' ἥν ἡ Νεοημερο­λογιτική Ἐκκλησία εἶναι οὐσία σχισματική καί «στεροῦνται τῆς Θείας Χάριτος πάντα τά μυστήρια... τῆς σχισματικῆς Ἐκκλησίας», ἐνῶ συγχρόνως πεπαρη­σια­σμένα ἐν κηρύγμασι ἐν ἐγκυκλίοις καί ἐν τῆ πράξει ἀναγνωρίζουν τήν Νεοημε­ρολογιτικήν σχισματικήν Ἐκκλησίαν ὡς Κανονικήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν καί ταμειοῦχον τῆς Θείας Χάριτος! Ἐξ ὅλων αὐτῶν προκύπτουν μόνον ὡς ἀδίστα­κτοι ὑποκριταί, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται νά ἐξαπατήσουν τούς πιστούς καί τούς σύρουν ὄπισω αὐτῶν. Τά ψεύδη καί τάς ὑποκρισίας των ὅμως ἀποκαλύπτει καί αὐτός ὁ Νεοημερολογιτισμός.

 Η ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ

 Σημαντικά εἶναι ὅσα εἰς τά πρακτικά τῆς Νεοημερολογιτικῆς Συνόδου ἀναφέ­ρονται περί τῆς ἐν λόγω περιόδου 1935-1937), σχετικά μέ τήν ἐκκλησιολογικήν ἀντι­παλότητα τῶν ἑκατέρωθεν ἐπισκόπων καί γενικώτερον μέ τό κατ' αὐτούς «πα­λαιοη­μερολογιτικόν ζήτημα».

 Εἰς τήν συνεδρίαν τῆς Δ.Σ. 7.4.1937 γίνεται πλήρης ἀναφορά εἰς τά ἀποτε­λέσματα ἐκ τῶν ἐπαφῶν τάς ὁποίας εἶχον παράγοντες τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ μετά τοῦ Δημητριάδος καί πρ. Φλωρίνης, τούς ὁποίους, μέ ἐντολήν τοῦ Χρυσο­στόμου Παπαδοπούλου, δύο Μητροπολῖται, οἱ Κασσανδρείας Εἰρηναῖος καί Μαρωνείας Ἄνθιμος, «ἀνέλαβον μεσολαβητικήν προσπάθειαν παρά τοῖς καθη­ρη­μένοις «Δημητριάδος» Γερμανῶ καί «πρ. Φλωρίνης» Χρυσοστόμω, πρός ἐπιστροφήν αὐτῶν εἰς τήν Ἐκκλησίαν...».

 «...Ἡ ἀνακοίνωσις τοῦ Μητροπολίτου Κασσανδρείας Εἰρηναίου ἔχει, ἐκ τῶν Πρακτικῶν τῆς Δ.Ι.Σ. τῆς 7.4.1937, ὡς ἑξῆς: «Σεβ. Κασσανδρείας: Εὑρισκόμεθα πρό μιᾶς ἐκκλησιαστικῆς καί λαϊκῆς ἀσθενείας. Τό ἔργον τό ἐπαινετόν εἶναι νά μή ἀνα­ξέωμεν τάς πληγάς, ἀλλά νά θεραπεύωμεν αὐτάς, νά σώσωμεν τούς ἀποπλανη­θέν­τας καί νά ἐξασφαλίσωμεν τήν γαλήνην καί τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἔθνους. Ἐγώ μετά τοῦ Σεβ. Μαρωνείας, ἀνεπισήμως καί κατόπιν προτροπῆς τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου, ἤλθομεν εἰς συνομιλίας μετά τῶν καθηρημένων πα­λαιοημερολογιτῶν πρ. Δημητριάδος καί Φλωρίνης, φρονῶ δέ ὅτι κατά θείαν εὐδο­κίαν παρουσιάσθη μία ἄποψις δυναμένη νά δῆ εὐνοϊκῶς τό ζήτημα. Εἶναι ἀληθές ὅτι ἐκ μέρους τῶν ἁγιορειτῶν καί τῶν καθηρημένων ἀρχιερέων ἔχει ἀναπτυχθῆ μέγι­στος φανατισμός. Ἡμεῖς δι' αὐτό τούς ἐκακίσαμεν καί τούς ἐπεπλήξαμεν αὐστηρό­τα­τα ὡς βλάψαντας μεγάλως καί τήν Ἐκκλησίαν καί τό Ἔθνος. Ὁ ποτέ Φλωρίνης προ­έτεινεν ὡς λύσιν τήν ἐπιστροφήν τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας εἰς τό παλαιόν ἡμερολό­γιον. Ἀντετάξαμεν ὅτι οὕτω, θεραπεύοντες μίαν μικράν πληγήν, θά ἀνοίξωμεν ἄλλην πολύ μεγαλυτέραν, δεδομένου ὅτι ἕξ καί πλέον ἑκατομμύρια τῶν Ἑλλήνων, πειθαρχήσαντα τῆ Ἐκκλησία, ἐδέχθησαν τήν διόρθωσιν τοῦ ἡμερολογίου. Ὑπεδείχθη ἀκολούθως ὁ τρόπος τῆς ὑπό τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας παροχῆς τοῖς παλαιοημερολο­γίταις κανονικῶν ἱερῶν. Ἀλλά καί οὗτος δέν ἐγένετο παρ' αὐτῶν δεκτός. Τέλος εὑρέθη μία λύσις σώζουσα τήν κατάστασιν. Ὅπως ἡ Διορθόδοξος ἐπιτροπή, ἡ ἐν ἁγ. Ὄρει συνελθοῦσα, τό ζήτημα τοῦ ἡμερολογίου καί τοῦ Πασχαλίου παρέπεμψεν εἰς τήν μέλλουσαν νά συνέλθη Πανορθόδοξον Σύνοδον, οὕτω καί νῦν εἰς ταύτην νά πα­ραπεμφθῆ ἡ ὁριστική λύσις τοῦ παλαιοημερολογιτικοῦ ζητήματος, καταλλήλως ἀνα­πτυσσομένου τοῦ πράγματος εἰς τόν παλαιοημερολογιτικόν λαόν. Ἐν τῶ μεταξύ χρόνω ἡ ἐπίσημος Ἐκκλησία δέν δύνανται βεβαίως νά παρεκκλίνη τῆς γενομένης διορθώσεως, ἐπειδή δέ οἱ παλαιοημερολογῖται ἐμμένουσιν εἰς τάς ἀπόψεις των νά καταργηθῶσι πᾶσαι αἱ ὑφιστάμεναι ὀργανώσεις αὐτῶν καί νά ἑνωθῶσιν οἱ πρός αὐτούς προσχωρήσαντες τέως Ἱεράρχαι τῆ μητρί Ἐκκλησία καί νά παύση ἡ ὑφισταμένη σήμερον διαρχία ἐν αὐτῆ. Ὁ ποτέ Δημητριάδος ἐδέχθη τάς ἀπόψεις αὐτάς, προβάλλων τήν ἀπαίτησιν ὅπως ἐπανέλθη εἰς τήν Μητρόπολιν αὐτοῦ, ἀφοῦ δέν ἔχει ὑποβάλει παραίτησιν, ὑπισχνούμενος ὅπως πειθαρχήση τῆ ἱερᾶ Συνόδω κατά τόν Καταστατικόν τῆς Ἐκκλησίας Χάρτην. Προσέθεσε δέ, ὅτι καί ὁ ποτέ Φλωρίνης, ἐν τέλει θά δεχθῆ διότι καί οἰκονομικῶς πάσχει. Μετά τήν διάλυσιν τῶν παλαιοημερολογιτικῶν Κοινοτήτων θά ὑποβληθῶσι τῆ Ἱ. Συνόδω, κατάλογοι τῶν ἱερέων αὐτῶν καί οἱ μέν ἐξ αὐτῶν καθηρημένοι θά παραμένωσι τοιοῦτοι, τούς δέ ἄλλους θά διατηρήσωσι οἱ παλ/ται διά τάς θρησκευτικάς ἀνάγκας των, τελοῦντες τάς Ἱεράς ἀκολουθίας κατά τό παλαιόν ἡμερολόγιον, αὐτοί δέ ἀμείβοντες αὐτούς, ὑποχρεουμένους νά ὑποτάσσωνται εἰς τούς οἰκείους κανονικούς Ἱεράρχας καί τούτους ἐν ταῖς ἱεραῖς ἀκολουθίαις μνημονεύοντες. Οὕτω δέ σύν τῆ παρόδω τοῦ χρόνου θά πραγματοποιηθῆ ἡ ἀφομοίωσις αὐτῶν πρός τήν ἐπίσημον Ἐκκλησίαν. Ὡς πρός τούς χειροτονηθέντας τέσσαρας παλαιοημερολογίτας ἐπισκόπους, καί οὗτοι θά ὑποταχθῶσι τῆ Ἐκκλησία οὐδεμίαν ἀξίωσιν ἔχοντες ἐπί τῶν ἐπαρχιῶν, ὦν φέρουσι ψιλῶ ὀνόματι τόν τίτλον ἐπιτρεπομένου μόνον αὐτοῖς, ὅπως ἱερουργῶσιν ὡς ἀρχιε­ρεῖς. Φρονῶ ὅτι ὀφείλομεν νά κάμωμεν συγκατάβασιν. Μή ἀναμένωμεν θεραπείαν τοῦ κακοῦ ἀπό τήν Πολιτείαν, ἐφαρμόσωμεν καί πάλιν τάς ἀνέκαθεν ὑπό τῆς Ἐκκλη­σίας χρησιμοποιουμένας οἰκονομίας, ἵνα ἐπιτύχωμεν τήν διασπασθεῖσαν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἔθνους» (ΚῶΔΙΣ 1936-1937 σελ. 454-455)». (Χριστ. Παρασκευαΐδη «ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑ­ΤΟΣ... ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ» Ἀθῆναι 1982 σελ. 258-259).

Ἐπειδή τά ὡς ἄνω συμβάντα εἶχον διαρρεύσει καί εἶχον ἀφήσει ἔκθετους τούς δύο ἐκπεσόντας τῆς Ὁμολογίας των Ἀρχιερεῖς, οὗτοι, ὁ Δημητριάδος καί πρ. Φλω­ρί­νης, ἀμυνόμενοι ἐξέδωκαν τήν κάτωθι ὑποκριτικήν ἐγκύκλιον:

 Ἐπειδή τινές κακοβούλως διέδωσαν ὅτι ἡμεῖς εὑρισκόμεθα εἰς ἐκκλησιαστικήν ἐπι­κοινωνίαν μετά τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Χρυσοστόμου, μετ' ἀγα­να­κτήσεως ἀποκρούομεν τήν διάδοσιν ταύτην δηλοῦντες ὅτι ἀπό τοῦ Ἰουνίου τοῦ 1935 μέχρι σήμερον οὔτε προσωπικῶς, οὔτε γραπτῶς ἐπεκοινωνήσαμεν μετ' αὐτοῦ καί οὔτε συνεπροσευχήθημεν, οὔτε εἰσήλθομεν εἰς Ἐκκλησίαν νεοημερολογιτῶν.

 Πρό τῶν Χριστουγέννων ἀπέστειλε πρός ἡμᾶς δύο Ἀρχιερεῖς συνωδᾶ τῶ 74 Κανόνι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ἡ πρός αὐτούς ἀπάντησις ἡμῶν ἦτο ὅτι καί ἡμεῖς ποθοῦμεν τήν Ἕνωσιν καί πρός τοῦτο ἀπεσπάσθημεν τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας, ἀλλ' ἡ ἕνωσις δέον νά γίνη διά τῆς ἐπαναφορᾶς τοῦ πατρίου ἑορτολογίου. ὡς πρός δέ τό ἔγκυρον ἤ μή τῶν ὑπό νεοημερολογιτῶν τελουμένων μυστηρίων, ἐμμένομεν εἰς ὅσα διεκηρύξαμεν τόν Ἰού­νιον 1935, ὅτι ἡ ἁγιαστική χάρις τῶν μυστηρίων εὑρίσκεται καί ἐνεργεῖ διά τῶν ἐκ­κλησιαστικῶν ἐκείνων λειτουργῶν, οἵτινες διακρατοῦσιν τάς Ἱεράς παραδόσεις καί τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνας μή προβάντες εἰς οὐδεμίαν καινοτομίαν, οὐχί δέ διά τῶν μακρυνθέντων τῶν ἱερῶν παραδόσεων^(*).

 Προκειμένου δέ ἐκ τῶν ἔξω Ἐκκλησιῶν νά γίνη τις δεκτός εἰς τήν ὑφ' ἡμᾶς παλαι­οημερολογιτικήν Ἐκκλησίαν, ἥν τό Συνοδικόν Δικαστήριον τῆς ἐπισήμου Ἐκκλησίας ἐν τῆ ἀποφάσει αὐτοῦ τῆς 3ης Ἰουλίου 1935 καλεῖ σχισματικήν, καίτοι τηροῦσαν ἀλώβητα καί ἀπαραχάρακτα τά δόγματα, Κανόνας καί Ἱεράς παραδόσεις τῆς Μιᾶς ἁγίας Καθο­λικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, οὗτος ὀφείλει δι' αἰτήσεως πρός τήν Ἱεράν Σύνοδον ἡμῶν νά δηλώση τόν ἱερόν σκοπόν του, μόνην ἁρμοδίαν νά κρίνη τόν τρόπον τῆς παρα­δο­χῆς αὐτοῦ ὡς διακελεύουσιν οἱ θεῖοι καί ἱεροί Κανόνες. Ὅτι δέ μόνη ἁρμοδία εἶναι ἡ Σύ­νοδος παραθέτομεν τόν 39ον Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἔχοντα οὔτω:^(**).

 «Οἱ πρεσβύτεροι καί οἱ διάκονοι ἄνευ γνώμης τοῦ ἐπισκόπου μηδέν ἐπιτελεί­τω­σαν. Αὐτός γάρ ἐστίν ὁ πεπιστευμένος τόν λαόν τοῦ Κυρίου καί τόν ὑπέρ τῶν ψυχῶν αὐτῶν λόγον ἀπαιτηθησόμενος».

 Ἐπί τούτοις εὐχόμενοι ὑμῖν τόν ἄνωθεν φωτισμόν διατελοῦμεν εὐχέται διάπυροι εἰς Χριστόν.

 † Ὁ Δημητριάδος ΓΕΡΜΑΝΟΣ

† Ὁ πρώην Φλωρίνης ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Ὁ Γραμματεύων Πρωτοσύγκελλος

Α. ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ

(Σ. Καραμήτσου αὐτόθι σελ. 141-143)

 Τό ἀνωτέρω ἔγγραφον βεβαιοῖ ὅσα εἰς τά πρακτικά τῆς Νεοημερολογιτικῆς Συ­νόδου τῆς 7.4.1937 ἀνεφέρθησαν ἀνωτέρω. Δηλαδή ἐπιβεβαιοῖ τήν δι' ἀντιπροσώπων του, ἐπικοινωνίαν των μετά τοῦ Χρυσ. Παπαδοπούλου, ἐπί τῶ σκοπῶ εὑρέσεως λύ­σεως ἐπί τῆς προκυψάσης καταστάσεως μετά τήν προσχώρησίν των εἰς τήν Ἐκκλη­σίαν τῶν Γ.Ο.Χ. καί ὅτι «ἡ λύσις ἡ ὁποία θά σώση τήν κατάστασιν» θά δοθῆ ὑπό τῆς μελλούσης νά συνέλθη Πανορθοδόξου Συνόδου πρός τήν ὁποία παραπέμπεται τό «Παλαιοημερολογιτικόν»!

 Ἄξιον ἰδιαιτέρας προσοχῆς εἶναι ὅτι, ἐν ὦ χρόνω κυκλοφορεῖ ἡ ἐγκύκλιος αὕτη, ἐν τῆ ὁποία διαβεβαιοῦται ἡ δῆθεν ἐμμονή τῶν δύο Μητροπολιτῶν εἰς τά «ὅσα διεκήρυξαν τόν Ἰούνιον τοῦ 1935» ὁ Βρεσθένης Ματθαῖος ζητεῖ νά διατυπωθῆ συγκεκριμένα καί διακηρυχθῆ διά κοινῆς ἐγκυκλίου ἡ Ὁμολογία τοῦ 1935, ὅπερ ἠρνήθησαν κατ' ἐπανάληψιν. Εἰς τήν ἀνωτέρω ἐγκύκλιόν των ἀποσιωπᾶται ἡ Ἐκκλησιολογία τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., περί «οὐσία σχισμα­τικῆς» τῆς Νεοημερολογιτικῆς Ἐκκλησίας, ὡς καί περί στερήσεως Χάριτος ἐν τοῖς ὑπ' αὐτῆς τελουμένοις μυστηρίοις καί ἀναφέρεται ὅτι διά τήν εἴσοδον Νεο­ημερολογίτου εἰς τήν Ἐκκλησίαν τῶν Γ.Ο.Χ. ἁρμόδια νά ἀποφασίση εἶναι ἡ Ἱερά Σύνοδος. Δηλαδή δέν ὑπάρχει ἤ καταργεῖται ὁ μέχρι σήμερον τρόπος ἐπιστρο­φῆς τῶν Νεοημερολογιτῶν, ἤτοι, διά λιβέλου, Ὁμολογίας καί διά ἁγίου Μύρου ὅπου ἡ βάπτισις ἐγένετο μετά τό 1924.

 (Συνεχίζεται)

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

 (*) Ποῖοι εἶναι αὐτοί οἱ «Ἐκκλησιαστικοί λειτουργοί»; Διατί δέν κατωνομάζονται; Δυ­στυχῶς πάντοτε τούς προδότας χαρακτηρίζει ἡ φθηνή διπλωματική μέθοδος...

 (**) Δυστυχῶς οἱ μεγάλοι, δηλαδή οἱ ἐγγράμματοι καί σοφοί, γνωρίζουν νά ὑποκρίνωνται καί νά ἐξαπατοῦν μέ σοφίαν!... ἄσχετως ἐάν εἰς τήν πραγματικότητα ἀποδεικνύονται μωροί ὅπως ἐν προκειμένω! Τί σχέσι ἔχει εἰς τήν περίπτωσιν ὁ 39ος Κανών, ὅταν τό θέμα εἶναι ἡ Ἐκ­κλησιολογία - Ὁμολογία τῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;