Μέ ἀφορμή τήν 25ην Μαρτίου, διά μίαν ἀκόμη φοράν, κάποιοι συμπατριῶτες μας ἔσπευσαν νά ἐξωτερικεύσουν τό μίσος των διά τόν τόπο μας…! Δέν ἰσχυριζόμεθα ὅτι εἰς τήν ἱστορία μας δέν ὑπάρχουν μελανά σημεῖα, τά ὁποῖα πρέπει νά ἐνθυμούμεθα διά νά ἀποφεύγεται ἡ ἐπανάληψίς των, (ἐφιάλτες, κερκόπορτες, γενίτσαροι, δοσίλογοι κ.λπ.), εἶναι ὅμως τελείως διαφορετικόν νά γίνωνται ὡρισμένοι «βαποράκια» τῆς ἀνιστόρητης καί προκλητικῆς ἐθνικιστικῆς προπαγάνδας κάποιων γειτόνων μας. Δυστυχῶς, ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι αὐτοχαρακτηρίζονται συνήθως ὡς προοδευτικοί, ἐκσυγχρονιστές, εὐρωπαϊστές κ.λπ., ὄχι μόνο ἐνοχλοῦνται ἀπό τάς ἀναφοράς εἰς τήν Ἑλληνορθόδοξον πολιτισμικήν μας ταυτότητα, ἀλλά καί ἔχουν ἀναγάγει σέ ἐπιστήμη τήν προσπάθειά τους νά προσβάλουν τήν πολιτισμικήν μας ταυτότητα καί ἱστορία.
Ὡς ἄλλοθι εἰς τό ἔργο τους, βρίσκουν κάποιες ὁμάδες ἀκραίων ἐθνικιστῶν — σοβινιστῶν, οἱ ὁποῖοι ὅμως ἐπίσης ἐνοχλοῦνται ἀπό τάς ἔννοιας τοῦ Ἑλληνορθοδόξου, τοῦ Ρωμιοῦ καί τῆς Ρωμιοσύνης, καθ' ὅσον πρόκειται δι' ἐννοίας αἱ ὁποῖαι συμπεριλαμβάνουν καί τούς Ὀρθοδόξους πού δέν ἔχουν φυλετικά Ἑλληνική καταγωγή, ἐνῶ αὐτοί εὐαγγελίζονται τήν φυλετική καθαρότητα, διακατέχονται συνήθως ἀπό φιλοναζιστικές τάσεις καί νοοτροπίας, ἀπό ἀρχαιολατρεία…, παγανισμό…, ἀπορρίπτουν τήν Παλαιάν Διαθήκην ὡς βιβλίον «ἑβραϊκόν» καί τούς Ἁγίους της (Προφήτας) ὡς «ἑβραίους»… κ.λπ.
Ὅμως ὁ Θεός τῶν Χριστιανῶν «ἐποίησεν ἐξ ἑνός αἴματος πᾶν ἔθνος ἀνθρώπων κατοικεῖν ἐπί παντός προσώπου τῆς γῆς, ὁρίσας… τάς ὁροθεσίας τῆς κατοικίας αὐτῶν» (Πραξ. 17, 26). Ἡ Ὀρθόδοξος συνείδησις συμπαρίσταται εἰς ὁποιονδήποτε ἀδικούμενο λαό, εἴτε χριστιανικόν, εἴτε μουσουλμανικόν, διαφορετικά δέν εἶναι Ὀρθόδοξος. Αὗται λοιπόν αἱ τάσεις τάς ὁποίας ὡς ἄλλοθι χρησιμοποιοῦν κάποιοι «προοδευτικοί», δέν ἔχουν καμμίαν σχέσι μέ τήν Ἑλληνορθόδοξον πολιτισμική μας ταυτότητα, εἶναι φαινόμενο τό ὁποῖον καλλιεργήθηκε εἰς τόν βαλκανικόν χῶρον (19ο καί 20ός αἰῶνας) ἀπό τήν Εὐρώπη πού ἐπεδίωκε τήν δημιουργία μικρῶν κρατῶν, εὔχρηστων προτεκτοράτων… Βέβαια «τό ὑπερεθνικό στήν Ὀρθοδοξία δέν ἀναιρεῖ τό ἐθνικό. Δέν εἶναι «ἀνεθνική», ἡ ὀρθόδοξος πίστη. Δέν καταργεῖ τό ἐθνικό στοιχεῖο, ἀλλά καί δέν τό ἀφήνει νά λειτουργεῖ διασπαστικά. Ὅπου καί ὅταν εἶναι ἀκμαῖο τό ὀρθόδοξο φρόνημα, ἐκεῖ βιώνεται ἡ οἰκουμενικότητα καί ρωμαίικη παναδελφότητα, ὅπου ὅμως ἐπικρατεῖ ἡ ἐνδοκοσμική προοπτική καί ἐσχατολογία, ἐκεῖ κατισχύει ἡ ἐθνικότητα ὡς φυλετισμός». («Παρεμβάσεις Ἱστορικές καί Θεολογικές» τοῦ διδάκτορα Θεολογίας (Ἀθήνα), καί Φιλοσοφίας (ἱστορίας) στήν Κολωνία, νῦν καθηγητή τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν πρωτοπρεσβυτέρου Γ. Μεταλληνοῦ, ἐκδόσεις: Διήγηση 1998, σελ. 20. Στό ἐν λόγω βιβλίο εἴχαμε ἀναφερθεῖ καί παλαιότερα, («Ο.Π.» Μάρτιος 2001 σελ. 213), δεδομένου τοῦ ὅτι ἀναφέρεται καί εἰς τό σχίσμα — φραγκιά τοῦ 1924).
«…Μέ τή συναδέλφωση Ἑλληνισμοῦ — Χριστιανισμοῦ, στά ὅρια τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, πραγματοποιοῦνται κάποιες τολμηρές καί σωτήριες ὑπερβάσεις. Πρῶτα ἡ ὑπέρβαση τοῦ ἰουδαϊκοῦ ἐθνικισμοῦ μέ τήν ἀποδοχή ἀπό τό ἰουδαϊκό στοιχεῖο, πού συναδελφώθηκε μέ τό ἑλληνικό μέσα στήν Ἐκκλησία (Κολ. 3,11: «οὐκ ἔνι Ἕλλην καί Ἰουδαῖος»), τοῦ κόσμου τῶν Ἐθνῶν. Αὐτό σήμαινε ταυτόχρονα ἀπόρριψη τοῦ «φαρισαϊσμοῦ», πού γέννησε τό πνεῦμα τοῦ μισέλληνα σιωνισμοῦ (Ἡ πατερική Ὀρθοδοξία δέν διακατέχεται ἀπό ἀντισημιτισμό, ἀλλά γνωρίζει τήν ἐχθρότητα τοῦ σιωνισμοῦ). Οἱ χριστιανοί Ἰουδαῖοι δέχονται τό Θεό «σωτῆρα πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν» (Ἀπ. Παῦλος, Α΄ Τιμ. 4, 10). Εἶναι ἀξιοπρόσεκτο, ὅτι (πρώην) Ἰουδαῖοι, ὅπως ὁ Ἰωάννης καί ὁ Παῦλος, ἀναφερόμενοι ὡς χριστιανοί στούς ὁμοεθνεῖς τους, χρησιμοποιοῦν τρίτο πρόσωπο, δείχνοντας τή χριστιανική ταυτότητά τους, πού τούς συναδελφώνει μέ τούς χριστιανούς Ἕλληνες, ἀλλά τούς διαφοροποιεῖ ἀπό τούς ἐχθρούς τοῦ σταυροῦ Ἰουδαίους. Ἀλλά καί ὁ Ἑλληνισμός, ἐνοφθαλμιζόμενος στήν Ἐκκλησία, πραγματοποιεῖ τή μεγαλειωδέστερη αὐθυπέρβασή του, τό πέρασμά του δηλαδή ἀπό τόν κτιστό (ἀνθρώπινο) λόγο στόν ἄκτιστο Θεῖο Λόγο (Χριστό) καί ἀπό τόν ἐνάρετο ἄνθρωπο τῆς φιλοσοφίας (ἀνθρωπισμός) στόν κατά χάρη θεούμενο, ὡς «καινή κτίση» (ἀναδημιουργία ἀνθρώπου καί κόσμου Β΄ Κορ. 5, 17)…» (Ἔνθα ἀν. σελ. 40—41).
«Ἡ οὐσία τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι ἡ «ζήτησις τῆς ἀληθείας» (Κλήμης Ἀλεξανδρεύς) (πρβλ. Α΄ Κορ. 1, 22). Τῆς Ἀληθείας σέ ὅλες της τίς ἐκφάνσεις καί πραγματώσεις, συνεπῶς καί στό χῶρο τῆς θρησκείας. Ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στόν Ἄρειο Πάγο τῶν Ἀθηνῶν καταξιώνει χριστιανικά αὐτή τή ζήτηση, ὡς αὐθεντική καί εἰλικρινή, καί πραγματοποιεῖ τή γεφύρωση ἀνάμεσα στή ζήτηση καί τή διά τοῦ Παύλου ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ: «ὅν ουν ἀγνοοῦντες εὐσεβεῖτε, τοῦτον ἐγώ καταγγέλλω ὑμῖν» (Πράξ. 17, 23)…» (Ἔνθα ἀν. σελ. 49). «…Ὁ σημερινός παγανιστικός «Ἑλληνισμός» (Ξωλιανωσ Ρεδιθιθωσ) ὅπου ὑπάρχει δέν εἶναι συνέχεια τοῦ ἀρχαίου, ἀλλά ἄρνησή του. Διότι ἀρνεῖται αὐτό, πού ὁ Ἑλληνισμός βρῆκε στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, τή σωτηρία…» (Ἔνθα ἀν. σελ. 45). «…Ὁ Χριστιανισμός ὡς Ὀρθοδοξία διέσωσε ὅλα τά αὐθεντικά στοιχεῖα τῆς ἑλληνικότητας, ὅ,τι ἐκλεκτότερο εἶχε δημιουργήσει, κινούμενος ἀπό τή θεία χάρη, ὁ κόσμος πρό τῆς Σαρκώσεως.
Τό περίεργο εἶναι, ὅτι ἡ σύγκρουση Ἑλληνισμοῦ — Χριστιανισμοῦ ἦταν σφοδρότερη στό χῶρο τῆς λαϊκῆς θρησκείας (ἄς θυμηθοῦμε τά γεγονότα τῆς Ἐφέσου), ἀπ' ὅσο στό χῶρο τοῦ πνεύματος, ὅπου διαπιστωνόταν ἡ κατ' ἀρχήν σύμπτωσή τους: οἰκουμενικότητα, ὑπερφυλετικόττα (ἀντιρατσισμός), ἐπίγνωση τῶν ὁρίων τοῦ λόγου, ἐσωτερικότητα, ἀλλά καί κοινωνικότητα. Ἡ σύνδεση Χριστιανισμοῦ — Ἑλληνισμοῦ, θά διατηρήσει τήν ἰσορροπία της στά πρόσωπα τῶν Ἁγίων, τῶν Πατέρων, διότι αὐτοί σ' ὅλους τούς αἰῶνες θά ἱεραρχοῦν ὀρθά τά δύο μεγέθη. Στήν πατερική παράδοση Ἑλληνισμός καί Χριστιανισμός δέν συνδέονται ὡς ἰσοδύναμα μεγέθη. Σ' αὐτήν ἡ Ὀρθοδοξία δέν εἶναι ἁπλή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀλλ' ὑπέρβασή του. Ὁ Ἑλληνισμός πεθαίνει καί ἀνασταίνεται γιά νά ἑνωθεῖ μέ τό Χριστιανισμό, ὡς ἀνθρώπινη φύση σέ μία θεανθρώπινη ἑνότητα. Ἔτσι, δικαιώνεται μεταξύ ἄλλων ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὅταν διακηρύσσει: «Κἄν τις τῶν Πατέρων τά αὐτά τοῖς ἔξω φθέγγηται, ἀλλ' ἐπί τῶν ρημάτων μόνον· ἐπί δέ τῶν νοημάτων πολύ τό μεταξύ. Νοῦν γάρ οὗτοι (…) ἔχουσι Χριστοῦ, ἐκεῖνοι δέ, εἰ μή τι καί χεῖρον, ἐξ ἀνθρωπίνης διανοίας φθέγγονται». Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος συνοψίζει ἐδῶ τήν πατερική αὐτοσυνειδησία…» (Ἔνθα ἀν. σελ. 53-54). «…Μένει ἔξω ἀπό τήν Ὀρθόδοξη — πατερική θεολογία ἡ μυθολογοῦσα ἑλληνική σκέψη, ὁ διονυσιακός αἰσθησιασμός καί γενικά ὅ,τι ἐμποδίζει τόν ἄνθρωπο στήν ἔνταξή του στήν ἐν Χριστῶ ὕπαρξη. Ἡ ζήτηση ὅμως τῆς ἀληθείας (παιδεία — ἐπιστήμη), ἡ ἀγάπη πρός τό ὡραῖο (φιλοκαλία), ἡ πολιτική ὡς διευθέτηση τῶν κοινῶν καί γενικά ἡ «ζήτηση τῆς ἀληθείας», ὡς θεμελιώδης ἑλληνική ἀρετή, καταξιώνονται χριστιανικά καί συνεχίζονται στά πρόσωπα τῶν ἐξ ἴσου Ἑλλήνων, ὅπως καί οἱ ἀρχαῖοι, Πατέρων. Συνείδηση τῆς ἑλληνικῆς κληρονομιᾶς τους ἔχουν ἔντονα ὅλοι οἱ Ἕλληνες Πατέρες (ὁ Μ. Βασίλειος ἐκαυχᾶτο ὅτι ἡ μητέρα του Ἐμμέλεια καταγόταν ἀπό τούς Ἡρακλεῖδες), βλέποντας ὅμως ταυτόχρονα τήν ἑλληνικότητά τους ἀναγεννημένη στήν ἁγιοτριαδική χάρη. Εἶναι ἐντυπωσιακό, ὅτι ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη (Ἀρχαιολογία) ἔχει ἀναθεωρήσει παλαιότερες ἑρμηνεῖες γιά τήν ἀνέγερση χριστιανικῶν ναῶν στή θέση ἀρχαίων. Σήμερα οἱ «βυζαντινοί» ἀρχαιολόγοι στίς περιπτώσεις αὐτές βλέπουν ὄχι διάθεση καταστροφῆς, ἀλλά συνείδηση τῆς συνέχειας ὡς ὑπέρβαση καί εἴσοδο στό βασίλειο τῆς χάρης (χωρίς νά λείπουν φυσικά καί οἱ καταδικαστέες περιπτώσεις ἄλογου φανατισμοῦ καί στίς δύο πλευρές)…» (Ἔνθα ἀν. σελ. 43-44).
Τό 330 ἐγκαινιάζεται ἡ Νέα Ρώμη — Κωνσταντινούπολη, συστατικά δέ μεγέθη τῆς Ρωμανίας — Βυζαντίου·(1), πού ἐκτεινόταν ἀρχικά σέ Ἀνατολή καί Δύση, ἦταν «ὁ ἑλληνιστικός πολιτισμός, ὁ ρωμαϊκός κρατικός φορέας καί ἡ νέα συνείδηση, ἡ Ὀρθοδοξία… Ὅλοι οἱ λαοί τῆς αὐτοκρατορίας θά συνδέονται μέ τήν κοινή πίστη (ὡς φρόνημα), σέ μία νέα συγγένεια, τήν ἐν Χριστῶ παγγένεια τῶν Ρωμαίων, μέ σημεῖο ἀναφορᾶς ὄχι τήν Παλαιά, ἀλλά τή Νέα Ρώμη — Κωνσταντινούπολη. Τά «ἐθνικά» ὀνόματα δέν διάκριναν τούς λαούς διαιρετικά, ἀλλά ὑποδήλωναν τίς ἐπαρχίες (αὐτό σημαίνει ὁ ὅρος «ἔθνος» στόν 34ο ἀποστολικό κανόνα)…» (ἔνθα ἀν. σελ. 17). Στόν δυτικό κόσμο ὅμως τά πράγματα θά ἀρχίσουν νά διαφοροποιοῦνται… «Ἡ ἀλλοτρίωση στήν πίστη, μετά τήν ἐκφράγκευσή της, θά ἔχει στό χῶρο τῆς ἐθνικῆς συνειδήσεως σοβαρότατες συνέπειες. Ὁ ὅρος «ἔθνος» θά ἀποβεῖ στήν Δύση φυλετική κατηγορία (νατιον — γενσ)…« (ἔνθα ἀν σελ. 19). Σέ αὐτό τό πλαίσιο, «…τό 962 ἱδρύθηκε ἀπό τούς ἀπογόνους τοῦ Καρλομάγνου,… ἡ «Ἁγία Ρωμαϊκή αὐτοκρατορία τοῦ γερμανικοῦ ἔθνους», (σ.σ. «φραγκογερμανικός ρατσισμός»…), ὑποκαθιστώντας (θεωρητικά) τήν Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης — Κωνσταντινουπόλως. Ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη, ὑπό τήν (πραγματική) ἡγεσία τῆς Γαλλίας (Φραγκιᾶς).(2) καί τῆς Γερμανίας (Τευτονίας), δηλαδή τῶν φραγκολατινικῶν ἐθνοτήτων…, δέν μποροῦσε νά πραγματοποιηθεῖ χωρίς τή διάλυση τῆς Αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης — Ρωμανίας…» (Ἔνθα ἄν. σελ. 27-28). Ἔτσι λοιπόν πέρα ἀπό τήν διάσπαση τῆς αὐτοκρατορίας, τελικά θά δοῦμε ἀκόμα καί τήν, πολύ καταστροφικότερη σέ σχέση μέ τήν ἅλωση ὑπό τῶν Ὀθωμανῶν (1453), ἅλωση τῆς Νέας Ρώμης — Κωνσταντινουπόλεως ἀπό τούς Φράγκους τό 1204. Ἔκτοτε ἦταν «μιά πόλη καταδικασμένη νά χαθεῖ» (Ἐλ. Ἀρβελέρ)… (Ἔνθα ἀν. σελ. 65-72).
Ἡ πολιτισμική μας παράδοση «διαφοροποιεῖται ριζικά ἀπό ἐκείνη τῆς μετακαρλομάγνιας Εὐρώπης… ἡ εὐρωπαϊκή ἐθνική ἰδέα ἀπότοκος μακρῶν ἐξελίξεων, πού κορυφώθηκαν στή Γαλλική Ἐπανάσταση (1789) βρίσκεται στούς ἀντίποδες τῆς ἑλληνικῆς — ρωμαϊκῆς οἰκουμενικῆς ἰδέας… Ὁ φραγκογερμανικός ρατσισμός, μάλιστα, θά ἔχει ὡς βάση τό σῶμα τῶν «εὐγενῶν», μέ τήν τάξη τῶν ὁποίων θά ταυτισθεῖ τελικά τό «ἔθνος» (αὐτή τήν ἔννοια ἔχει ὁ ὅρος «ἔθνος νατιον« στό Λούθηρο). Ἀναστροφή τῆς πυραμίδας θά γίνει στήν Γαλλική Ἐπανάσταση στήν ἀρχή της βέβαια ὅπου κατά τόν Ἀββά Σιευεσ ὁ ὅρος «νατιον« ταυτίζεται μέ τήν «Τρίτη Τάξη», χωρίς ὅμως ἀλλαγή νοοτροπίας…» (Ἔνθα ἀν. σελ. 19, 78). Ὁ Ἀλλοτριωμένος «χριστιανισμός» τῆς δύσεως, δηλαδή ὁ Παπισμός, ὑπῆρξε «ἕνα ἀπό τά κύρια αἴτια τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως (ὁ κλῆρος ἀποτελοῦσε τή δεύτερη τάξη τῆς φεουδαρχίας)…». Ἔτσι ἀπό τό ἕνα ἄκρο…, ἡ κατάσταση θά ὁδηγηθεῖ «κατά τήν δεύτερη φάση τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως (1792-1799)…», στό ἄλλο ἄκρο τοῦ ὑλισμοῦ καί τῆς ἀθεΐας… Ἡ κατάστασις αὐτή ἄν καί διαφοροποιεῖται ἐπί Ναπολέοντα…, δυστυχῶς ὁ διά τῆς Ἐπαναστάσεως διαποτισμός «ὄχι μόνον τοῦ Γαλλικοῦ Λαοῦ, ἀλλά καί ὁλόκληρης τῆς Εὐρώπης, μέ ἕνα πνεῦμα ἀναιρετικό τοῦ Χριστιανισμοῦ, τῆς ὀρθοδόξου τουλάχιστον παραδόσεως» (ἔνθα ἄν. σελ. 128-135), θά παραμείνει ἕνα τραγικό γεγονός, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς πρό πολλοῦ ἀπομακρύνσεως τοῦ δυτικοῦ κόσμου ἀπό τήν αὐθεντικότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ τήν ὁποία ἐκφράζει ἡ Ὀρθοδοξία.
Ἐν κατακλεῖδι, ἡ κατάκτηση τῆς Κ/πόλεως καί εἰδικότερα ἡ καθυπόταξη τῶν Ὀρθοδόξων «εἰς τήν ἐκκλησίαν τῆς Ρώμης», ἀποτελοῦσε καί ἀποτελεῖ…, «προαιώνιον ὄνειρο τῆς δύσεως». Ἡ ἀρχή τῶν προβλημάτων μέ τήν Δύση, τοποθετεῖται στήν 5η ἑκατονταετηρίδα (500 μ.Χ.), τό 1054 θά ἔχουμε τελικά τό Παπικό σχίσμα…, ἐν συνεχεία δέ οἱ Φραγκοπαπικοί θά ἐκμεταλλευθοῦν τήν περίοδο κάμψεως τῆς Ὀρθόδοξης αὐτοκρατορίας (τό 1071 ἔχουμε τήν ἦττα ἀπό τούς Σελτζούκους Τούρκους στό Ματζικέρτ), γιά νά ἐπιτύχουν τούς στόχους τους… «Ὁ δυτικός βίος ἤρχισε νά ἐπενεργῆ εἰς τήν ἠθικήν διανοητικήν τοῦ ἔθνους κατάστασιν εὐθύς μέν ἀπό τῶν πρώτων σταυροφοριῶν (σ.σ. 1096)…μάλιστα δέ ἀπό τῆς τρισκαιδεκάτης ἑκατανταετηρίδος (σ.σ. 13ος αἰών), ὅτε καί αὐταί αἱ ἑλληνικαί χῶραι ὑπέκυψαν εἰς τήν φραγκικήν κυριαρχίαν. Ἐν Κωνσταντινουπόλει ἔτι ἀπό τῶν Κομνηνῶν (σ.σ. 1057-1185), εἶχον προεισδύσει ἐν πολλοῖς τά ἤθη καί ἔθιμα τῆς Δύσεως…» (Κ. Παπαρρηγόπουλου, «Τά διδακτικώτερα πορίσματα τῆς ἱστορίας τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους». (Τόμος 2ος, [1980], σελ. 126).
«Ὁ Ν. Σπηλιάδης (στενός συνεργάτης τοῦ Καποδίστρια) στά Ἀπομνημονεύματά του λέγει, ὅτι ὁ Ἰ. Καποδίστριας ἤθελε νά δημιουργήσει «Νεορωμαϊκήν αὐτοκρατορίαν» (ἀνακοίνωση καθηγ. Π. Χριστοπούλου), δηλαδή νά ἀναστήσει τήν Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης — Κωνσταντινουπόλεως, πού φυσικά δέν τό ἐνέκρινε ἡ Εὐρώπη τῶν ἀπογόνων τοῦ Καρλομάγνου….Ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ξεκίνησε ὡς ρωμαίικη, μέ στόχο δηλαδή τήν ἀνάσταση τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Ρωμανίας, καί κατέληξε ἐθνική, κατά τά εὐρωπαϊκά πρότυπα, μέ κέντρο ὄχι πιά στήν Κωνσταντινούπολη — Νέα Ρώμη, ἀλλά τήν Ἀθήνα…». («Παρεμβάσεις Ἱστορικές καί Θεολογικές» σελ. 78). Ἡ Βυζαντινολόγος Σέρ Στῆβεν Ράνσιμαν, γράφει: «Ἡ Δύση φορτωμένη μέ προγονικές ἀναμνήσεις φθόνου ἐναντίον τοῦ Βυζαντίου, μέ τούς πνευματικούς Ἡγέτες της νά κατακρίνουν τούς Ὀρθοδόξους ὡς σχισματικούς καί μέ μία ἀπόκοσμη αἴσθηση ἐνοχῆς (διότι ἐγκατέλειψε τήν Πόλην στό τέλος της), διάλεξε νά ξεχάση τό Βυζάντιον. '~Ητο ἀδύνατον νά ξεχάση τό χρέος της πρός τούς Ἕλληνες, ἀλλά διάλεξε νά ἀναγνωρίση τό χρέος μόνον πρός τήν ἀρχαία ἑλληνική ἐποχή. (Ἔτσι) οἱ Φιλέλληνες πού ἦρθαν νά λάβουν μέρος στήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση, μιλοῦσαν μέ θαυμασμό διά τόν Θεμιστοκλῆ καί τόν Περικλῆ, ἀλλά ποτέ διά τόν Κων/νον Παλαιολόγον». («Ο.Π.» τεῦχος Φεβρ. — Μάρτιος 2000, σελ. 29, Τόμος 11ος). Οἱ εὐρωπαῖοι, ὡς ὁ Γάλλος πολιτικός Γ. Εϊχτάλ…, μιλώντας «γιά ἑλληνική παλιγγενεσία, ἀναφέρεται στήν ἀρχαιότητα, συνιστώντας στούς Ἕλληνες τήν ἀποσκοράκιση τοῦ Βυζαντίου καί τήν ἐγκατάλειψη τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Τό τελευταῖο, πραγματοποιούμενο μάλιστα ἀπό τούς Ἕλληνες, τόν βασικότερο λαό τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Ρωμανίας, βοηθοῦσε ἀποτελεσματικά στό ὁριστικό θάψιμο τῆς ρωμαίικης ἰδέας, μακραίωνη ἐπιθυμία καί προσδοκία τῆς Φραγκιᾶς… Ὁ ἀναπροσανατολισμός μας πρός τήν Ἀθήνα… δέν ὀφείλεται μόνο στούς δικούς μας ρωμαντικούς ἀρχαιολάτρες καί ἀρχαιόπληκτους τύπου Κοραῆ, ἀλλά ἐμπνέεται καί ὑποβάλλεται σ' αὐτούς, καί μέσω αὐτῶν στό Ἔθνος, ἀπό τά εὐρωπαϊκά πάσης φύσεως κέντρα ἀποφάσεων, πού ἀπό τήν ἴδρυση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους (καί πρίν ἀκόμη) χαράζουν καί κατευθύνουν τήν πορεία του, σύμφωνα μέ τά δικά τους συμφέροντα καί διαθέσεις. Ὅλοι δέ οἱ πιστοί ἐντολοδόχοι καί φερέφωνα τῶν Μεγάλων τῆς Εὐρώπης, σ' ὅποιο χῶρο καί ἄν ἀναπτύσσουν τή δράση τους, θά ἐργάζονται ἐπιμελέστατα γιά τήν ἐμπέδωση αὐτῆς τῆς στάσεως στή συνείδηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ…» («Παρεμβάσεις Ἱστορικές καί Θεολογικές», σελ. 29, 79, 82). Ὁ συγγραφέας, ἀναφέρεται ἐνδεικτικά καί σέ παραδείγματα καί ἀποδείξεις διά τήν «κατευθυνόμενη πορεία» (ἔνθα ἀν σελ. 78-85), τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους καί τόν ρόλο «ξένων κέντρων» ὡς ὁ Παπισμός… (ἔνθα ἀν σελ. 65-72, 97-99).
Ὅμως, «ἡ Ἐκκλησία, ὡς ἐν Χριστῶ κοινωνία, μέ τή λατρεία της κυρίως, διασώζει, εἰς πεῖσμα τῆς πολιτικῆς καί διπλωματίας, τήν ἑνότητα καί οἰκουμενικότητα τῆς Ρωμανίας/Βυζαντίου, μέ ἑνωτικό σύνδεσμο τήν ὀρθόδοξη πίστη. Γι' αὐτό καί παραμένει ἡ Ἐκκλησία, ὡς σῶμα, «τό Βυζάντιο μετά τό Βυζάντιο» (Νικ. Γιόργκα). Ἡ Ρωμαίικη αὐτοκρατορία συνεχίζεται μέ ἕνα ἄλλο τρόπο ὑπάρξεως μέσα στήν Ἐκκλησία καί μαζί ἡ ὑπερεθνικότητα καί ὑπερφυλετικότητά της. Μόνο, ὅταν ἀποδυναμώνεται ἡ ἐσωτερική σχέση μέ τήν ὀρθόδοξη παράδοση, τότε ἀνατρέπονται αὐτές οἱ ἰσορροπίες» (ἔνθα ἀν σελ. 21).
Κατόπιν ὅλων αὐτῶν, προκύπτει τό εὔλογο ἐρώτημα: Πιά Εὐρώπη θέλουμε σήμερα; «…Τί σημαίνει, ἀλήθεια, «ἀναζήτηση βάσεων γιά μία ἀνανεωμένη εὐρωπαϊκή σύνθεση»; Ποιοί καθορίζουν τή σύνθεση αὐτή; Οἱ εὐρωπαϊκές λαότητες ἤ τό κατά Ἀνδρέα Παπανδρέου, ἀθέατο διευθυντήριο; Ἔχω τήν ἐντύπωση, ὅτι ἀπό τή «Μαδρίτη» (1991) ἐπανήλθαμε στήν «Εὐρώπη τῶν λαῶν καί τῶν πολιτισμῶν» καί στό σεβασμό τῶν ἰδιαιτεροτήτων. Μιά ἐπιβαλλόμενη ἑνιαιοποίηση θά ἰσοπεδώσει τίς πολιτισμικές παραδόσεις τῶν μικρῶν λαῶν (ἐθνῶν),… Μή λησμονοῦμε δέ, ὅτι, ἄν «πολιτικά ἀνήκομεν εἰς τήν Δύσιν», πνευματικά ἀνήκομεν στήν Ὀρθόδοξη Ἀνατολή…» (ἔνθα ἀν σελ. 173). Σέ πιό πρόσφατη δημοσίευση, ὁ π. Γ. Μεταλληνός, ἀναφερόμενος εἰς τήν ἅλωσιν ὑπό τῶν Φράγκων τό 1204, καταλήγει ἐπισημαίνοντας: «…Τό Εὐρωπαϊκό «Διευθυντήριο» ἔχει τή δυνατότητα νά συνεχίζει τήν ἅλωση τοῦ Γένους/Ἔθνους μας, μέ ἄλλους τρόπους. Πόσο τό συνειδητοποιοῦν οἱ πολιτικοί μας στίς συναλλγές τους μέ τήν Δυτική Ἡγεσία; Τοὐλάχιστον, γιά νά μετριάζεται ἡ ἄκρατη αἰσιοδοξία μας καί νά μή πορευόμαστε μέ αὐταπάτες…» (Περιοδικό «Ρεσάλτο» Ἀπρίλιος 2009 σελ. 48).
Δυστυχῶς πολλοί ἀπό ἐμᾶς τούς δυτικοθρεμμένους Νεοέλληνες, διακατέχονται ἀπό πλήρη σύγχυση ἀναφορικά μέ τό ποιά εἶναι ἡ ρωμαίικη πολιτισμική μας ταυτότητα καί δέν συμβάλουν θετικά στήν διαμόρφωση τῆς Εὐρώπης τοῦ σήμερα. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι οἱ αὐτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί, «ἐπιχειροῦν ὑπερβάσεις, πού εἶναι τελείως ἄγνωστες καί σ' αὐτή τήν Εὐρώπη, τό σταθερό σημεῖο ἀναφορᾶς τους». («Παρεμβάσεις Ἱστορικές καί Θεολογικές» σελ. 226). Ἐνδεικτικά σημειώνουμε τίς γνωστές ἀπόψεις καί προθέσεις τους σέ θέματα ὅπως ὁ χωρισμός Ἐκκλησίας — Πολιτείας… (ἔνθα ἀν σελ. 225-229) καί καταργήσεως τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν… («Ο.Π.» Ἰουλ. Αὐγ. 2008 σελ. 353-359). Ἰσχυρίζονται ἐπίσης πώς μέ τό νά ὁμιλοῦμε καί νά καυχόμεθα διά τήν Ἑλληνορθόδοξη πολιτισμική μας ταυτότητα, ἤ ἀκόμη καί μέ τό νά ἀντιστεκώμεθα στίς πάσης φύσεως ἀνιστόρητες καί προκλητικές ἀκραῖες ἐθνικιστικές ἐπιθέσεις κάποιων γειτόνων μας, μειώνουμε τούς ἄλλους πολιτισμούς, κρύβουμε τίς ἀρνητικές μας στιγμές, γινόμαστε ρατσιστές, φασίστες κ.λπ.!!! ΟΧΙ τίποτα ἀπό αὐτά δέν συνεπάγεται αὐτομάτως ἡ ἐνασχόληση καί ἀγάπη μας διά τίς ρίζες μας ἀπό τίς ὁποῖες θέλουν νά μᾶς ἀποκόψουν… Κυριολεκτικά κρίνουν ἐξ ἰδίων τά ἀλλότρια, ἔχοντας δηλαδή ὡς δεδομένο στό μυαλό τους τόν δικό τους, δυτικό ἐθνικισμό — ρατσισμό… Ψευτοπροοδευτικοί καί ἀκραῖοι ἐθνικιστές, θά μπορούσαμε νά ποῦμε πώς ἀποτελοῦν τίς δύο διαφορετικές ὄψεις τοῦ ἰδίου νομίσματος. Μέρος λοιπόν τῆς ἀρνητικῆς μας πλευρᾶς, πού ποτέ δέν κρύψαμε, ἀποτελοῦν γενικότερα οἱ «ἀθεράπευτα εὐρωπαϊστές», «δυτικόπληκτοι» «εὐρωλιγούρηδες» συμπατριῶτες μας, εἴτε ἀνήκουν στόν χῶρο τῶν «ἐθνικιστῶν» πού δυστυχῶς «…μέ τήν τακτική τους συμπλέουν τελικά, μέ τόν εὐρωπαϊκό ἐθνικισμό — ρατσισμό, δολοφονώντας τόν αὐθεντικό πατριωτισμό…» (ἔνθα ἀν σελ. 25), εἴτε οἱ ψευτοπροοδευτικοί, κατ' οὐσίαν μηδενιστές οἱ ὁποῖοι δῆθεν κόπτονται διά τούς ἄλλους πολιτισμούς τήν στιγμή πού δέν κατέχουν καί δέν σέβονται τήν πολιτισμική ταυτότητα τοῦ τόπου τους!
Θά ἦταν εὐχῆς ἔργον, νά παραμερίσουν ἀμφότεροι τόν ἐγωισμό τους, νά ἐνσκήψουν βαθύτερα εἰς τήν πολιτισμικήν ταυτότητα τῶν Ρωμιῶν·(3) καί νά ἀναλογιστοῦν μήπως καί οἱ ἴδιοι ἀποτελοῦν θύματα κέντρων πού ἐπιδιώκουν τελικά νά συνθλίψουν ὅλους τούς πολιτισμούς καί ὑποτάξουν τούς λαούς…
Ὁ ὑπουργός πολιτισμοῦ Κ. Α. Σαμαρᾶς, σέ παρουσίαση βιβλίου (Ν. Κοτζιᾶ), στήν παλαιά Βουλή (6.4.2009), ἀνέφερε μεταξύ ἄλλων: «…Γι' αὐτούς πού ἀσπάζονται τήν πολιτική ὀρθότητα «πρόοδος» εἶναι ἡ ἐπίσπευση αὐτῆς τῆς διαδικασίας, ἡ ἐθελούσια προσχώρηση ὅλων τῶν κοινωνιῶν σέ ἕνα κόσμο χωρίς ἐθνικά κράτη, χωρίς πατρίδες, χωρίς ἰδεολογία, χωρίς ἐπιμέρους συλλογικότητες, χωρίς συλλογικούς αὐτοπροσδιορισμούς… Ἕνας κόσμος πού εὐαγγελίζεται τήν ἀδελφοσύνη τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά πραγματώνει τήν ὑποταγή τῶν λαῶν. Ἕνας κόσμος πού εὐαγγελίζεται τήν ἀπελευθέρωση τῶν συνειδήσεως ἀπό «προκαταλήψεις» ἐθνικές καί θρησκευτικές ἀλλά πραγματώνει τήν ἰσοπέδωση τῶν πολιτισμῶν. Ἕνας κόσμος πού εὐαγγελίζεται τήν παντοτινή εἰρήνη, ἀλλά φέρνει τήν ἀμφίβολη εἰρήνη τῆς ὑποταγῆς καί ὁδηγεῖ στή βέβαιη ἔκρηξη τῶν ὑποταγμένων καί τόν «πόλεμο πάντων κατά πάντων». Σύμφωνα μέ τά δόγματα τῆς «πολιτικῆς ὀρθότητας», ὅποιος ἀντιστέκεται σέ αὐτήν τή μοναδιάσταη ἔννοια τῆς «προόδου», σέ αὐτόν τόν μονόδρομο πρός τήν «πρόοδο»,… εἶναι ἀθεράπευτα «συντηρητικός», ἐπικίνδυνα «ἀντιδραστικός».
Καί σέ αὐτά τά δόγματα συνέκλιναν, γιά νά εἴμαστε εἰλικρινεῖς, τόσο παλαιοί ἐκπρόσωποι τῆς ἀριστερῆς «μοναδικῆς ἀλήθειας», ὅσο καί νεοπαγεῖς ἐκπρόσωποι τῆς «νεοφιλελεύθερης ἀποκάλυψης». Κι ἔγινε μιά διπλή «μετάλλαξη»: Παλαιοί ἀριστεροί μετέτρεψαν τόν διεθνισμό τῆς Ἀριστερᾶς, πού ἦταν ἀλληλεγγύη μεταξύ λαῶν καί τάξεων πού πάλευαν γιά τήν ἀπελευθέρωσή τους πέρα ἀπό ἐθνικούς διαχωρισμούς, σέ ἰσοπέδωση τῆς πολιτισμικῆς ἰδιοπροσωπείας ὅλων τῶν λαῶν. Ἐνῶ νεοπαγεῖς ὑπερ-φιλελεύθεροι μετέτρεψαν τήν ἐλευθερία ὅλων τῶν κοινωνιῶν νά ἀξιοποιήσουν τά «συγκριτικά τους πλεονεκτήματα» καί νά αὐξήσουν τόν πλοῦτο καί τήν εὐημερία τους, σε ἐλευθερία διακίνησης κερδοσκοπικῶν κεφαλαίων πού διέλυε τόν παραγωγικό μηχανισμό κάθε τοπικῆς οἰκονομίας. Οἱ μεταλλαγμένοι ἀριστεροί μετέτρεψαν τόν διεθνισμό τῆς ἀπελευθέρωσης τῶν λαῶν σέ παγκοσμιοποίηση ὑποταγῆς τῶν ἐθνῶν. Καί οἱ μεταλλαγμένοι νεοφιλελεύθεροι μετέτρεψαν τήν ἐλευθερία τῆς ἐπιχειρηματικότητας σέ ἀσυδοσία τῆς κερδοσκοπίας… Αὐτή ἡ σύγκλιση καί ἡ σύμπλευση μεταλλαγμένων ἀριστερῶν καί μεταλλαγμένων νεοφιλελεύθερων δημιούργησε ἕνα τεῖχος «πολιτικῆς ὀρθότητας» πάνω στό ὁποῖο προσέκρουε κάθε ἀπόπειρα κριτικῆς σκέψης, κάθε πολιτική πέρα ἀπό «μονοδρόμους» πού ἐξελίσσονταν ταχύτατα σέ μείζονα κοινωνικά ἀδιέξοδα…». («Τό Παρόν» 12.4.2009, σελ. 12).
Ἡ παράθεση στό παρόν σχετικά σύντομο ἄρθρο μας, ἀποσπασμάτων ἐκ τοῦ βιβλίου «Παρεμβάσεις Ἱστορικές καί θεολογικές», μπορεῖ ἐκ τῶν πραγμάτων νά μήν καλύπτει πλήρως τά τεράστια θέματα πού θίγονται, εὐελπιστοῦμε ὅμως πώς ἐμβάλουν προβληματισμούς διά τήν περαιτέρω μελέτη τους ἐπί τῆς βάσεως τῆς πολιτισμικῆς παραδόσεώς μας, σέ μία ἐποχή σύγχυσης πνευματικῆς καί ἰδεολογικῆς. Ἀνάλογες συνθηματικές ἀναφορές κάναμε καί εἰς παλαιότερα τεύχη τῆς «Ο.Π.», [«Ἐκσυγχρονισμένη κατοχή», τεῦχος Ἀπριλίου — Μαΐου 2000, σελ. 43, Τόμος 11ος, «Τό πρόβλημα «ταυτότητος» τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ», τεῦχος Αὐγ. -Σεπτ. 2000, σελ. 70-74, Τόμος 11ος, «Τό Βυζάντιο καί ὁ Ράνσιμαν» τεῦχος Μαρτ. — Ἀπρ. 2007, σελ. 128-129, «Μῦθοι καί ἀλήθειες γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν», τεῦχος Ἰουλίου — Αὐγ. 2008, σελ. 353-359, «Τά ἐν ἐξελίξει ἀνθελληνικά σχέδια τῶν Η.Π.Α. καί ἡ νεοελληνική τραγικότητα», τεῦχος Σεπτ. — Ὀκτωβρ. 2008, σελ. 429-438)], πρόσθεσίς μας δέ εἶναι νά ἐπανέλθωμεν καί πάλιν εἰς ἑπόμενα τεύχη. Τά κείμενα πού ἀναδημοσιεύομεν ἐν συνεχεία καί σχετίζονται μέ τήν 25η Μαρτίου… νομίζομεν ὅτι εἶναι ἐνδεικτικά τῆς νεοελληνικῆς μας τραγικότητος.
Ἀναδημοσιεύουμε ἀπό τήν ἐφημερίδα «Πρῶτο Θέμα», (29.3.2009, 5.4.2009, καί 12.4.2009), χαρακτηριστικά ἀποσπάσματα ἄρθρων τῶν Χρήστου Μπόκα καί Ἀνδρέα Μπελεγρῆ:
«…Δέν προλάβαμε νά γλυτώσουμε ἀπό τήν κυρία Μαρία Ρεπούση, πού δίδασκε στά Ἑλληνόπουλα ὅτι ἡ Σφαγή τῆς Σμύρνης δέν ἦταν παρά ἕνας συνωστισμός στήν προβλήτα, καί μᾶς προέκυψε ὁ καθηγητής τοῦ Παντείου κ. Ἀλέξης Ἡρακλείδης, ὁ ὁποῖος μιλᾶ γιά ἐθνοκάθαρση τῶν Τούρκων ἀπό τούς Ἕλληνες τό 1919!
Τήν ἴδια ὥρα πού οἱ Τοῦρκοι ἀναγνωρίζουν ὡς ἀνεξάρτητο κράτος τά Κατεχόμενα τῆς Κύπρου καί ἀρνοῦνται τή διεθνῶς ἀναγνωρισμένη γενοκτονία τῶν Ἀρμενίων, ἕνας Ἕλληνας καθηγητής ὑποστηρίζει ὅτι «κατά τή μικρασιατική ἐκστρατεία ἔγινε ἀπό τούς Ἕλληνες ἐθνοκάθαρση ἐναντίον τῶν Τούρκων». Ὁ ἄνθρωπος πού πληρώνεται ἀπό τήν ἑλληνική Πολιτεία γιά νά διδάσκει τά παιδιά μας Διεθνεῖς Σχέσεις καί Ἀνάλυση Συγκρούσεων στό Πάντειο Πανεπιστήμιο ἐπέλεξε τήν ἐθνική ἐπέτειο τῆς 25ης Μαρτίου προκειμένου νά ἰσχυριστεῖ ὅτι «τό 1919 οἱ Ἕλληνες ἔκαναν μεγάλα ἔκτροπα, περίπου ὅ,τι ἔκαναν οἱ Σέρβοι στή Βοσνία. Οἱ Ἕλληνες ἦταν οἱ ἐπιτιθέμενοι. Φωτιά καί μπούρμπερη ἕως τήν Ἄγκυρα. Σκοτώνουν, σφάζουν, ἡ ἀπόλυτη φρίκη, ἡ ἀπόλυτη ντροπή». Καί σάν νά μήν ἔφταναν αὐτά, κατέληξε μιλώντας στήν τηλεοπτική ἐκπομπή «Τό κουτί τῆς Πανδώρας»: «Ντρέπεσαι πού εἶσαι Ἕλληνας».
Ὅπως ἦταν φυσικό, τό ἀνθελληνικό παραλήρημα τοῦ κ. Ἡρακλείδη προκάλεσε σάλο καί σωρεία ἀντιδράσεων τόσο μεταξύ τῶν συναδέλφων του ἱστορικῶν ὅσο βεβαίως καί ἐκπροσώπων τῶν μικρασιατικῶν σωματείων…
«Ὁ καθηγητής πανεπιστημίου πού σπουδάζει τά παιδιά μας καί μίλησε γιά ἐθνοκάθαρη εἶναι πληρωμένο σκουλήκι. Ὅλοι αὐτοί εἶναι οἱ ἐχθροί μας καί μετά εἶναι ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι. Γιατί τόν ἐχθρό, τόν ἀπέναντι, τόν ἀντιμετωπίζεις κρατώντας τίς ἀπαραίτητες ἐπιφυλάξεις. Πώς ὅμως νά φυλαχτεῖς ἀπό τόν ἀδελφό σου, τόν πατριώτη σου, τόν συμπολίτη σου μέ τόν ὁποῖο ἀγωνίζεσαι ἀπό κοινοῦ, ἀλλά τελικά γίνεται φίδι στόν κόρφο μας; Ὅλοι αὐτοί πληρώνονται ἀπό διάφορα κέντρα», ξεσπᾶ μέ ἀγανάκτηση ὁ πρόεδρος τῆς Πανελλήνιας Ὁμοσπονδίας Μικρασιατικῶν Σωματείων κ. Εὐθύμιος Ἀρζόγλου. Μάλιστα ἡ ὁμοσπονδία προέβη σέ σκληρή ἀνακοίνωση πού ἀναφέρει μεταξύ ἄλλων: «Καταδικάζουμε ὡς ὁμοσπονδία μέ ἕδρα τή Θεσσαλονίκη τέτοιου εἴδους δηλώσεις. Πράγματι, συγκλονιζόμεθα ὅταν βλέπουμε τέτοιες ἀναφορές ἀπό συμπατριῶτες μας… Ἤδη μᾶς ταλαιπώρησε ἰδιαίτερα ἡ κυρία Ρεπούση μέ τήν ἀντίληψή της περί «συνωστισμοῦ τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Σμύρνης». Καλό θά ἦταν πρίν βαίνουμε σέ δηλώσεις νά εἴμαστε πλήρως ἐνήμεροι ἐπί τοῦ θέματος καί νά προσέχουμε τήν ἀμεροληψία καί τήν ἐγκυρότητα τῶν πηγῶν μας, εἰδικότερα ὅταν ἀποτελοῦμε μέρος τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ μηχανισμοῦ».
Παράλληλα, ὁ συνάδελφος τοῦ ἀντιστόρητου ἱστορικοῦ στό Πάντειο Πανεπιστήμιο, καθηγητής Πολιτικῆς Ἐπιστήμης κ. Γιῶργος Κοντογιώργης κρατᾶ σαφεῖς ἀποστάσεις ἀπό τήν «ἐπικίνδυνη» χρήση τοῦ ὅρου «ἐθνοκάθαρση», σημειώνοντας πώς «ὁ ἀκαδημαϊκός δάσκαλος, ἀκόμη κι ὅταν ὁμιλεῖ ὡς πολίτης, ὀφείλει νά ἔχει κατά νοῦ ὅτι οἱ ἔννοιες εἶναι ἀκριβεῖς. Δέν ἔχουν δηλαδή τό περιεχόμενο πού ὑπαγορεύουν τό πάθος, ὁ φανατισμός ἤ ἡ συγκυρία. Διότι διδάσκει καί, τό χειρότερο, ἐκτίθεται. Ἡ ἔννοια τῆς ἐθνοκάθαρσης εἶναι καταχωρημένη στή διεθνῆ βιβλιογραφία, δέν εἶναι ἄγνωστη. Ἀκόμη κι ἄν ὑποθέσουμε ὅτι ὅλα ὅσα ἐπικαλεῖται ὁ καλός συνάδελφος εἶναι ἀληθῆ, θά ἔπρεπε νά γνωρίζει ὅτι δέν συγκροτοῦν τήν ἔννοια τῆς ἐθνοκάθαρσης»… «Οἱ θιασῶτες τῆς ἄποψης αὐτῆς διατείνονται ὅτι ἔτσι ἐπιτίθενται στόν ἑλληνικό ἐθνικισμό. Στήν πραγματικότητα δέν κάνουν τίποτε ἄλλο ἀπό τό νά μεταβάλλονται οἱ ἴδιοι σέ «βαποράκια» τοῦ ἐθνικισμοῦ τοῦ «ἄλλου» ἐν προκειμένω τοῦ τουρκικοῦ, τόν ὁποῖο ἐξαγνίζουν στίς χειρότερες πτυχές του», λέει στό «ΘΕΜΑ» ὁ κ. Κοντογιώργης καί προσθέτει. «Αὐτό πού προκαλεῖ ἐντύπωση στούς κύκλους αὐτούς, ὡστόσο, εἶναι ὅτι ἐπιλέγουν σταθερά τούς ἀφορισμούς καί τήν αὐθεντία τῆς νομιζόμενης ὀρθοφροσύνης, οὐδέποτε ὅμως τόν διάλογο μέ τούς ἀντιφρονοῦντες. Δέν ἀντιλαμβάνονται ὅμως ὅτι ἔτσι συμπεριφέρονται ὡς κοινοί «ταλιμπανιστές» τοῦ φονταμενταλισμοῦ τῆς νεωτερικότητας, ἀντί ὡς ἐκ τῆς θέσεώς τους νά διδάσκουν τήν ἐλευθερία».
Τό ἴδιο σκληρός στίς δηλώσεις του εἶναι καί ὁ ἱστορικός κ. Σαράντος Καργάκος, χαρακτηρίζοντας ὅσους διακινοῦν ἀπόψεις ὅπως αὐτές τοῦ κ. Ἡρακλείδη «ἀνεπιστήμονες»: «Ὅλα αὐτά εἶναι μέσα στήν εὐρύτερη πολιτική πού θέλει νά φέρει τήν καταπληγωμένη καί καταπροδομένη Ἑλλάδα ἀπό συμμάχους καί παιδιά της ὑπόλογη σέ ἕνα διεθνές δικαστήριο μέ δικαστές τούς θύτες τῆς Ἑλλάδας. Ὁ δρόμος πού ἄνοιξαν ὁ Νενέκος, ὁ Ἐφιάλτης, ὁ πρωθυπουργός τῆς Κατοχῆς καί οι συνεργάτες του ἔχει πολλούς σήμερα περιπατητές. Εἶναι προδότες». Ὁ ἴδιος διευκρινίζει ὅτι «ἀσφαλῶς πράξεις βίας ἔγιναν ἀλλά σέ καμμία περίπτωση δέν δόθηκε ἐντολή ἐκ τῶν ἄνω. '~Ηταν πράξεις βίας μεμονωμένων στρατιωτῶν ἤ ἁπλῶν ἀξιωματικῶν. Ἐξάλλου ὅταν γίνεται πόλεμος δέν γίνεται μέ κομφετί».
Στό ἴδιο μῆκος κύματος κινεῖται καί ὁ πρόεδρος τῆς Ἑταιρείας Μακεδονικῶν Σπουδῶν κ. Νικόλαος Μέρτζος, ὁ ὁποῖος σημειώνει: «Οἱ ὅποιες βιαιότητες σέ καμμία περίπτωση καί πουθενά δέν ἔλαβαν τή μορφή τῆς γενοκτονίας οὔτε ὀφείλονταν σέ γενική διαταγή τῆς Στρατιᾶς». Προσθέτει μάλιστα ὅτι «αὐτές οἱ ὡμότητες Ἑλλήνων στρατιωτικῶν εἶναι καταδικαστέες. Δέν δικαιολογοῦν, ὅμως, τή Γενοκτονία τοῦ μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ, πού βάσει γενικοῦ ἐπιτελικοῦ σχεδιασμοῦ ἐξαπέλυσαν δύο φορές, τό 1914-1916 καί τό 1922-1923, ὁ ὀργανωμένος Τουρκικός Στρατός καί ἡ Διοίκηση», κάτι ἄλλωστε πού παρουσιάζει καί ὁ Τοῦρκος δημοσιογράφος καί συγγραφέας Κενάν Ἀναντόλ στό συναρπαστικό βιβλίο του «Ὁ μεγάλος χωρισμός». («Πρῶτο Θέμα» 29.3.2009, σελ. 36-37).
Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΙΟΥ κ. Ἀλέξης Ἡρακλείδης, ὁ ὁποῖος μιλᾶ γιά ἐθνοκάθαρση τῶν Τούρκων ἀπό τούς Ἕλληνες τό 1919 καί δηλώνει ὅτι ντρέπεται πού εἶναι Ἕλληνας, ἔχει ἐπιτύχει καί τήν ἔγκριση διατριβῆς γιά τή «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας» πρός χρηματοδότηση μέ 50.000 εὐρώ ἀπό τό ὑπουργεῖο Παιδείας!
…Συγκεκριμένα, ἔχει ὑποβάλει στήν Ἐπιτροπή Ἐλέγχου τοῦ πανεπιστημίου διδακτορική διατριβή φοιτήτριάς του μέ τίτλο: «Οἱ ἐθνοτικές διενέξεις τῆς Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας», ὥστε νά ἐνταχθεῖ στό συγχρηματοδοτούμενο πρόγραμμα «Ἡράκλειτο ΙΙ« στό ὁποῖο συμετέχει καί τό ὑπουργεῖο Παιδείας καί Θρησκευμάτων. Μάλιστα, ἡ ἐπιτροπή δέν ἐντόπισε κανένα πρόβλημα στόν τίτλο τῆς διατριβῆς καί ἐνέκρινε τό προκλητικά ἀνθελληνικό πόνημα σχεδόν παμψηφεῖ. Ὁ ἴδιος ὁ καθηγητής τοῦ τμήματος Πολιτικῆς Ἐπιστήμης καί Ἱστορίας ἀνέφερε ὅτι ὁ χαρακτηρισμός τῶν Σκοπίων ὡς «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας» ἦταν δική του ἔμπνευση καί ὄχι τῆς φοιτήτριάς του. Ἡ δέ χρηματοδότηση συνίσταται σέ 4.000 εὐρώ γιά τόν καθηγητή καί 1.250 εὐρώ μηνιαίως ἐπί τριετία γιά τή φοιτήτρια.
Μάλιστα, ὁ κ. Ἡρακλείδης βρῆκε συμπαραστάτη τόν διευθυντή τοῦ τμήματος Πολιτικῆς Ἐπιστήμης καί Ἱστορίας καί μέλος τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐλέγχου τοῦ Παντείου κ. Στέφανο Παπαγεωργίου… Μάλιστα, ὁ ἴδιος ὁ διευθυντής τοῦ τμήματος εἶναι ἐπίσης ὑπέρμαχος τῆς κυρίας Ρεπούση, ἐνῶ πρίν ἀπό περίπου ἕναν χρόνο διοργάνωσε καί συντόνισε τήν περίφημη ἡμερίδα γιά δῆθεν μειονοτικό ζήτημα Τσάμηδων στήν Ἑλλάδα («ΘΕΜΑ», 2.3.2008). Ἡ ἐκδήλωση εἶχε πραγματοποιηθεῖ σέ ἀμφιθέατρο τοῦ Παντείου, μέ τό κοινό νά ἀποδοκιμάζει ἔντονα τούς ὀργανωτές. Σά νά μήν ἔφταναν αὐτά, ὁ κ. Παπαγεωργίου ὅπως ἐπισημαίνει ὁ συνάδελφός του στό Πάντειο κ. Νεοκλῆς Σαρρῆς ἔχει γράψει μελέτη ὅπου ἰσχυρίζεται ὅτι οἱ Κύπριοι δέν εἶναι Ἕλληνες καί ὅτι ἀναγκάστηκαν νά δηλώσουν Ἕλληνες τό 1912!..». («Πρῶτο Θέμα» 5.4.2009, σελ. 24).
…Συγκεκριμένα, ἡ κρατική ραδιοφωνία καί τηλεόραση τῆς Τουρκίας ΤΡΤ μέ ἐκτενές ρεπορτάζ καί στήν ἱστοσελίδα της μεταφέρει αὐτούσιες τίς δηλώσεις Ἡρακλείδη, πανηγυρίζοντας ἑλληνική «ὁμολογία» καί «ἀποκατάσταση τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας». «Ἕλληνας στήν ἐπέτειο τῆς ἐθνικῆς γιορτῆς τῆς 25ης ἔδωσε τό μεγαλύτερο πλῆγμα στήν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία μέ κάθε εὐκαιρία κατηγορεῖ τήν Τουρκία γιά σφαγές», τονίζει ἡ τουρκική ραδιοτηλεόραση, παρομοιάζοντας μάλιστα τόν κ. Ἡρακλείδη μέ τόν Ἀττίλα Ὀλγκάτς. Πρόκειται γιά τόν Τοῦρκο ἠθοποιό πού πρίν ἀπό δύο μῆνες ὁμολόγησε ὅτι τό 1974, κατά τήν εἰσβολή τοῦ «Ἀττίλα» στή Κύπρο, ἐκτέλεσε Ἑλληνοκυπρίους αἰχμαλώτους» («ΘΕΜΑ», 25.1. 2009). («Πρῶτο Θέμα» 12.4.2009, σελ. 36).
«…Τό «ΘΕΜΑ» ζήτησε ἀπό τήν πρώτη στιγμή τήν τοποθέτηση τοῦ ὑπουργοῦ Παιδείας κ. Ἄρη Σπηλιωτόπουλου, ὁ ὁποῖος προτίμησε νά ἐπικαλεστεῖ καί αὐτό μέσω «κύκλων» του τό αὐτοδιοίκητο τῶν Πανεπιστημίων καί τή θεσμική ἀναρμοδιότητα τοῦ ὑπουργοῦ. Ἀκόμη ὅμως καί ὅταν ἡ ἐφημερίδα ἔφερε τήν ὑπόθεση Ἡρακλείδη στή δημοσιότητα καί παρά τόν σάλο πού ἀκολούθησε, τό ὑπουργεῖο δέν ἔκρινε σκόπιμο νά ἐκφράσει ἄποψη γιά τό κατά πόσον οἱ Ἕλληνες διέπραξαν ἐθνοκάθαρση τῶν Τούρκων, προκειμένου νά μήν προκαλέσει… ἀναταραχή στά πανεπιστήμια. Τήν ἴδια τακτική ἀκολούθησε καί ἀπέναντι στήν ἀποκάλυψη τοῦ «ΘΕΜΑτος» γιά τήν ὑπό χρηματοδότηση διατριβή φοιτήτριας τοῦ κ. Ἡρακλείδη πού ἀναφέρεται σέ «Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας», παρότι πρόκειται σαφῶς περί ἁρμοδιότητας τοῦ ὑπουργείου. Αὐτή τή φορά, οἱ «κύκλοι» ὑποστήριξαν ὅτι ἡ ἁρμόδια ὑπηρεσία δέν ἔχει ἀκόμα ἐνημερωθεῖ ἀπό τό Πάντειο, τό ὁποῖο βέβαια ἤδη ἀπό τίς ἀρχές Μαρτίου ἔχει ἐγκρίνει τήν χρηματοδότηση τοῦ διδακτορικοῦ. Τήν ἴδια στάση ἀκολούθησε καί ὁ ἁρμόδιος ὑφυπουργός Παιδείας κ. Σπῦρος Ταλιαδοῦρος, ὁ ὁποῖος ἀρχικά μίλησε γιά ἀναρμοδιότητα τοῦ ὑπουργείου, μετά παρέπεμψε στόν ὑπεύθυνο Τριτοβάθμιας Ἐκπαίδευσης γιά νά ἐπανέλθει καί νά παραπέμψει ἐκ νέου στούς περίφημους «κύκλους». Μέ τόν τρόπο αὐτό τό ὑπουργεῖο Παιδείας ἀποδέχεται ἔστω καί «σφυρίζοντας ἀδιάφορα» τήν ἔγκριση διατριβῶν περί «Δημοκρατίας τῆς Μακεδονίας» ἀπό τό Πάντειο καί, ἄρα, υἱοθετεῖ οὐσιαστικά τίς ἀνθελληνικές ἀπόψεις τοῦ κ. Ἡρακλείδη, τήν ὥρα πού ἡ κυβέρνηση μάχεται στό πλαίσιο τοῦ ΟΗΕ γιά νά ἀποκρούσει τούς σφετεριστές τῆς ἑλληνικῆς Ἱστορίας». («Πρῶτο Θέμα» 5.4.2009, σελ. 25).
«…Ἀλλά καί τό ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν παρ' ὅτι ἐρωτήθηκε ἐπισήμως ἀπό τό «ΘΕΜΑ» ἀποφεύγει νά τοποθετηθεῖ στό ζήτημα πού στρώνει τό ἔδαφος γιά τή δημιουργία διπλωματικοῦ ἐπεισοδίου, ἐπικαλούμενο τήν… ἐλευθερία τῶν ἰδεῶν»! («Πρῶτο Θέμα» 12.4.2009, σελ. 37).
(1) «Τό ὄνομα Βυζάντιο γιά τό κράτος θά ἐμφανιστεῖ γιά πρώτη φορά σέ φράγκους συγγραφεῖς Ἱερώνυμος Βόλφ τό 1562…»! (ἔνθα ἀν. σελ. 28, 82).
(2) Σ.σ. Καί τό σημερινό ὄνομα τῆς Γαλλίας εἶναι Φρανψε, «Φράγκους (Φρανψαισ)«… «Ὁ λαός μας…, ὡς τόν 19ο αἰῶνα ἴσως καί ἀργότερα ἔλεγε σαφῶς: Φραγκιά, Τουρκιά, Ρωμηός, Κατόλικος (τό καθολικός = ὀρθόδοξος), Λατίνος (ὄχι: ρωμαιοκαθολικός, διότι = ὀρθόδοξος Ρωμηός)» (ἔνθα ἀν. σελ. 147).
(3) Δέν εἶναι θέμα μόνο μελέτης, ἀλλά καί βιώσεως τοῦ μυστριοῦ τῆς Ἐκκλησίας…